Ξορκίζοντας τον χρόνο που περνά

Ξορκίζοντας τον χρόνο που περνά

Μεγάλωσα, μου ψιθυρίζω.

«Η αδράνεια κάνει τις ώρες να περνούν αργά και τα χρόνια γρήγορα»
(Τζέζαρε Παβέζε)

Γι αυτό σου λέω: πώς να ξορκίσει κανείς «αυτόν τον γέρο φαλακρό, τον απατεώνα το χρόνο»;όπως τον αποκάλεσε ο Άγγλος ποιητής Ben Johnson.

Προσπαθώντας να συμφιλιωθώ μ’ αυτόν τον πλάστη και χαλαστή, που - αλλοίμονο – είναι αργός για τους μονάχους κι οδυνηρά μακρύς για κείνους που πονούν, είπα στον εαυτό μου: « Μεγάλωσα».

Μεγάλωσα και πασχίζω να συμφιλιωθώ με τις αυταπάτες και την κρυμμένη νοσταλγία του χαμένου χρόνου. Με το παράπονο της ψυχής, με τις αλλαγές που ο χρόνος αέναα δημιουργεί. Μεγάλωσα και κατάλαβα ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος. Γι αυτό δεν έχω χρόνο για να τον σπαταλώ σε ανούσιες καταστάσεις, σχέσεις και συμβάσεις. Ο χρόνος φαίνεται πως εξουσιάζει τη ζωή μας, αποτελώντας μέτρο αξιολόγησης των πεπραγμένων μας.

Μεγάλωσα και οι μέρες περνούν γοργά, επιπεδωμένες. Φεύγουν και χάνονται. Κάνω αλχημείες μαζί του. Τον διατάσσω να κυλάει πιο αργά θέτοντας μικρούς/ εφικτούς στόχους, τολμώντας καινούργια πράγματα. «Μην προσπαθείς να προσθέσεις χρόνια στη ζωή σου. Καλύτερα πρόσθεσε ζωή στα χρόνια σου», έγραψε ο B. Pascal.

Μεγάλωσα κι αγαπώ την κάθε στιγμή. Η ζωή είναι μυστηριώδης, αμετάκλητη και ιερή. Είναι ένα ταξίδι όπου τα πάντα εναλλάσσονται. Γι αυτό έμαθα να αναγνωρίζω την ομορφιά και να τη γεύομαι, ευχαριστώντας τη ζωή. Δεν μου αρέσει ο θόρυβος αφουγκράζομαι τη σιωπή.

Μεγάλωσα κι ακόμα τσακίζομαι και δυσκολεύομαι να σηκωθώ. Κι ακόμα με κυνηγάνε και με πονάνε οι ματαιώσεις και τα ανεκπλήρωτα. Όμως, οτιδήποτε με ξεβολεύει και με ακυρώνει, ξέρω πως είναι μια ώθηση που θα με οδηγήσει κάπου αλλού. Εν τούτοις, ανησυχώ ακόμα για το ρίσκο, αν και γνωρίζω πως η ήττα προκαλεί τη σκέψη κι οδηγεί πάντα στην αναθεώρηση και περισυλλογή.

Μεγάλωσα και δεν προσπαθώ πια να αλλάξω πράγματα και καταστάσεις. Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, περνάνε και προσπερνάνε. Κάποιοι, δεν το κρύβω θα επιθυμούσα να μείνουν. Όμως, μονάχα με τον εαυτό μου μπορώ να δουλέψω για να εξασφαλίσω τον αυτοσεβασμό. Είναι δικές μου και οι χαρές και οι λύπες, η θλίψη, ο θυμός. Μονάχα αναγνωρίζοντας και αγκαλιάζοντας τα δικά μου συναισθήματα μπορώ να δώσω τροφή στην ψυχή μου. Γιατί το ξέρω πως: η ψυχή δεν γερνά, διψά.

Δυο χελιδόνια τιτιβίζουν στο πρεβάζι του παραθύρου μου. Χαμογελώ κόντρα στους χαλεπούς καιρούς. Αφήνω τις σκέψεις μου να σκαρφαλώσουν πάνω στα φτερά τους. Τα παρακολουθώ να πετάνε, να ανεβαίνουν ψηλά, να χάνονται στο γαλάζιο στερέωμα.

Μεγάλωσα, μου ψιθυρίζω

«Να τι είναι αυτό που περιμένω κάθε χρόνο, με μια ρυτίδα περισσότερο στο μέτωπο, μια ρυτίδα λιγότερο στην ψυχή: την πλήρη αναστροφή, την απόλυτη διαφάνεια»
(Οδυσσέας Ελύτης, «Ανοιχτά Χαρτιά»)

Βάσω Σίδη
ewoman
Συνέχεια...
6 πράγματα που καλύτερα να μη μάθει το αμόρε

6 πράγματα που καλύτερα να μη μάθει το αμόρε

αφήνοντας κι ένα μυστήριο για τη συνέχεια.

