Ό,τι ξεκινάει στραβά στον άντρα, σπάνια ισιώνει

Ό,τι ξεκινάει στραβά στον άντρα, σπάνια ισιώνει


Κανείς δεν αλλάζει για κανέναν.

Θαυμάζω του άντρες , τους αρσενικούς , εκείνους που στύβουν την πέτρα που λέμε. Τους καμαρώνω να εξελίσσονται, να είναι αεικίνητοι, να δημιουργούν, να μην τα παρατάνε, να μην έχουν ταβάνι.
Να σέβονται, να λατρεύουν, να δίνουν, να δίνονται και να μεγαλουργούν.

Μα είναι λίγοι, το ξέρεις άλλωστε. Ας μιλήσουμε λίγο και γι΄ αυτούς τους άλλους. Γι’ αυτούς που σιχαίνεσαι να συναναστρέφεσαι και βρίσκονται όλο μπροστά σου.
Για τους άντρες αποβράσματα.

Για εκείνα τα σιχάματα που σε τριγυρνάνε και πολλές φορές σε μπερδεύουν.
Είναι εκείνοι οι μισογύνηδες, που δε γαλουχήθηκαν σωστά. Που στο σχολείο έβαζαν στοίχημα με τους συμμαθητές τους για το ποιος θα πιάσει τον κ@λο της Σοφούλας. Που για κάποιο ανεξιχνίαστο λόγο, δε νιώθουν έρωτα ή αγάπη. Κι αν τον ένιωσαν κάποτε, τους πλήγωσε και αποφάσισαν να εκδικηθούν στην όποια επόμενη. Είναι αυτοί που θεωρούν τη γυναίκα κατώτερη ή πουτ@να.

Είναι εκείνοι που σε παραμυθιάζουν με μεγάλα λόγια για να γεμίσουν για λίγο το κρεβάτι τους.
Είναι εκείνοι που το μόνο που μένει μετά από κάθε σεξουαλική πράξη είναι ένας αριθμός παραπάνω.
Είναι εκείνοι που κάνουν σεξ και σχέσεις για να τις πουν στον διπλανό τους.

Είναι εκείνοι που απορούν για το πού πήγαν οι σωστές γυναίκες, λες και προσπάθησαν και ποτέ σοβαρά να τις κερδίσουν.
Είναι αυτοί που αν για λίγο ξεγελαστείς και ξαπλώσεις μαζί τους, θα δεις στο βλέμμα τους πως δεν καίγονται για σένα, αλλά για τις επιδόσεις τους.
Είναι εκείνοι που δεν τους απασχολεί να περάσεις καλά και συ, απλά θέλουν να σε εντυπωσιάσουν.
Είναι εκείνοι που απροκάλυπτα εξαφανίζονται εν μία νυκτί μετά από σεξομαραθώνιο, λες και κέρδισαν βραβείο. Γιατί έτσι σε βλέπουν. Το ξέρεις έτσι; Είναι εκείνοι που ζητάνε την προσωπική τους ικανοποίηση μόνιμα. Δε δίνουν έτσι. Και αν δώσουν ένα, είναι για να πάρουν δέκα. Και αξιώνουν, αυτό το ένα, εσύ να το βλέπεις για εκατό. Γιατί σου κάνουν και χάρη.
Είναι εκείνοι οι γελοίοι τύποι, που αρκούνται να ξέρουν ότι τους θες. Σου πετάνε τυράκι, παίζουν με τον ερωτοχτυπημένο σου εγκέφαλο και συ νομίζεις ότι καίγεται η καρδούλα τους. Π@π@ρια καίγονται. Θέλουν μονάχα να κρατούν το εγώ τους ενεργό και να το τοποθετούν σαν βασιλιά της ζούγκλας. Μέσα τους είναι τόσο ανασφαλείς και κομπλεξικοί, που αν πετάξεις στα χαμένα τη χαζομάρα της καψούρας, θα τους παίξεις στο φτερό.
Μέσα από τη δύναμή σου γίνονται θεοί. Εσύ και εγώ συντηρούμε τον ψυχαναγκασμό τους για επίδειξη και αποδοχή. Δε ζουν χωρίς εσένα, θα πεθάνουν το βλέπεις;
Αν ταΐζεις το λιονταράκι, θα μεγαλώσει και ίσως στο τέλος σε φάει.
Αν το αφήσεις νηστικό, θα φύγει από ασιτία.

Παίξε μπάλα λοιπόν σωστά κούκλα μου. Γιατί και εσύ άνθρωπος είσαι και μπερδεύεσαι. Έχεις ανάγκη να αφεθείς και να παρασυρθείς. Μα δες τα σημάδια, υπάρχουν. Ό,τι ξεκινάει στραβά, σπάνια ισιώνει. Κανείς δεν αλλάζει για κανέναν. Εσύ θα είσαι πάντα εσύ και αυτός ο ίδιος Μαλ@κας που γνώρισες.

Δέσποινα Πολυχρονιάδη
ewoman
Συνέχεια...
Εκείνοι οι άντρες που νομίζουν ότι τα «έχουν όλα»

Εκείνοι οι άντρες που νομίζουν ότι τα «έχουν όλα»


Χαμένος στο ζύγι, χαμένος και στη ζωή.

Είναι κάποιοι άνδρες, σερνικά σωστά, που έχουν όσα μπορεί να ζητήσει μια γυναίκα. Έχουν ειλικρίνεια, ευαισθησία, τιμιότητα. Μπορείς να ακουμπήσεις πάνω τους και να νιώσεις την ασφάλεια της σταθερότητάς τους.

Υπάρχουν κι άλλοι που δεν έχουν τίποτα. Ουρλιάζει η κενότητά τους να φύγεις μακριά.

Υπάρχουν τέλος κι εκείνοι, που νομίζουν ότι τα «έχουν όλα».

Είναι αυτοί που έβαλαν κάποτε σε ένα βάθρο τον εαυτό τους και τον ονομάτισαν άνδρα σωστό, μπεσαλή, κύριο. Αν τους ακούσεις να μιλούν, θα διαπιστώσεις ότι κουβαλούν ένα μόνιμο κατηγορώ για τους άλλους του φύλου τους. Όλοι μαζί, όλοι σκάρτοι κι εκείνοι μόνοι τους, οι διαφορετικοί, οι καλοί.
Αυτοί που νομίζουν ότι τα έχουν όλα, φορούν το κοστούμι του κυρίου τέλειου για να κρύψουν τον ναρκισσισμό τους. Λένε πως έχουν κατανόηση αλλά το μόνο που ακούν είναι η φωνή τους. Γιατί αυτή αγαπούν πάνω και πέρα από όλα. Το εγώ τους κυριαρχεί και το όποιο δόσιμο γίνεται για να έχουν μετά να λένε καμαρώνοντας: «εγώ έδωσα, εγώ έκανα, εγώ… εγώ».

