Φλέρταρε τη ζωή αν θέλεις να την κερδίσεις…


Η προσπάθεια δε σκότωσε ποτέ κανέναν.

Ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω.
Μια ζωής μετράς οπισθοχωρήσεις. Μετράς δειλίες, φόβους και στιγμές που έτρεξες να κρυφτείς αντί να μείνεις και να παλέψεις.
Αντί να μείνεις και να διεκδικήσεις όλα εκείνα που αγαπάς, που επιθυμείς, που δικαιούσαι.
Άφησες να σε πατήσουν να σε αδικήσουν, να σε υποτιμήσουν. Έσκυψες το κεφάλι κι έκανες το γνώριμο βηματάκι προς τα πίσω.
Πάντα πίσω, ποτέ μπροστά.
Κι έμεινες με μοναξιά, απόρριψη κι αποτυχία. Εκεί που μπορούσες να έχεις όσα θέλησες, όσα ονειρεύτηκες. Κι αν πάλι δε σου έκαναν το χατήρι να γίνουν δικά σου, τουλάχιστον θα είχες προσπαθήσει. Μα δεν το έκανες.
Δειλία το λες. Έμφυτη συστολή.
Άρνηση θα στο πω εγώ. Άρνηση της ίδιας της ζωής.
Ποιος σου είπε ότι θα έχεις όλο επιτυχίες; Ποιος σου είπε πως θα είναι όλα εύκολα;
Δεν είναι. Μια θα γελάσεις, δέκα θα κλάψεις και φτου κι από την αρχή.
Διεκδίκηση, ξέρεις τι σημαίνει;
Μάλλον όχι. Εσύ έμαθες μόνο την υποχώρηση. Στα δύσκολα, πίσω. Στα περίεργα, πάλι πίσω. Στα αμφίβολα, ξανά.
Μόνο την πλάτη σου γνώρισε η ζωή. Κι απορείς γιατί όλα σου πάνε στραβά.
Η ζωή είναι ερωμένη, μάτια μου. Αν τη φτύσεις μια, δυο, τρεις, αν δεν αποφασίσεις να τη διεκδικήσεις, να τη φλερτάρεις, θα σου γυρίσει την πλάτη. Θα πάει με άλλον και θα έχει και δίκιο.
Και κάθισε εσύ μετά να μετράς άκαπνες κι άβουλες στιγμές. Κάθισε να μιζεριάζεις για όσα δεν έχεις.
Κάθισε να μετράς όλα τα “αν” της ζωής σου και να βασανίζεσαι.
Μπες στην τρύπα που έσκαψες για σένα κι ονομάτισες ζωή και μείνει εκεί. Στα σκοτεινά, τα αποτυχημένα, τα μοναχικά.
Κι όταν το αποφασίσεις, ρίξε καμια σφαλιάρα στα μούτρα σου και ξύπνα! Ξύπνα πριν να είναι αργά και πολέμησε τους φόβους σου.
Πολέμησε για σένα ρε γαμώτο και τα όνειρα σου! Πολέμησε για εκείνα που θέλεις. Διεκδίκησε όσα δεν τόλμησες ποτέ. Πάρε το ρίσκο. Ζήσε, που να πάρει. Γιατί έτσι δε ζεις. Απλά αναπνέεις. Και τι να τον κάνεις τον αέρα αν είναι άγευστος, άχρωμος κι άοσμος. Βάλε χρώμα στη ζωή σου, βάλε μυρωδιές, βάλε μπαχάρια. Φτιάξε την όπως της πρέπει.
Και κάνε βήματα. Μικρά αλλά αποφασιστικά βήματα προς τα μπροστά. Κι ας μην ξέρεις τι σε περιμένει. Κανείς δε γνωρίζει. Κι ας μην μπορείς να είσαι σίγουρος για το αποτέλεσμα. Κανείς δεν είναι .

Τόλμησε. Πάλεψε για εκείνα που θέλεις.
Ζήσε.
Ζήσε.
Ζήσε…

Γιατί θα ξημερώσει μια μέρα και θα είσαι 80χρονών. Κι εκεί που το κεφάλι θα πηγαίνει πίσω, όπως πάντα γυρνάμε στο παρελθόν στη δύση μας, εσύ δε θα έχεις τίποτα να θυμηθείς. Μήτε βροντερά χτυποκάρδια, μήτε πεταλούδες στο στομάχι, μήτε εκείνη την απίστευτη έξαψη της αδρεναλίνης σαν τολμάς κάτι. Ούτε το μυρμήγκιασμα στο κορμί σαν πετυχαίνεις.
Μόνο χώμα. Εκείνο της τρύπας που επέλεξες να χωθείς σε ολόκληρη τη ζωή σου.
Αυτό θέλεις;
Να κάνεις ταμείο και να βγεις με χρέος;
Όχι, δεν μπορεί να το θέλεις αυτό. Δε γίνεται.
Κάνε τα κουμάντα σου, λοιπόν και περπάτα μπροστά. Κι ό,τι γίνει.
Η προσπάθεια δε σκότωσε ποτέ κανέναν. Για τη δειλία όρκο δεν παίρνω…
Αλλά καλύτερα να μη χρειαστεί να το μάθεις…

Στεύη Τσούτση

diaforetiko

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...