Στο ξεκίνημα κάθε νέας γνωριμίας προσπαθούμε να χτίσουμε μια γέφυρα επικοινωνίας με το άτομο που έχουμε απέναντί μας. Όταν συναντήσουμε τον άνθρωπό μας επιδιώκουμε να είμαστε «ανοιχτά βιβλία» ώστε να καταφέρει να γνωρίσει κάθε πτυχή του εαυτού μας. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργούμε αίσθημα ασφάλειας, αφού μας ικανοποιεί το να θα μας θέλει όπως κι αν είμαστε. Όμως είναι καλό να μη ανοιγόμαστε και τόσο στον σύντροφό μας και να κρατάμε κάποια πράγματα για μας. Πάμε να δούμε κάποια απ’ αυτά που δε χρειάζεται ν’ αποκαλύψουμε στη σχέση μας;

1. Τα inside jokes της παρέας

Ό,τι λέμε με την παρέα, μένει στην παρέα. Υπάρχει ένας κώδικας επικοινωνίας που έχουμε αναπτύξει με τους φίλους μας και που τον καταλαβαίνουμε μόνο μεταξύ μας. Σ’ αυτόν τον τρόπο επικοινωνίας που έχουμε δημιουργήσει, δε χωράνε τρίτοι. Εκτός αυτού μπορεί κάποια από τα «αστεία» να αφορούν το ταίρι μας ή τον εαυτό μας. Μερικά από αυτά όπως ένα παρατσούκλι θα μπορούσαν να μας φέρουν σε δύσκολη θέση.

2. Λεπτομέρειες για την παιδική μας ηλικία

Συχνά αναπολούμε τα παλιά, αφού το παρελθόν είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μας. Ασυναίσθητα ξεκινάμε να μιλάμε για την παιδική μας ηλικία, όμως είναι ένα κομμάτι που οφείλουμε να φυλάξουμε σε ένα άλμπουμ στο πατάρι. Δεν είναι ανάγκη να πούμε μέχρι κι αν είχαμε φανταστικό φίλο όταν ήμασταν παιδιά.

3. Τι λέμε για το πρόσωπό του όταν δε βρίσκεται μπροστά

Καλώς ή κακώς με τους φίλους μας ή με δικούς μας ανθρώπους τα συζητάμε σχεδόν όλα. Είναι φυσικό κι επόμενο να μοιραστούμε μαζί τους και κάποιες λεπτομέρειες που αφορούν τη σχέση μας, καλό θα ήταν όμως μετά να μην αποκαλύψουμε το περιεχόμενο της συζήτησης και στον σύντροφό μας. Μπορεί και τον φέρουμε σε άβολη θέση σε πιθανή μελλοντική συνάντηση με την παρέα μας.

4. Τον αριθμό των προηγούμενων σχέσεων

Σε καμία περίπτωση δεν αποκαλύπτουμε πόσα άτομα προηγήθηκαν στη ζωή μας. Ακόμα κι αν το θέμα αυτό «καίει» τον/την σύντροφό μας καλύτερα να πάρουμε έναν πυροσβεστήρα και να σβήσουμε τη φωτιά. Το νούμερο μπορεί να φέρει διάφορες σκέψεις και να δημιουργήσει από ανασφάλειες μέχρι υπέρμετρη αυτοπεποίθηση.

5. Τη γνώμη μας για τους κολλητούς του/της

Οι φίλοι μας είναι η οικογένεια που επιλέγουμε. Μοιάζει περιττό να εκφέρουμε γνώμη για τους κολλητούς του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας, καθώς γνωρίζει καλύτερα από εμάς τους λόγους που έχουν θέση στη ζωή του. Αν δε μας ρωτήσει δε χρειάζεται να θίξουμε αυτό το θέμα, άσε που μπορεί να νομίζει πως θέλουμε να τον αποκόψουμε απ’ την παρέα και τελικά να βρούμε και τον μπελά μας.

6. Το αν βρίσκεις ελκυστικό κάποιο άλλο πρόσωπο

Αργά ή γρήγορα μπορεί να έρθει κάποια στιγμή που κάποιο άλλο πρόσωπο θα μας τραβήξει το ενδιαφέρον. Δεν είναι απίθανο να αντικρίσουμε κάποιο άτομο που θα μας ελκύει, αλλά η σκέψη αυτή θα σβήσει γρήγορα καθώς θα σκεφτούμε τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας. Δε χρειάζεται λοιπόν να μάθει το αμόρε γι’ αυτή τη στιγμιαία έλξη που μπορεί να νιώσαμε.