Μόνο που δε βρέθηκε κανείς να τους διδάξει πως οι γυναίκες, αυτές οι γυναίκες που αξίζουν το δόσιμο κι όχι οι άλλες που δεν τους πρέπει δεύτερη ματιά, ζουν για εκείνο το μαζί. Δεν τον ζητούν τον εγωισμό εκείνες οι γυναίκες, τον έζησαν στο πετσί τους, τον σιχάθηκαν. Θέλουν εκείνο το μαζί που δεν έχει ίχνος υπερβολής, ίχνος επίδειξης, ίχνος δηθενιάς. Θέλουν κάποιον που θα τις ακούει και δε θα περιμένει απλά τη σειρά του για να ξανακούσει την αγαπημένη του φωνή...
Θέλουν κάποιον που να είναι σωστός από ένστικτο κι επιθυμία κι όχι επειδή το υπαγορεύει κάποιος οδηγός για σωστούς άνδρες...

Ο έρωτας, μάγκα μου, δε θέλει εγχειρίδια ορθής χρήσης. Θέλει ένστικτο και συναίσθημα, θέλει τιμιότητα και ειλικρίνεια. Και το κυριότερο, δε θέλει εγωισμό. Θέλει να βγάζεις την ψυχή σου, αφτιασίδωτη, και να την ακουμπάς στα χέρια του άλλου. Να του λες αυτή είναι, θέλεις κράτα τη, θέλεις πέτα τη.

Αν την κρατήσεις θα σου χαρίσω όσα έχω και μπορώ κι όσα δεν μπορώ θα τα παλέψω να στα χαρίσω κι αυτά. Γιατί θέλω να στα δώσω, όχι για να έχω να μετρώ μετά τι σου έδωσα εγώ σε αντίθεση με άλλους.

Αν, πάλι, την πετάξεις, θα τη μαζέψω, θα τη συναρμολογήσω όπως όπως και πάλι θα τη χαρίσω εκεί που θα κρίνω ότι αξίζει. Με την ελπίδα ότι δε θα χρειαστεί να την μαζέψω πάλι από τα πόδια μου.

Έτσι θα πει ο άντρας ο σωστός κι έτσι θα πράξει. Ο «τα έχω όλα», πάλι, θα έχει να μετρά πόσα έκανε, πόσα έδωσε και πόσα δεν πήρε πίσω. Χαμένος στο ζύγι, χαμένος και στη ζωή.

Και το έχουμε ξαναπεί:
Ο έρωτας δεν είναι μαθηματικά για να μετράς. Ήταν και παραμένει χημεία. Ή που θα καείς ή που θα εκτιναχθείς. Νόμος...

Στεύη Τσούτση
ewoman
Συνέχεια...
Από πού προέρχονται σοφές φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά

Από πού προέρχονται σοφές φράσεις που χρησιμοποιούμε καθημερινά


χρησιμοποιήθηκαν από γενιές Ελλήνων ως σήμερα, 2.500 χρόνια μετά.

Τις χρησιμοποιούμε καθημερινά όμως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουμε την προέλευσή τους.

Πόσες φορές έχουμε πει τις φράσεις “Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα”, “Κατά φωνή κι ο γάιδαρος”, “Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη” στον καθημερινό μας λόγο. Οι περισσότερες από αυτές τις φράσεις προέρχονται από τους αρχαίους Έλληνες και χρησιμοποιήθηκαν από γενιές Ελλήνων μέχρι σήμερα, 2.500 χρόνια μετά.

⧫ Χτύπα ξύλο.

«Απτεσθαι ξύλου», έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Λόγω της πεποίθησης τους πως στα δένδρα κατοικούσαν νύμφες (Δρυάδες/Αμαδρυάδες) χτύπαγαν το ξύλο του κορμού των δένδρων για να επικαλεστούν την προστασία τους, καθώς οι νύμφες μπορούσαν να πραγματοποιήσουν τις ευχές των ανθρώπων.
Αυτή η συνήθεια συνηθίζεται ακόμα και σήμερα, όταν ακούμε κάτι το οποίο δεν θέλουμε να μας συμβεί…

⧫ Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.

Η παροιμιώδης αυτή έκφραση, προέρχεται από τον μύθο του Αισώπου, «Ανήρ κομπαστής», και χρησιμοποιείται για όσους καυχιούνται για κάτι και το υποστηρίζουν, αλλά αδυνατούν να αποδείξουν τα λεγόμενά τους. Σύμφωνα με τον μύθο, ένας αθλητής που βρισκόταν στην Αθήνα καυχιόνταν συνέχεια ότι σε αγώνες στην Ρόδο είχε πραγματοποιήσει ένα τεράστιο άλμα. Καθώς δεν τον πίστευε κανείς, αυτός έλεγε στους Αθηναίους να πάνε στη Ρόδο και να ρωτήσουν τους θεατές των αγώνων. Τότε ένας Αθηναίος πήγε στο σκάμμα, και με το χέρι έγραψε πάνω στην άμμο τη λέξη «Ρόδος».Κατόπιν γύρισε προς τον καυχησιάρη αθλητή και του είπε: «Αυτού γαρ και Ρόδος και πήδημα», το οποίο έχει μείνει ως «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα». Το προφανές νόημα είναι ότι ο καθένας έχει οποτεδήποτε την δυνατότητα να αποδείξει τις δυνατότητές του και δεν χρειάζεται η επίκληση μυθικών προγόνων, κατορθωμάτων κτλ

⧫ Τα κρέμασε στον κόκορα

Οι αρχαίοι αγαπούσαν και αυτοί τα τυχερά παιχνίδια, όπως τα κότσια। ( ζάρια), αλλά και τα στοιχήματα στις κοκορομαχίες (αλεκτρυονομαχίαι). Όπως συμβαίνει και σήμερα κυρίως στην Ασία, έβαζαν δύο κοκόρια να μαλώσουν και άρχιζαν τα στοιχήματα, για τον νικητή. Έτσι, πάνω στα κοκόρια στοιχηματίζοντας, κρεμούσαν πολλές φορές ακόμα και ολόκληρες περιουσίες. Στον κόκορα κρεμούσαν τα χρήματά τους και όπως συμβαίνει συνήθως με τους παίχτες, τα έχαναν. Από τα αρχαία λοιπόν χρόνια, και από τις κοκορομαχίες, μας έμεινε και η φράση «τα κρέμασε στον κόκορα », που λέμε μέχρι και σήμερα με την ίδια σημασία.

⧫ Δε μύρισα τα νύχια μου.

Στην αρχαία Ελλάδα πριν αθλητές μπουν στο στίβο, πολλοί από τους θεατές έβαζαν μεγάλα στοιχήματα, για τον νικητή, όπως γίνεται σε πολλές περιπτώσεις και σήμερα. Πολλοί ακόμη πήγαιναν στα διάφορα μαντεία, για να μάθουν το νικητή. Οι «μάντισσες», «βουτούσαν» τότε τα νύχια τους σ ένα υγρό, από δαφνέλαιο, ύστερα τα έβαζαν κοντά στη μύτη τους κι έπεφταν σ ένα είδος καταληψίας. Τότε ακριβώς έλεγαν και το όνομα του νικητή. Από το περίεργο αυτό γεγονός έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση: «δε μύρισα τα νύχια μου», που τη λέμε συνήθως, όταν μας ρωτούν για κάποιο γνωστό συμβάν, το οποίο εμείς δεν έχουμε μάθει.