Μερικά πράγματα καλό είναι να τα κρατάμε για εμάς. Δεν είπαμε να είμαστε κλειστοί σαν στρείδια, αλλά δε χρειάζεται να μοιραζόμαστε τα πάντα με το αμόρε. Η γνωριμία να είναι σαν ένα παιδικό βιβλίο. Να αφήνουμε το ταίρι να διαβάζει μια σελίδα και την επόμενη να τη ζωγραφίζει χρησιμοποιώντας τη φαντασία του. Να κρατάμε το ενδιαφέρον αφήνοντας κι ένα μυστήριο για τη συνέχεια.

Αγγελική Παπαδάκη
pillowfights
Συνέχεια...
Τα 10 πιο συχνά εκφραστικά λάθη.

Τα 10 πιο συχνά εκφραστικά λάθη.


Έχουμε.. απαυδήσει να τα ακούμε και να τα διαβάζουμε!

Πριν καταργήσουμε τα Αρχαία Ελληνικά από τη Μέση Εκπαίδευση, μήπως να προσπαθήσουμε να καταργήσουμε τα λάθη που κάνουμε στη χρήση αρχαίων και λόγιων εκφράσεων;

Ο κάτωθι υπογράφων
ΟΧΙ ο κάτωθι ΥΠΟΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΣ

Το λάθος που έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε σε κάθε δημόσιο έγγραφο. «Υπογεγραμμένος» σημαίνει αυτός που φέρει υπογραφή, ενώ στην πραγματικότητα εμείς θέλουμε να δηλώσουμε «αυτόν που υπογράφει». Φαίνεται ότι το λάθος προήλθε από την απόδοση της αγγλικής undersigned ή της αντίστοιχης γαλλικής soussigne. Πολλοί μάλιστα θεωρούν ως πλεονασμό τη λέξη κάτωθι, καθώς εμπεριέχεται ήδη στο πρώτο συνθετικό (υπο-) της λέξης υπογράφων.

Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο
ΟΧΙ ΑΠΕΛΘΕΤΩ απ’ εμού το ποτήριον τούτο


Η σωστή φράση προέρχεται από την προσευχή του Ιησού στη Γεσθημανή, όπου ζητούσε από τον Πατέρα του να μην περάσει το μαρτύριο που γνώριζε ότι τον περιμένει: «πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ».

Ο ζάπλουτος
ΟΧΙ ο ΖΑΜΠΛΟΥΤΟΣ


Κι όμως, η συγκεκριμένη λέξη δεν είναι ακραία δημοτική, όπως νομίζουν οι περισσότεροι, αλλά αρχαιοελληνική. Προέρχεται από το μόριο ζα (=πολύ) και τη λέξη πλούτος. Ο αποκλίνων τύπος ζάμπλουτος προήρθε από σύγχυση με το πάμπλουτος = παν + πλούτος.

Υπέρ το δέον
ΟΧΙ υπέρ ΤΟΥ ΔΕΟΝΤΟΣ


Το σωστό: Ίσως το λάθος να οφείλεται σε επίδραση της φράσης «πέραν του δέοντος», που έχει παρόμοια σημασία. Η σωστή μορφή «υπέρ το δέον» σημαίνει «πάνω απ’ όσο πρέπει». Εμείς όμως όταν χρησιμοποιούμε τη λανθασμένη «υπέρ του δέοντος», στην πραγματικότητα είναι σαν να λέμε «για χάρη αυτού που πρέπει να γίνει».

Το φιλοθέαμον
ΟΧΙ το φιλοθεάμον


Πρόκειται για λόγιο επίθετο, που έχει τον ίδιο τύπο στο αρσενικό και στο θηλυκό γένος: ο, η φιλοθεάμων. Στο ουδέτερο όμως ανεβάζει τον τόνο στην προπαραλήγουσα. Τον λανθασμένο τύπο (φιλοθεάμον) τον χρησιμοποιούμε κυρίως στη φράση «το φιλοθεάμον κοινό».

Επί το έργον
ΟΧΙ επί ΤΩ ΕΡΓΩ


Λόγια φράση που σημαίνει «εν ώρα εργασίας/δραστηριότητας», αλλά υπάρχει αυτούσια και στα αρχαία ελληνικά, με άλλη σημασία. Πιθανόν το λάθος να προέρχεται από το γεγονός ότι το επί συντάσσεται και με δοτική, εκτός από αιτιατική ή γενική. Ίσως ακριβώς επειδή η φράση είναι λόγια, κάποιοι νομίζουν ότι της ταιριάζει καλύτερα η … αρχαιοπρεπής δοτική.

Υποχρεούται ή υποχρεώνεται;

Κανένα από τα δύο δεν είναι λανθασμένο, γιατί απλούστατα καθένα από αυτά έχει διαφορετική σημασία. Ωστόσο, γίνεται λανθασμένη χρήση.
Η λόγια κλίση υποχρεούμαι, υποχρεούσαι, υποχρεούται έχει τη σημασία «έχω την υποχρέωση να κάνω κάτι». Π.χ.: οι υπάλληλοι της εταιρείας υποχρεούνται να φορούν γραβάτα καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας.
Αντίθετα, η νεοελληνική κλίση υποχρεώνομαι, υποχρεώνεσαι, υποχρεώνεται σημαίνει κυρίως «αναγκάζομαι». Π.χ., ο Υπουργός υποχρεώθηκε σε παραίτηση.

Ιχθύες ή ιχθείς;

Ισχύει ό,τι και παραπάνω: δηλαδή, και οι δύο τύποι είναι σωστοί, αρκεί να γνωρίζουμε πότε και πώς να τους χρησιμοποιούμε.
Η αρχαιοελληνική λέξη ιχθύς διατηρεί την αρχική κλίση της και στα νεοελληνικά. Ιχθύες είναι η ονομαστική και ιχθείς η αιτιατική. Πολλές φορές συναντάμε το εξής λάθος: «Οι Ιχθείς, σύμφωνα με τις αστρολογικές προβλέψεις, θα περάσουν δύσκολα τις επόμενες μέρες». Το ίδιο ακριβώς λάθος συνηθίζεται και με τη λέξη μύες, που κλίνεται ακριβώς όπως και οι ιχθύες.

Απάγει ή απαγάγει;

Ο ενεστώτας του ρήματος είναι απάγω, ο αόριστος απήγαγα και ο παρακείμενος έχω απαγάγει (ελάχιστα διαφοροποιείται από την κλίση του αρχαίου άγω). Επομένως είναι λάθος να πούμε «η κάμερα κατέγραψε τον εγκληματία να απαγάγει το παιδί».

Έχω απαυδήσει ή έχω απηυδήσει;

Πρόκειται για τον παρακείμενο του ρήματος απαυδώ (από + αυδώ). Το ρήμα παίρνει χρονική αύξηση στον αόριστο και σχηματίζει τον τύπο απηύδησα. Ωστόσο ο παρακείμενος δεν παίρνει χρονική αύξηση, γι’ αυτό είναι λανθασμένη η έκφραση «έχω απηυδήσει».

ismylife
Συνέχεια...
Αυτή είναι η βαθύτερη επιθυμία σου, σύμφωνα με το ζώδιό σου

Αυτή είναι η βαθύτερη επιθυμία σου, σύμφωνα με το ζώδιό σου



Τι θέλει περισσότερο το κάθε ένα από τα 12 ζώδια;

Μπορεί να μην τα ακούσεις να το λένε φωναχτά, κάποια από αυτά αν τα ρωτήσεις, ενδεχομένως και να το αρνηθούν αλλά τα 12 ζώδια κοιμούνται και ξυπνούν έχοντας μια βαθύτερη επιθυμία και θα κάνουν τα πάντα, προκειμένου να την ικανοποιήσουν.


ΚΡΙΟΣ
21/03 - 20/04

Δεν σταματά πουθενά, μέχρι να γίνει ο/η αρχηγός σε ό,τι κι αν κάνει!







ΤΑΥΡΟΣ
21/04 - 20/05

Η ζωή δεν έχει κανένα νόημα, χωρίς ασφάλεια και προστασία… σε όλους τους τομείς!







ΔΙΔΥΜΟΙ
21/05 - 21/06

Θέλουν τουλάχιστον 365 εμπειρίες και νέες γνώσεις για να… «χορτάσουν»!







ΚΑΡΚΙΝΟΣ
22/06 - 22/07

Ένα δικό του σπίτι που θα στεγάσει την οικογένειά του! Ιδανικά, με κήπο και αυλή!







ΛΕΩΝ
23/07 - 23/08

ΣΕΒΑΣΜΟΣ! (Είπατε κάτι;;)







ΠΑΡΘΕΝΟΣ
24/08 - 22/09

Αγάπη μόνο! Αυτό θέλει και ας μην του φαίνεται!







ΖΥΓΟΣ
23/09 - 22/10

Μέχρι να πετύχει την ισορροπία σε όλους τους τομείς, δεν θα ησυχάσει!







ΣΚΟΡΠΙΟΣ
23/10 - 22/11

Χρήμα=δύναμη! Αυτό θέλει και δεν το διαπραγματεύεται!







ΤΟΞΟΤΗΣ
23/11 - 21/12

Αναζητά συνεχώς καινοτομίες για να αλλάξει τον κόσμο. (Καλή επιτυχία!)







ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
22/12 - 19/01

Χωρίς θαυμασμό η ζωή του είναι… άνοστη!







ΥΔΡΟΧΟΟΣ
20/01 - 19/02

Θέλει να διαφέρει από τον οποιονδήποτε και να ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος.