⧫ Μη μου τους κύκλους τάραττε

Όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν τις Συρακούσες το 212 π.Χ., μετά από τριετή αντίσταση των Ελλήνων, κάποιοι Ρωμαίοι στρατιώτες μπήκαν στο σπίτι του Αρχιμήδη, και τον βρήκαν να σχεδιάζει κύκλους στο έδαφος. Ο Αρχιμήδης τους παρακάλεσε να τον αφήσουν να τελειώσει τη λύση κάποιου σπουδαίου προβλήματος που τον απασχολούσε, εξού και οι κύκλοι στο έδαφος. Για αυτό και τους είπε το γνωστό «μη μου τους κύκλους τάραττε». Ο Ρωμαίος στρατιώτης όμως δυστυχώς και τους κύκλους του χάλασε, και τον Αρχιμήδη σκότωσε…!!!! Η φράση όμως έμεινε…

⧫ Κοράκιασα από τη δίψα.

Φράση που προέρχεται από έναν αρχαιοελληνικό μύθο. Σύμφωνα με αυτόν, σε κάποια μικρή ορεινή πόλη της αρχαίας Ελλάδας, οι κάτοικοι αποφάσισαν κάποτε να κάνουν μια θυσία στο θεό Απόλλωνα. Το νερό όμως που θεωρούσαν ιερό και το χρησιμοποιούσαν στις θυσίες , βρίσκονταν ανάμεσα σε δύσβατα φαράγγια. Έπρεπε λοιπόν για αυτή τη σημαντική θυσία να στείλουν κάποιον σε αυτή τη δύσκολη και ανηφορική διαδρομή, για να φέρει το «ιερό» νερό. Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή από ένα δέντρο εκεί κοντά. Ήταν η φωνή ενός κόρακα ο οποίος προσφερόταν να αναλάβει το συγκεκριμένο εγχείρημα. Παρά την έκπληξη που ένιωσαν οι κάτοικοι ακούγοντας τη φωνή του κόρακα, αποφάσισαν να του αναθέσουν την αποστολή, μιας και με τα φτερά του θα έφτανε γρήγορα και εύκολα στην πηγή που έτρεχε το «ιερό» αυτό νερό.Έδωσαν λοιπόν, οι άνθρωποι στον κόρακα μια μικρή υδρία, αυτός την άρπαξε με τα νύχια του και πέταξε στον ουρανό με κατεύθυνση την πηγή. Ο κόρακας έφτασε γρήγορα στην πηγή. Πλάι της αντίκρισε μια συκιά γεμάτη σύκα, και λιχούδης καθώς ήταν άρχισε να δοκιμάζει μερικά σύκα. Τα σύκα όμως ήταν άγουρα, και ο κόρακας αποφάσισε να περιμένει μέχρι να ωριμάσουν, ξεχνώντας όμως την αποστολή που είχε αναλάβει για λογαριασμό των ανθρώπων. Περίμενε τελικά δύο ολόκληρες μέρες ώσπου τα σύκα ωρίμασαν. Έφαγε πολλά μέχρι που κάποια στιγμή θυμήθηκε τον πραγματικό λόγο για τον οποίο είχε έρθει στην πηγή. Άρχισε να σκέφτεται λοιπόν, πώς θα δικαιολογούσε την αργοπορία του στους κατοίκους της πόλης. Τελικά γέμισε με νερό τη μικρή υδρία, άρπαξε με το ράμφος του ένα μεγάλο φίδι το οποίο διέκρινε να κινείται κοντά στους θάμνους και πέταξε για την πόλη. Όταν ο κόρακας έφτασε στην πόλη, οι κάτοικοι θέλησαν να μάθουν το λόγο για τον οποίο άργησε να επιστρέψει με το νερό από την πηγή. Ο κόρακας αφού άφησε κάτω την υδρία και το φίδι, και ισχυρίστηκε ότι το συγκεκριμένο φίδι ρουφούσε το νερό από την πηγή, με αποτέλεσμα αυτή να αρχίσει να ξεραίνεται. Έπειτα τους είπε πως όταν το φίδι αποκοιμήθηκε, αυτός γέμισε την υδρία με το νερό και γράπωσε και το φίδι για να το παρουσιάσει στους κατοίκους.Οι άνθρωποι τον πίστεψαν και σκότωσαν το φίδι χτυπώντας το με πέτρες και ξύλα. Όμως, το φίδι αυτό ήταν του θεού Απόλλωνα, και ο θεός του φωτός οργισμένος αποφάσισε να τιμωρήσει τον κόρακα για το ψέμα του. Έτσι από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που ο κόρακας προσπαθούσε να πιει νερό από κάποια πηγή, αυτή στέρευε. Κράτησε πολύ καιρό το μαρτύριο αυτό της δίψας του κόρακα, μέχρι που ο Απόλλωνας τον λυπήθηκε και τον έκανε αστέρι στον ουρανό. Από τότε, όταν κάποιος διψούσε πολύ, έλεγε τη φράση « Κοράκιασα από τη δίψα ». Και αυτή η φράση έχει παραμείνει ως τις μέρες μας…

⧫ Ο κλέψας του κλέψαντος.

Αρχαία ελληνική έκφραση, (Αλωπεκίζειν προς ετέρα αλώπεκα). Παροιμία που λεγόταν για τους απατεώνες και μάλιστα σε περιπτώσεις που κάποιος εξ αυτών, επιχειρούσε να εξαπατήσει άλλον απατεώνα.

⧫ Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.

Φράση που χρησιμοποιείται για να υποδείξει δολιότητα. Κατά την διάρκεια του Τρωικού πολέμου, O Λαοκόων ένας από τους Τρώες ιερείς του Θυμβραίου Απόλλωνα, προειδοποίησε τους συμπατριώτες του Τρώες, (μάταια) να μη δεχθούν το δώρο που πρόσφεραν οι Έλληνες -οι Δαναοί- στους Τρώες, όταν υποτίθεται ότι αποφάσισαν να τερματίσουν την πολιορκία τους. To προκείμενο δώρο ήταν, εννοείται, ο Δούρειος ίππος. Δώρο που αποδείχθηκε θανάσιμο και καταστροφικό για τους Τρώες, και την αγαπημένη τους πόλη, την Τροία.

⧫ Καβάλησε το καλάμι.