ΙΧΘΕΙΣ
20/02 - 20/03

Αν δεν πραγματοποιήσουν τις πιο τρελές φαντασιώσεις τους και τα πιο απίθανα όνειρα… θα σκάσουν!








astrology
Συνέχεια...
Οι αδιέξοδοι έρωτες κοστίζουν ακριβά

Οι αδιέξοδοι έρωτες κοστίζουν ακριβά

Έρχονται και σε αφήνουν ταπί.

Είναι κι εκείνοι οι αδιέξοδοι έρωτες που δε βγάζουν πουθενά.

Σε πάει καρδιά σου κατά κει, την ίδια ώρα που το μυαλό σου φρενάρει μπροστά στην πινακίδα. Αδιέξοδο λέει, τη βλέπεις, τη νιώθεις, το ξέρεις καλά. Κι όμως, όσο κι αν θες να σταματήσεις, να γυρίσεις πλάτη και να τρέξεις μακριά, εσύ διαλέγεις τον δρόμο τους.

Και δεν είναι τίποτα ζηλευτό να πεις. Δεν είναι από εκείνες τις γυαλιστερές λεωφόρους, τις γεμάτες φως και χρώματα. Στον δρόμο των αδιέξοδων ερώτων κυριαρχεί το κόκκινο. Κόκκινο παθιασμένο που σε εμποδίζει να δεις τριγύρω. Ούτε τον τοίχο που πας καταπάνω του βλέπεις, αν και ξέρεις ότι είναι εκεί. Κάθε βήμα που κάνεις στα τυφλά, παρασυρμένος από το πάθος σου συνοδεύεται κι έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Δεν έφτασες ακόμη στο τέρμα. Θα τον ζήσεις λίγο ακόμη… Ίσως και να ελπίζεις πως η πινακίδα είναι λάθος, πως δεν είναι αδιέξοδο και πως αυτός ο έρωτας που ζεις με όλο σου το παράλογο είναι, θα βγάλει κάπου.

Ξεθαρρεύεις. Κι εκεί που πας ψαχουλευτά, αρχίζεις και τρέχεις. Εμπιστεύεσαι τον έρωτά σου. Θα νικήσει λες. Και τότε τρως τα μούτρα σου. Τοίχος. Μαύρος και συμπαγής. Αδιαπέραστος όπως σε κάθε αδιέξοδο που σέβεται τον εαυτό του.

«Δεν περνάς» σου ψιθυρίζει χαιρέκακα, καθώς πέφτεις από την πρόσκρουση κάτω. Πονάνε τα μούτρα, πονάει η καρδιά σου. Πονά το κορμί. Αυτοί οι έρωτες, μάτια μου, οι αδιέξοδοι δεν έχουν back up plan. Το ξέρεις, βαθιά μέσα σου, ότι δε θα βγάλουν πουθενά κι όμως τους περπατάς. Άλλοι τους ζουν με επίγνωση της κατάστασης για όσο κρατήσουν. Άλλοι εθελοτυφλούν πιστεύοντας σε ένα θαύμα.

Μα ο τοίχος είναι τοίχος κι αν δεν είσαι ο Χάρι Πότερ, δε θα τον περάσεις ποτέ. Μόνο θα κάθεσαι οκλαδόν, στο τέρμα του, με το κορμί να πονά από τη στέρηση του άλλου και θα κοιτάς τον τοίχο. Κι εκεί θα κάνεις ταμείο. Τι έδωσες, τι πήρες, τι έχασες, τι σου απομένει. Θα γυρνάς τις τσέπες ανάποδα και δε θα κουδουνίζει μήτε ένα κέρμα. Οι αδιέξοδοι έρωτες κοστίζουν ακριβά. Έρχονται και σε αφήνουν ταπί. Μήτε ένα δεκαράκι να το στρίψεις για να δεις τι θα κάνεις μετά δεν υπάρχει. Σε αφήνουν μόνο κι άφραγκο. Με σκέψεις και μνήμες. Με μια καρδιά καμένη και χρόνο που έφυγε. Πέταξε και δεν ξαναγυρνάει.

Εκείνοι οι αδιέξοδοι έρωτες με την ημερομηνία λήξης, αργά ή γρήγορα θα σε αναγκάσουν να γυρίσεις πίσω. Μόνος κι έρημος. Το μυαλό κάποτε, σε είχε προειδοποιήσει κι επέλεξες να το αγνοήσεις. Την επόμενη φορά, άκουσέ το κι αυτό. Ίσως, πού και πού, να ξέρει κάτι παραπάνω… για το καλό σου…

Στεύη Τσούτση
ewoman
Συνέχεια...
Αλκυόνη Παπαδάκη: Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν...

Αλκυόνη Παπαδάκη: Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν...