Είναι μια έκφραση που ίσως προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα. Οι Σπαρτιάτες το έλεγαν για να πειράξουν τον Αγησίλαο. Ο Αγησίλαος αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και όταν ήταν μικρά έπαιζε μαζί τους, καβαλώντας σαν σε άλογο, ένα καλάμι. Κάποια μέρα όμως τον είδε ένας φίλος του σε αυτή την στάση και ο Αγησίλαος τον παρακάλεσε να μην πει τίποτα σε κανέναν. Αλλά εκείνος δεν κράτησε τον λόγο του και το είπε σε άλλους, για να διαδοθεί σιγά – σιγά σε όλους και να φθάσει στις μέρες μας, με αλλαγμένη την ερμηνεία του (το λέμε όταν θέλουμε να πούμε για κάποιον ότι πήραν τα μυαλά του αέρα).

⧫ Σε τρώει ή μύτη σου, ξύλο θα φας.

Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο «κνησμός», η φαγούρα, δηλαδή, του σώματος, ήταν προειδοποίηση των Θεών. Πίστευαν πως όταν ένας άνθρωπος αισθανόταν φαγούρα στα πόδια του, θα έφευγε σε ταξίδι. Όταν πάλι τον έτρωγε η αριστερή του παλάμη, θα έπαιρνε δώρα. Η πρόληψη αυτή έμεινε ως τα χρόνια μας. «Με τρωει το χέρι μου χρήματα θα πάρω», συνηθίζουμε να λέμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι αρχαίοι όμως, θεωρούσαν γρουσουζιά, όταν αισθανόταν φαγούρα στην πλάτη, στο λαιμό, στα αφτιά και στη μύτη. Κάποτε για παράδειγμα, ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, ενώ έκανε πολεμικό συμβούλιο με τους αρχηγούς του, είδε ξαφνικά κάποιον από αυτούς να ξύνει αφηρημένος το αφτί του. Αμέσως σηκώθηκε πάνω και διέλυσε το συμβούλιο.- Θα έχουμε αποτυχία οπωσδήποτε. Οι θεοί προειδοποίησαν τον Αρίσταρχο. Ας αναβάλουμε για αργότερα την εκστρατεία…Οι Σπαρτιάτες πίστευαν ακόμη ότι τα παιδιά που αισθάνονταν φαγούρα στη μύτη τους, θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές. Έτσι, όταν έβλεπαν κανένα παιδί να ξύνει τη μύτη του, το τιμωρούσαν, για να μην την ξαναξύσει άλλη φορά. Από την πρόληψη αυτή βγήκε η φράση : «η μύτη σου σε τρώει, ξύλο θα φας».

⧫ Πράσσειν άλογα.

Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λεει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: « Τί είναι αυτά που μου λες; Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα»…Το «πράσσειν άλογα» λοιπόν, δεν είναι πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση…Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος «πράττω» ή/και «πράσσω» (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το «πράττειν» ή/και «πράσσειν» και του «άλογο» που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό «λόγος» που σημαίνει λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο το παράλογο, δηλαδή ,Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα…

⧫ Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη.

Σ’ έναν από τους μύθους του Αισώπου διαβάζουμε, πως ένας άσωτος και σπάταλος νέος, αφού έφαγε όλη του την περιουσία, δεν του είχε απομείνει παρά ο καινούριος του χονδρός εξωτερικός μανδύας. Κάποια μέρα, λοιπόν, που τυχαία είδε ένα χελιδόνι να πετάει έξω από το παράθυρό του, φαντάστηκε πως ο χειμώνας είχε περάσει και πως ήρθε πια η άνοιξη. Πούλησε τότε και το μανδύα σαν αχρείαστο. Αλλά το χειμωνιάτικο κρύο είχε άλλη γνώμη και ξαναγύρισε την άλλη μέρα πιο τσουχτερό. Οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν τη φράση αυτή με τα λόγια: « μία χελιδών έαρ ου ποιεί». Κατά τον Αριστοτέλη: «Το γάρ έαρ ούτε μία χελιδών ποιεί ούτε μία ημέρα». Επίσης, συγγενική είναι η φράση: «Μ’ ένα χελιδόνι, καλοκαίρι δεν κάνει, ούτε μια μέλισσα μέλι» και «μ’ ένα λουλούδι καλοκαίρι δε γίνεται».

⧫ Κροκοδείλια δάκρυα.

Ο κροκόδειλος όταν θέλει να ξεγελάσει το θύμα του, κρύβεται και βγάζει κάτι παράξενους ήχους, που μοιάζουν καταπληκτικά με κλάμα μωρού παιδιού. Έτσι, αυτοί που τον ακούν, νομίζουν ότι πρόκειται για κάποιο παιδάκι και τρέχουν να το βοηθήσουν… Ο κροκόδειλος τότε επιτίθεται ξαφνικά και σκοτώνει το θύμα του. Στην αρχαία Ελλάδα ο κροκόδειλος ήταν άγνωστος, οι Έλληνες όμως έμαθαν για αυτόν από τους Φοίνικες εμπόρους, που τους γέμιζε με τρόμο και θαυμασμό για την δύναμη και την πανουργία του κροκόδειλου . Έτσι λοιπόν, παρόλο που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κροκόδειλοι, τα «κροκοδείλια δάκρυα»,που λέμε σήμερα γι’ αυτούς που ψευτόκλαινε, είναι φράση καθαρά αρχαία ελληνική.

⧫ Άρες μάρες κουκουνάρες

Η Έκφραση προέρχεται από αρχαίες Ελληνικές κατάρες. Στον ενικό η λέξη είναι Κατάρα Κατ-άρα Με την πάροδο των χρόνων για λόγους καθαρά εύηχους και μόνο προσετέθη και το «Μ». Δηλαδή: Κατ-άρα-μάρα. Και έτσι στη νεότερη ελληνική έγινε -αρα-μάρα, άρες μάρες, έβαλαν και την «κούφια» ομοιοκατάληκτη λέξη κουκουνάρες (κούφια δεν είναι τα κουκουνάρια;)και δημιουργήθηκε αυτή η καινούρια φράση! την λέμε όταν θέλουμε να δηλώσουμε πως ακούσαμε κάτι χωρίς νόημα και χωρίς ουσία!

⧫ Αναγκαίο κακό.

Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε για πρώτη φορά σ’ ένα στίχο του Μένανδρου (342-291 π.Χ.),που μιλάει για το γάμο. Ο ποιητής γράφει ότι ο γάμος «…εάν τις την Αλήθειαν σκοπή, κακόν μεν εστίν, άλλ’ αναγκαίον κακόν». Δηλαδή: Εάν θέλουμε να το εξετάσουμε στο φως της αλήθειας, ο γάμος είναι μεν ένα κακό, αλλά «αναγκαίον κακόν». Σ’ ένα άλλο απόσπασμα του Μένανδρου διαβάζουμε -ίσως για παρηγοριά για τα παραπάνω- την εξής περικοπή: «Πάντων ιατρός των αναγκαίων κακών χρόνος εστίν». Επίσης: «αθάνατον εστί κακόν αναγκαίον γυνή». Δηλαδή, η γυναίκα είναι το αιώνιο αναγκαίο κακό..

⧫ Κατά φωνή κι ο γάιδαρος

Στην αρχαιότητα , όταν ένας γάιδαρος φώναζε πριν αρχίσει μια μάχη, νόμιζαν ότι οι θεοί τους προειδοποιούσαν για τη νίκη. Κάποτε ο Φωκίωνας ετοιμαζόταν να επιτεθεί στους Μακεδόνες του Φιλίππου, αλλά δεν ήταν και τόσο βέβαιος για το αποτέλεσμα, επειδή οι στρατιώτες του ήταν λίγοι. Τότε αποφάσισε ν’ αναβάλει για μερικές μέρες την επίθεση, ώσπου να του στείλουν τις επικουρίες, που του είχαν υποσχεθεί οι Αθηναίοι. Πάνω, όμως, που ήταν έτοιμος να διατάξει υποχώρηση, άκουσε ξαφνικά τη φωνή ενός γαϊδάρου από το στρατόπεδο του. – Κατά φωνή κι ο γάιδαρος! έκανε ενθουσιασμένος ο Φωκίωνας. Και διέταξε ν’ αρχίσει η επίθεση, με την οποία νίκησε τους Μακεδόνες. Από τότε ο λόγος έμεινε, και τον λέμε συχνά, όταν βλέπουμε ξαφνικά κάποιο φίλο μας, που δεν τον περιμέναμε.

⧫ Δεν ιδρώνει τ’ αυτί του.

Την φράση αυτή την χρωστάμε στον πατέρα της Ιατρικής τον Ασκληπιό. Όταν κάποια νεαρή τον ρώτησε, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να κάνει τον νεαρό που της άρεσε να την αγαπήσει, αυτός απάντησε : «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο, την συμβούλευσε, και αν ιδρώσουν τ αφτιά του, θα σ αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν, μην παιδεύεσαι άδικα». Από την περίεργη αυτή συμβουλή του Ασκληπιού, έμεινε ως τα χρόνια μας η φράση «δεν ιδρώνει τ’ αυτί του», που τη λέμε συνήθως, για τους αναίσθητους και αδιάφορους.

⧫ Δώσε τόπο της οργής

Δώσε τόπο της οργής», φράση που την βρίσκουμε στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή (718): «είκε θυμώ και μετάστασιν δίδου». Αυτά τα λόγια λεει ο Αίμωνας στον πατέρα του τον Κρέοντα , που επιμένει να τιμωρήσει την Αντιγόνη, γιατί δεν υπάκουσε στη διαταγή του και έθαψε τον αδελφό της Πολυνείκη. «Είκε» σημαίνει υποχώρησε, «θυμώ και» αντί «και θυμώ μετάοτασιν δίδου» , δηλαδή, και άλλαξε γνώμη, δηλαδή, δώσε τόπο στην οργή. Στις «Ευμενίδες» του Αισχύλου (847) λεει η θεά Αθηνά στο Χορό (των Ευμενίδων): «οργάς ξυνοίσω σοι γεραιτέρα γαρ ει». Η λ έξη οργή έχει και τη σημασία: διάθεσης, των αισθημάτων, όπως κι εδώ «θα δώσω τόπο στην οργή», θα υποχωρήσω και θα ανεχθώ τις διαθέσεις σου (ξυνοίσω που σημαίνει συνοίσω , μέλλων του συμφέρω, εδώ ανέχομαι, συγχωρώ, υπομένω), γιατί είσαι γεροντότερη (Ευριπ. Ελ. 80, Απόσπ. 31) «οργή είκειν»κ.ά.

⧫ Κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Όταν ο Σωκράτης, σε περασμένη πια ηλικία αποφάσισε να μάθει κιθάρα, τον πείραξαν οι φίλοι του, λέγοντας του: «Γέρων ών κίθαριν μανθάνεις;…». Κι ο Σωκράτης τότε απάντησε: «Κάλλιον οψιμαθής ή αμαθής (παραμένειν)».

⧫ Του πήρε τον αέρα..

Η έκφραση αυτή έχει παραμείνει από την αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα από τις ναυμαχίες που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες. Οποίος μπορούσε να εκμεταλλευτεί καλύτερα τον αέρα μπορούσε να κινηθεί πιο γρήγορα άρα και να νικήσει. Έτσι οποίος έπαιρνε τον αέρα ήταν και ο νικητής.

⧫ Αέρα!

Στην αρχαία Ελλάδα, όταν άρχιζε κάποια μάχη, οι πολεμιστές έπεφταν πάνω στον αντίπαλό τους, φωνάζοντας «αλαλά», λέξη που δεν είχε κανένα νόημα, αλλά ήταν απλώς πολεμική κραυγή. Απ’ αυτό, ωστόσο, βγήκε η λέξη «αλαλάζω» και η αρχαία φράση«ήλόλαζον την νίκην». Ο αλαλαγμός χρησιμοποιήθηκε και στους νεότερους πολέμους, τόσο για εμψύχωση των πολεμιστών, ιδίως στις εφόδους, όσο και σαν επωδός της νίκης, αφού αντικαταστάθηκε η λέξη «Αλαλά» με τη λέξη «Aέρα». Αλλά ποιο ήταν πάλι το γεγονός εκείνο που έκανε τη λέξη «Αέρα» να επικρατήσει σαν πολεμική κραυγή;Κατά την πολιορκία των Ιωαννίνων (1912-13), οι οβίδες του εχθρού, που χτυπούσαν εναντίον των οχυρωματικών θέσεων του στρατού μας, δεν έφερναν σχεδόν κανένα αποτέλεσμα, εκτός από το δυνατό αέρα, που δημιουργούσαν ολόγυρα οι εκρήξεις. Σε κάθε τέτοια, λοιπόν, αποτυχημένη βολή, οι Έλληνες στρατιώτες -προπαντός όμως οι θρυλικοί Τσολιάδες- φώναζαν όλοι μαζί «Αέρα!», θέλοντας με τον τρόπο αυτό να εκδηλώσουν τη χαρά τους για την εχθρική αποτυχία (ειπώθηκε για πρώτη φορά από εύζωνα του 1/38 Συντάγματος Ευζώνων). Η λέξη, όμως, «Αέρα» έγινε ένα πραγματικό σύμβολο κατά τον πόλεμο της 28ης Οκτωβρίου 1940.

⧫ Τα τσούξαμε.

Στην αρχαιότητα, υπήρχαν πολλές γυναίκες, που έπιναν πολύ κρασί, ανακατεύοντας το ποτό τους με μια ειδική σκόνη, που έκανε το κρασί να γίνεται πιο πικάντικο. Απ’ αυτό βγήκε και η φράση «τα τσούξαμε».

⧫ Ες αύριον τα σπουδαία.