Αυτό που θα ήθελα απόψε, είναι τη ζωή μου πίσω. Αλλά δεν ξέρω απο ποιόν να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα, τόσο τη χαράμισα, τόσο τη δάνεισα, τόσο την ξερίζωσα.
Απο ποιόν να τη ζητήσω τώρα.
Και τι ωφελεί.
Αυτό που θα ήθελα απόψε, τελικά, είναι ένας ώμος, να γείρω πάνω του και να κλάψω.Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Να κλάψω για όλα.
Για όσα αγάπησα. Για όσα ονειρεύτηκα. Για όσα ένιωσα. Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν.
Για όσα ήρθαν. Για όσα με πρόδωσαν. Για όσα με χαράκωσαν. Για όσα με θανάτωσαν. Για όσα με ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ. Με λυγμούς. Με κραυγές. Για όλα.
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν’ακούσω τη φωνή του, να μου πει ψυθιριστά: “Μη κλαίς”.
Μόνο αυτό. Τίποτ’ άλλο. Μην κλαίς. Μόνο αυτό.
[..]
Μπορεί να’γειρε η μέρα στη ζωή μου, να σουρούπωσε, αλλά εγω πάντα στολίζω τα όνειρά μου με τα χρώματα του δειλινού.
Μπορεί να’χασα την πανσέληνο, μα πάντα περιμένω το καινούργιο φεγγάρι, για να κάνω μιαν ευχή.


Από την Αλκυόνη Παπαδάκη, “Στο ακρογιάλι της ουτοπίας”,
εκδόσεις Καλέντης, 2005
anapnoes
Συνέχεια...
Η αληθινή αγάπη δεν φορά αλυσίδες στο λαιμό κανενός

Η αληθινή αγάπη δεν φορά αλυσίδες στο λαιμό κανενός

Η αληθινή αγάπη δεν είναι εμπόρευμα.

Η ώριμη αγάπη ανοίγει φτερά, κοιτάζει ορίζοντες, απελευθερώνει. Νικά τα πάθη δίνει ασφάλεια, φροντίδα προστασία. Η ώριμη αγάπη δεν κοιτάζει πίσω στο παρελθόν, βλέπει αισιόδοξα το μέλλον. Ανιδιοτέλεια και σεβασμός, λέξεις κλειδιά για την κατανόηση της ώριμης αγάπης.

Αγαπώ με ωριμότητα σημαίνει να μπορείς να δίνεις χώρο και χρόνο στις επιθυμίες του αλλού, σημαίνει να σέβεσαι τα όνειρα και τις φιλοδοξίες του, αγαπώ με ωριμότητα σημαίνει να μπορείς να κοιτάς βαθιά την ψυχή του ανθρώπου και να μην μένεις στο προφανές. Αναγνωρίζοντας τα πραγματικά χαρίσματα του αλλού τον βοηθάς να εκδηλώσει τον καλό του εαυτό και να εξελιχθεί, τον αποτρέπεις από εμμονές προσκόλλησης του παρελθόντος, με λίγα λόγια, του δείχνεις τα φτερά για να πετάξει.

Όταν η αγάπη είναι γνήσια ο άνθρωπος ημερεύει , ισορροπεί καθώς η αποδοχή, η ενθάρρυνση και η εμπιστοσύνη γεμίζουν το σώμα του με ενδορφίνες η αλλιώς ορμόνες της αγάπης. Όλοι μας έχουμε την ανάγκη της αποδοχής από τους άλλους, πολλές φορές μάλιστα η ανάγκη αυτή τείνει να είναι μεγαλύτερη από τα πρόσωπα που έχουμε πιο κοντά μας. Είναι μια αμφίδρομη ανάγκη φυσικά αφού οι δεσμοί της οικογένειας είναι πιο έντονοι απ ότι με τους υπόλοιπους συνανθρώπους μας.

Βέβαια η μάνα που αγαπάει το παιδί της – ένα παράδειγμα αγνής, γνήσιας αγάπης–, δεν περιμένει αντάλλαγμα. Αυτή είναι η ουσία της ώριμης αγάπης, δηλαδή αγαπώ όχι για να αγαπηθώ αλλά γιατί μέσα από την αγάπη που αισθάνομαι είμαι ευτυχισμένος. Η αληθινή αγάπη δεν είναι εμπόρευμα, δεν εξαγοράζεται, ούτε πουλιέται. Η αληθινή αγάπη δεν φορά αλυσίδες στο λαιμό κανενός για να τον κρατήσει, δεν εξουσιάζει και δεν απαιτεί.