Αυτή η παροιμιακή φράση είναι του Πλουτάρχου, από το βίο του Πλουτάρχου που αναφέρεται στον Πελοπίδα. Ανήκει στον Θηβαίο στρατηγό Αρχία (4ος αι. π.Χ.), φίλο των Σπαρτιατών, όταν σε ένα συμπόσιο κάποιος του πήγε ένα γράμμα, που περιείχε την πληροφορία ότι κινδύνευε από τους δημοκρατικούς και τον Πελοπίδα που είχε επιστρέψει στη Θήβα από την Αθήνα κρυφά. Βρισκόμαστε στο 379 π.Χ. Ο Αρχίας, πάνω στο γλέντι και μέσα στη χαρά του, πάνω στη μέθη της δύναμής του και της εξουσίας, αμέλησε να το ανοίξει. Αντί να ανοίξει την επιστολή και να τη διαβάσει, την έβαλε στην άκρη λέγοντας «εις αύριον τα σπουδαία», δηλαδή αύριο 8α διαβάσω τα σημαντικά πράγματα που περιέχει αυτή η επιστολή. Αυτό ήταν και το λάθος του. Σε λίγο δολοφονήθηκε και αυτός και οι φίλοι του.

⧫ από μηχανής θεός

Με την φράση «από μηχανής θεός» χαρακτηρίζουμε ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός, που με την απροσδόκητη εμφάνισή του, δίνει μια λύση ή μια νέα εξέλιξη σε περίπτωση αμηχανίας ή διλήμματος. Η καταγωγή της έκφρασης αυτής, ανάγεται στην αρχαία ελληνική δραματική ποίηση και ειδικότερα στην τραγωδία. Συγκεκριμένα, σε αρκετές περιπτώσεις ο τραγικός ποιητής οδηγούσε σταδιακά την εξέλιξη του μύθου σ’ ένα σημείο αδιεξόδου, με αποτέλεσμα η εξεύρεση μιας λύσης να είναι πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Τότε, προκειμένου το θεατρικό έργο να φτάσει σε ένα τέλος, συνέβαινε το εξής: εισαγόταν στο μύθο ένα θεϊκό πρόσωπο, που με την παρέμβασή του έδινε μια λύση στο αδιέξοδο και το έργο μπορούσε πλέον να ολοκληρωθεί ομαλά. Η έκφραση «ο από μηχανής θεός» καθιερώθηκε, επειδή αυτό το θεϊκό πρόσωπο εμφανιζόταν στη σκηνή του θεάτρου με τη βοήθεια της «μηχανής», δηλαδή ενός ξύλινου γερανού, ώστε να φαίνεται ότι έρχεται από ψηλά, ή καμιά φορά από καταπακτή, εάν επρόκειτο για θεό του Άδη . Ουσιαστικά, δηλαδή, πρόκειται για μια περίπτωση επιφάνειας (θεϊκής δηλαδή εμφάνισης στους θνητούς), που συνέβαινε στο τέλος μιας τραγωδίας, διευκολύνοντας τον τραγικό ποιητή να δώσει μια φυσική λύση στο μύθο του έργου του.

⧫ Τα σπάσαμε.

Οι αρχαίοι Κρήτες την παραμονή του γάμου τους, συγκέντρωναν σε ένα μεγάλο δωμάτιο διάφορα πήλινα βάζα κι ενώ τραγουδούσαν και χόρευαν, τα έσπαζαν ένα ένα. Η συνήθεια αυτή με τον καιρό, γενικεύτηκε σε όλη την Ελλάδα. Από αυτή την συνήθεια βγήκε η φράση «τα σπάσαμε» που τη λέμε μετά από κάθε διασκέδαση.
Τρωει τα νύχια του για καυγά.

Ένα από τα αγαπημένα θεάματα των Ρωμαίων και αργότερα των Βυζαντινών, ήταν η ελεύθερη πάλη. Οι περισσότεροι από τους παλαιστές, ήταν σκλάβοι, που έβγαιναν από το στίβο με την ελπίδα να νικήσουν και να απελευθερωθούν. Στην ελεύθερη αυτή πάλη επιτρέπονταν τα πάντα γροθιές, κλωτσιές, κουτουλιές, ακόμη και το πνίξιμο.Το μόνο που απαγορευόταν αυστηρά ήταν οι γρατσουνιές. Ο παλαιστής έπρεπε να νικήσει τον αντίπαλό του, χωρίς να του προξενήσει την παραμικρή αμυχή με τα νύχια, κάτι που δεν ήταν εύκολο, καθώς τα νύχια των σκλάβων, ήταν μεγάλα και σκληρά από τις βαριές δουλειές που έκαναν.Γι’ αυτό λίγο προτού βγουν στο στίβο, άρχιζαν να τα κόβουν, όπως μπορούσαν, με τα δόντια τους. Από το γεγονός αυτό βγήκε κι η φράση «τρωει τα νύχια του για καβγά».

⧫ Για ψύλλου πήδημα.

Από τον πρώτο αιώνα η επικοινωνία των Ρωμαίων με τον ασιατικό κόσμο, είχε σαν αποτέλεσμα την εισαγωγή πληθώρας γελοίων και εξευτελιστικών δεισιδαιμονιών, που κατέκλυσαν όλες τις επαρχίες της Ιταλίας. Εκείνοι που φοβόντουσαν το μάτιασμα, κατάφευγαν στις μάγισσες, για να τους ξορκίσουν μ’ ένα πολύ περίεργο τρόπο: Οι μάγισσες αυτές είχαν μερικούς γυμνασμένους ψύλλους, που πηδούσαν γύρω από ένα πιάτο με νερό. Αν ο ψύλλος έπεφτε μέσα και πνιγόταν, τότε αυτός που τον μάτιασε ήταν εχθρός. Αν συνέβαινε το αντίθετο -αν δεν πνιγόταν δηλαδή-τότε το μάτιασμα ήταν από φίλο, πράγμα που θα περνούσε γρήγορα. Κάποτε μια μάγισσα υπέδειξε σ’ έναν πελάτη της ένα τέτοιο εχθρό με τ’ όνομα του. Εκείνος πήγε, τον βρήκε και τον σκότωσε. Έτσι άρχισε μια φοβερή «βεντέτα» ανάμεσα σε δύο οικογένειες, που κράτησε πολλά χρόνια. Ωστόσο, από το δραματικό αυτό επεισόδιο, που το προξένησε μια ανόητη πρόληψη, βγήκε και έμεινε παροιμιακή η φράση: «Για ψύλλου πήδημα».

⧫ Του έδωσε τα παπούτσια στο χέρι.

Με τη φράση αυτή εννοούμε ότι κάποιον τον διώχνουμε, τον απολύουμε από τη δουλειά του για διάφορους λόγους. Αυτή η έκφραση ξεκίνησε από ένα παλιό έθιμο, που είχε την πρώτη εφαρμογή του στη Βαβυλωνία. Όταν ο βασιλιάς ήθελε να αντικαταστήσει έναν άρχοντα, είτε γιατί ήταν ανεπαρκής, είτε γιατί με κάποια σφάλματά του είχε πέσει στη δυσμένειά του, του έστελνε ένα ζευγάρι από παλιά παπούτσια με γραμμένο από κάτω το όνομα αυτού που το λάβαινε. Το έθιμο αυτό το πήραν από τους Βαβυλώνιους και οι Βυζαντινοί και το διατήρησαν ως τα τελευταία χρόνια της αυτοκρατορίας. Σχέση έχει και η άλλη φράση που λέμε: «σε γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια». Δηλαδή δεν σε υπολογίζω, δε σου δίνω αξία, σημασία, σε αγνοώ.