Πολλές φορές μπερδεύουμε την αγάπη με τη χειραγώγηση. Αυτό μπορεί να γίνει είτε σκόπιμα οπότε είναι και κατακριτέο, είτε ασυναίσθητα. Και στις δύο περιπτώσεις το αποτέλεσμα είναι το ίδιο άδικο. Έχω ακούσει πολλές φορές γονείς να λένε – Για σένα δουλεύω, για σένα έχω αφήσει τον εαυτό μου, γιατί σε αγαπώ και όλα τα κάνω για να μεγαλώσεις εσύ σωστά. Κλπ κλπ η γνωστή κλάψα που ουδεμία σχέση έχει με την αληθινή ώριμη αγάπη. Κανένα παιδί δεν ζήτησε από τον γονιό του να γίνει δυστυχής για να είναι ευτυχισμένο αυτό. Αντίθετα τα ευτυχισμένα παιδιά έχουν χαρούμενους γονείς. Κανένα παιδί δεν ζήτησε από τον γονιό του να θυσιαστεί για να είναι εκείνο καλά. Και πιστέψτε με τα παιδιά ενστικτωδώς έχουν πιο ισχυρή αντίληψη της αγάπης, μα φυσικά γιατί η ψυχή τους είναι ακόμα αγνή.

Όταν αγαπώ δεν χειραγωγώ, όταν αγαπώ προστατεύω φροντίζω αισθάνομαι συμπονώ. Η επίκριση, ο χλευασμός καθώς και η υποτίμηση δεν ταυτίζονται με την ώριμη αγάπη. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μας υποβιβάζει και να μας υποτιμά, ο καθένας μας είναι εξίσου χαρισματικός με τον άλλο σε διαφορετικά πλαίσια. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και αξίζει να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ας μάθουμε λοιπόν να το κάνουμε σωστά και με πραότητα, γιατί ίσως έτσι διαπιστώσουμε πως όλοι είμαστε ίσοι και όλοι αξίζουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Πατέρα σ ευχαριστώ που μου δίδαξες την αγάπη.

Δεν σε ξεχνώ. Είσαι πάντα στην καρδιά μου.


Νικολέττα Παντελάκη
enallaktikidrasi
Συνέχεια...
Η ατάκα που θα πεις στο κάθε ζώδιο και θα του «γυρίσει το μάτι»

Η ατάκα που θα πεις στο κάθε ζώδιο και θα του «γυρίσει το μάτι»

Θα δεις τον «καπνό να βγαίνει από τα αφτιά του»

Ω ναι! Μπορεί να γίνει με μια σου ατάκα και μόνο. Ας το παραδεχτούμε, όλοι έχουμε την αχίλλειο πτέρνα μας και μια φράση που θα μας πετάξει κάποιος και την "αγγίζει" είναι ικανή να μας κάνει… «μπουρλώτο». Δεν χρειάζεται να μας βρίσει ντε και καλά για να μας βγάλει εκτός εαυτού. Αν μάλιστα συνοδεύεται και από ένα ειρωνικό βλέμμα, τότε είναι που βγαίνουμε από τα ρούχα μας. Να σου θυμίσουμε κάπου εδώ το περιστατικό με την Άσπα Τσίνα και την περίφημη ατάκα της «δεν καταλαβαίνω την έκρηξή σου…». Πάντως αν θες να κάνεις έξαλλο ένα ζώδιο, δες τι να του πεις.


ΚΡΙΟΣ
21/03 - 20/04

«Σε έβαλε στο βρακί της/του»






ΤΑΥΡΟΣ
21/04 - 20/05

«Πουλημένε φραγκοφονιά»






ΔΙΔΥΜΟΙ
21/05 - 21/06

«Είσαι διπρόσωπος, αντιπρόσωπος και εκπρόσωπος...»






ΚΑΡΚΙΝΟΣ
22/06 - 22/07

«Η μανούλα σου είναι καλά;»






ΛΕΩΝ
23/07 - 23/08

«Άντε από δω δευτερότριτη βλαχάρα»






ΠΑΡΘΕΝΟΣ
24/08 - 22/09

«Σταμάτα ρε κινούμενη υστερία!»






ΖΥΓΟΣ
23/09 - 22/10

«Είσαι μούφα γκόμενος/α»






ΣΚΟΡΠΙΟΣ
23/10 - 22/11

«Είσαι μαυρόγατα!»






ΤΟΞΟΤΗΣ
23/11 - 21/12

«Είσαι βολεψάκιας!»






ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
22/12 - 19/01

«Είσαι καρακομπλέξας!»






ΥΔΡΟΧΟΟΣ
20/01 - 19/02

«Ο δήθεν επαναστάτης της χρονιάς!»






ΙΧΘΕΙΣ
20/02 - 20/03

«Άντε ρε παρτάκια!»







astrology
Συνέχεια...
Μεγάλη πληγή η ανικανότητα κι η ανημποριά!

Μεγάλη πληγή η ανικανότητα κι η ανημποριά!


τους λυπάμαι αλλά και τους φοβάμαι...

Μεγάλη πληγή η ανικανότητα κι η ανημποριά! Να μη «το ΄χεις» και να μη θες και να το βρεις...

Είναι κάποιοι τύποι ανθρώπων που λες και γεννήθηκαν οκνοί και δυσκίνητοι, πορεύονται στη ζωή τους χωρίς καμιά υπευθυνότητα, κατά συρροήν ευθυνόφοβοι, ακατάλληλοι επί παντός επιστητού, ζουν παρασιτικά, εις βάρος όσων σχετίζονται με κάποιον τρόπο μαζί τους.

Με καπέλο την ακατέργαστη ακαματοσύνη τους, δε τους ενδιαφέρει να γίνουν λειτουργικοί, ενεργοί και χρήσιμοι, παρά μόνο πως θα τη βγάλουν και σήμερα καθαρή!
Και καλά ν' αρκούνται να βάζουν σε μπελάδες με την ανικανότητά τους, τους ανθρώπους που από επιλογή βρίσκονται μαζί τους, ή αναγκαστικά λόγω κάποιας συγγένειας, πολλές φορές όμως, έχουν «θέσεις κλειδιά» κάνοντας δύσκολη τη ζωή των ανθρώπων που οφείλουν να συνυπάρξουν μαζί τους.

Αυτούς τους ανθρώπους τους λυπάμαι αλλά και τους φοβάμαι...
Γιατί είναι μια κατηγορία ανθρώπων με υψηλή επικινδυνότητα.
Όχι τόσο για τους ίδιους, μα περισσότερο για τους συνυπάρχοντες!
Είναι επικίνδυνοι οι ανίκανοι, γιατί μπορούν να γίνουν «ικανοί για όλα» αν χρειαστεί να σώσουν το τομαράκι τους!

Χριστίνα Ζαμπούνη
ewoman
Συνέχεια...
'Εχετε μπει ποτέ στην εντατική;

'Εχετε μπει ποτέ στην εντατική;

ο λαός είναι ατίθασος και μακάρι να μην το πληρώσει.

Δεν μπαίνει βέβαια κάθε μέρα κάποιος στην εντατική, μπορεί όμως να του τύχει γι' αυτό καλό είναι να σέβεται όλους αυτούς που προσπαθούν να κρατήσουν υπό έλεγχο έναν αποδεδειγμένα φονικό ιό ο οποίος δεν είναι τόσο συνηθισμένος και προβλέψιμος όπως η γρίπη.

Τα κρούσματα αυξάνονται και κανείς δεν ξέρει ποιοι θα είναι τα νέα θύματα του και το κυριότερο δεν ξέρουμε πώς θα αντιδράσει ο οργανισμός τους.

Φτάνοντας στο όριο των ΜΕΘ θα προβληματισθούμε αρκετά γιατί η κατάσταση μπορεί εύκολα να γίνει ανεξέλεγκτη και δεν θα φταίει βέβαια η δήθεν γκαντεμιά του Κυριάκου

Οι αντιρρήσεις αυτών που δεν θεωρούν επικίνδυνο τον ιό, πηγάζουν από δηλώσεις μεμονωμένων γιατρών που έχουν τις δικές τους απόψεις, αλλά αυτές δεν ενδιαφέρουν σοβαρούς ανθρώπους αφού σε παγκόσμιο επίπεδο κορυφαίοι επιστήμονες αγωνιούν για την πορεία του ιού.

Στο πρώτο μου έμφραγμα πήγα στο Σωτηρία, ήταν περίπου 2 μετά τα μεσάνυχτα και δεν υπήρχαν άδειες θέσεις στην εντατική, ήταν σίγουρο ότι θα πέθαινα, ευτυχώς όμως κάποιος γιατρός με λυπήθηκε και έβγαλε από την εντατική ένα Δήμαρχο, της Ζακύνθου, ή της Κεφαλλονιάς νομίζω ο οποίος είχε προγραμματισθεί να βγει το πρωί και την γλίτωσα, ήταν μία από τις 2 φορές που φιλοξενήθηκα στην εντατική και βγήκα ζωντανός..

Το απόγευμα κατέβηκα από το metro και πήγα στον ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι, μερικοί δεν φόραγαν μάσκες, περισσότεροι τις είχαν στο χέρι και πολλοί δεν κάλυπταν με την μάσκα την μύτη τους, όπως και ο σεκιουριτάς, ο λαός είναι ατίθασος και μακάρι να μην το πληρώσει.

Το θέμα είναι ότι τα μέτρα έχουν αντίκτυπο σε εκατομμύρια ανθρώπους επειδή μερικοί θέλουν ενδεχομένως να πεθάνουν ελεύθεροι χωρίς μάσκα.

Κώστας Ζουγρής
apotis4stis5
Συνέχεια...