«Βυζαντινῶν Βίος καί Πολιτισμός», Φαίδων Κουκουλές
koitamagazine
Συνέχεια...
Πες μου το ζώδιο σου να σου πω ποιο στρουμφάκι είσαι!

Πες μου το ζώδιο σου να σου πω ποιο στρουμφάκι είσαι!


Τι ζώδιο είχαν οι αγαπημένοι μας ήρωες.

Ζώδια και Στρουμφάκια... Αν ήσουν στρουμφάκι ποιο θα ήσουν; Δες στο χιουμοριστικό μας άρθρο και νιώσε και πάλι παιδί

ΚΡΙΟΣ: Ο Σκουντούφλης
Θυμάσαι τον Σκουντούφλη; Τον απρόσεκτο του στρουμφό –χωριού που σκόνταφτε πάνω σε πράγματα και προκαλούσε καταστροφές και σύγχυση σε όλους! Μα τι άλλο θα μπορούσε να ήταν από έναν βιαστικό, παρορμητικό, οξύθυμο και νευρικό Κριό... Ναι Κριέ μου ας το παραδεχτείς, είσαι διαρκώς σε κίνηση και σε βιασύνη για τα πάντα!


ΤΑΥΡΟΣ: Ο Λιχούδης
Ταύρε μου το ξέρω πως γελάς και λες «Μα δεν βρήκατε κάτι άλλο; Έχω κουραστεί να με λέτε φαγανό»... Τι να κάνουμε όμως που είσαι ... Το στρουμφάκι ο Λιχούδης είναι αρκετά αντιπροσωπευτικός για το δικό σου ζώδιο. Καταβρόχθιζε όλα τα γλυκά, τις πίτες, τις λιχουδιές και έκανε επιδρομές στην κουζίνα εξαφανίζοντας ότι υπήρχε μέσα ... Τι άλλο λοιπόν θα μπορούσε να είναι εκτός από Ταυράκι;


ΔΙΔΥΜΟΙ: Ο Σπιρτούλης
Διδυμάκι μου είσαι ο πανταγνώστης του ζωδιακού , ο εύστροφος αλλά κάποιες στιγμές ξερόλας που προσπαθείς με τις γνώσεις σου να βοηθήσεις τους πάντες ... Ε ναι λοιπόν καθώς θυμόμαστε τα Στρουμφάκια, μας έρχεται στο νου ότι είσαι ο Σπιρτούλης ... Τον θυμάσαι; Φορούσε μεγάλα στρογγυλά γυαλιά, πετούσε διαρκώς τις εξυπνάδες τους όμως προκαλούσε μπελάδες.... Δεν σου θυμίζει και εσένα κάτι;


ΚΑΡΚΙΝΟΣ: O Γκρινιάρης
Θυμάσαι το στρουμφάκι που μόνιμα έβρισκε αφορμή για να παραπονιέται για τα πάντα που συμβαίνουν στο στρουμφοχωριό; Η πιο γνωστή του φράση ήταν «Μου την δίνει ...» και ναι δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο από Καρκίνος στο ζώδιο ... Ξέρω στριφνίζεις τα μούτρα σου Καρκινάκι μου και λες «καλύτερα να σου βγει το μάτι, παρά το όνομα» ... όμως ας το παραδεχθούμε, γκρινιάζεις λίγο παραπάνω από το κανονικό!


ΛΕΩΝ: Ο Μελένιος
Ήταν το Στρουμφάκι που περιποιόταν σε υπερβολικό βαθμό τον εαυτό του, κοιταζόταν μόνιμα στον καθρέφτη και φόραγε ένα λουλούδι στο σκούφο του! Είχε υπερβολική αυτοπεποίθηση και όλα τα υπόλοιπα στρουμφάκια τον θεωρούσαν ναρκισσιστή (μεταξύ μας ήταν). Ο Μελένιος λοιπόν, τι άλλο θα μπορούσε να είναι εκτός από Λέοντα ... Λιοντάρι μου θέλεις να σου θυμίσω όλες εκείνες τις φορές που κάθεσαι μπροστά στον καθρέφτη και καμαρώνεις σαν γύφτικο σκεπάρνι;


ΠΑΡΘΕΝΟΣ: Ο Προκόπης
Ήταν πάντα πρόθυμος να προσφέρει ένα χέρι βοηθείας σε όλα τα στρουμφάκια, με λίγα λόγια ήταν στην υπηρεσία όλων, μόνιμα ήταν σε φόρμα και ασχολιόταν με όλα τα σπορ... Ναι μιλάμε για τον «Προκόπη» όπου ήταν Παρθένος ... Μην ξεχνάς Παρθενάκι μου είσαι πάντα αυτός που θα τρέξεις για όλους και η φυσική σου κατάσταση σε νοιάζει πολύ παραπάνω από όλα τα υπόλοιπα ζώδια


ΖΥΓΟΣ: Η Στρουμφίτα
Τσαχπίνα, σκερτσόζα, όμορφη, με κατακτήσεις και περιζήτητη ... Η Στρουμφίτα ήταν το μόνο ενήλικο θηλυκό του Στρουμφοχωριού και φυσικά τι άλλο θα μπορούσε να ήταν από Ζυγός. Είναι γνωστό για το ζώδιο του Ζυγού, ότι διαθέτει την ομορφιά, την χάρη και την γοητεία ....


ΣΚΟΡΠΙΟΣ: Ο Δρακουμέλ
Εδώ γελάμε πολύ ... αλλά η επιλογή μας δεν είναι τυχαία. Ο Δρακουμέλ λοιπόν ο κακός μάγος που ήθελε να αφανίσει όλα τα στρουμφάκια, ήταν φυσικά Σκορπιός. Αρνητικά και εκδικητικά ένστικτα μόνο ένας Πλουτώνιος τύπος του ζωδιακού θα μπορούσε να έχει ...


ΤΟΞΟΤΗΣ: Ο Χαχανούλης
Το κοινωνικό στρουμφάκι που πείραζε όλους τους φίλους του κάνοντας φάρσες ήταν ο Χαχανούλης. Μόνιμα ήταν στην σκανδαλιά και κατασκεύαζε δωράκια που όταν τα ανοίγεις ανατινάσσονταν έτσι για να τρομάζει τα υπόλοιπα στρουμφάκια και να γελά.... Ποιος είναι ο σκανδαλιάρης χάχας του ζωδιακού;;; Μα φυσικά ο ΤΟΞΟΤΗΣ!


ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ: Ο Μπαμπαστρούμφ
Ποιος διοικούσε και οργάνωνε όλο το Στρουμφοχωριό, και ήταν η πατρική φιγούρα όλων;;;; Ο Κρόνιος Μπαμπαστρούμφ ... ο πιο ώριμος όλων που ήταν η «κολώνα» για όλα τα στρουμφάκια. Τέτοια ευθύνη , εμπειρία και σοφία μόνο σε έναν Αιγόκερω θα μπορούσες να βρεις.


ΥΔΡΟΧΟΟΣ: Ο Ξεφτέρης
Ήταν ο μηχανικός του χωριού, μπορούσε όμως να ασχοληθεί με τα πάντα και να κάνει όλες τις δουλειές του χωριού. Μόνιμα με μία φόρμα και ένα μολύβι στο αυτί, διόρθωνε τα πάντα αλλά σκαρφιζόταν και διάφορες εφευρέσεις ... Ποιος είναι ο ευρηματικός εφευρέτης του ζωδιακού;;;; Μα φυσικά ο Ουράνιος Υδροχόος


ΙΧΘΕΙΣ: Ο Χουζούρης
Που τον έχανες πού τον έβρισκες μόνιμα έβρισκε γωνιά να ξαποστάσει και για να ρίξει έναν υπνάκο... Ο Χουζούρης ήταν το στρουμφάκι που μόνιμα βαριόταν, μόνιμα νύσταζε και ναι ήταν ο τεμπελάκος που προσπαθούσε να ξεγλιστρίσει από τα πάντα ... Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν εκτός από Ιχθύ;

oroskopos
Συνέχεια...
Τις ρυτίδες της ψυχής να προσέχεις. Αυτές σε γερνάνε

Τις ρυτίδες της ψυχής να προσέχεις. Αυτές σε γερνάνε


Δεν έχουν σημασία οι ρυτίδες του προσώπου.

Κοιτιέσαι στον καθρέφτη και ξέρεις τι σ' αρέσει και τι όχι. Κι αυτά που δε σου αρέσουν πάνω σου, κλείνεις ραντεβού να τα αλλάξεις.

Κάπως έτσι διαδέχονται τα χρώματα στα μαλλιά το ένα το άλλο, φουσκώνουν χείλη, σηκώνονται ζυγωματικά, μπαίνουν βλεφαρίδες, βγαίνουν φρύδια.
Δικό σου το πρόσωπο, δική σου η επιλογή.

Αλήθεια, εσύ όταν κοιτάς στον καθρέφτη στέκεσαι μόνο στην επιφάνεια; Μόνο σε αυτό που βλέπουν τα μάτια;

Πότε ήταν η τελευταία φορά που κοίταξες παραμέσα; Που στάθηκες εσύ κριτής του εαυτού σου και εντόπισες ποια είναι τα κακώς κείμενά σου;
Πότε σε έκρινες για όλα αυτά που λες, που κάνεις, που σκέφτεσαι;

Παραπονιέσαι για το πώς σου φέρεται ο χρόνος και σε αναγκάζει να κάνεις αλλαγές. Να πληρώνεις γιατρούς, αισθητικούς, κομμώτριες.
Κι όμως, ούτε μια φορά δε σκέφτηκες πώς του φέρεσαι εσύ του χρόνου.
Με τι ασέβεια αντιμετωπίζεις τα χρόνια που περνούν από πάνω σου.

Δάσκαλος είναι ο χρόνος κι εσύ ο μαθητής. Και πρέπει με το πέρασμά του να γίνεσαι πιο έμπειρος, να βελτιώνεσαι.
Αυτό που έχεις μέσα σου, στην πορεία της ζωής οφείλει να πλάθεται ολοένα.
Να τρίβεται από τις στιγμές, να σμιλεύεται από τα παθήματα, να μεταμορφώνεται από τα μαθήματα.

Πρέπει να κοιτιέσαι κάθε φορά στον καθρέφτη του βαθύτερου εαυτού σου και να σε βρίσκεις και διαφορετικό.
Καλύτερο να σε βρίσκεις, πιο σοφό, πιο ώριμο. Για να περνάει η ζωή με νόημα, για να περνάς τη ζωή με νόημα.

Αλλιώς θα ασχολείσαι με τα ανούσια της εξωτερικής φθοράς, θα υποστηλώνεις το έξω σου και το μέσα θα ρημάζει.
Σε θέλεις ρημαδιό;
Δε νομίζω.
Δούλεψε, λοιπόν, για να μη γίνεις.
Κάνε τώρα την αυτοκριτική σου. Δες τι λάθος κάνεις, τι κρίνεις λάθος, τι αδικείς, τι υποστηρίζεις που δε θάπρεπε.
Κι ό,τι δεν είναι καλό, άλλαξέ το. Για σένα, για ένα μεγάλωμα μεστό κι όμορφο.
Για έναν καθρέφτη που θα σου λέει μπράβο για όσα κατάφερες, για την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα που έχτισες, και που δε θα στέκεται στο πόσες ρυτίδες στέκουν στο μέτωπό σου.
Δεν έχουν σημασία οι ρυτίδες του προσώπου.
Τις ρυτίδες της ψυχής να προσέχεις. Αυτές σε γερνάνε.

Στεύη Τσούτση
ewoman
Συνέχεια...
Άι λοβ γιου, γιου λοβ άι;

Άι λοβ γιου, γιου λοβ άι;


Προβληματίζεσαι για το πώς να μιλήσεις στις γυναίκες;

Οι καιροί μπορεί να άλλαξαν, αλλά οι γυναίκες παραμένουν το ίδιο περίεργες με την κάθε μια τους να έχει διαφορετικό τρόπο προσέγγισης. Πριν το παίξεις μέγας γόης, κοίταξε να ζυγίσεις τις κουβέντες σου.

Γκόμενα σε ασανσέρ
  • Η γλώσσα του σώματος λέει: Κάνε ευγενικό νεύμα
  • Λεκτική επικοινωνία: Ρώτησε τη σε ποιον όροφο πηγαίνει και προθυμοποιήσου να πατήσεις το κουμπί.
  • Χιουμοράκι; Καθόλου.
  • Απόφυγε: Να την κοιτάς σαν καραγκιόζης με το στόμα ανοιχτό. Ο χώρος είναι μικρός και θα αισθανθεί άβολα.
Όμορφη γκόμενα σε ασανσέρ
  • Η γλώσσα του σώματος λέει: Κάνε ευγενικό νεύμα και χαιρέτησε με χαμόγελο.
  • Λεκτική επικοινωνία: «Καλησπέρα», «Χαίρετε», «Περάστε». Μακριά από βλακείες του τύπου «πωω…» και ηλίθια σφυρίγματα που ήταν μόδα τον καιρό του Σταμάτη Γαρδέλη.
  • Χιουμοράκι; «Και μετά λένε πως τα ασανσέρ είναι βαρετά»
  • Απόφυγε: Να την κοιτάζεις ερωτικά. Ποιος είσαι ρε; Είπαμε να κάνεις το κομμάτι σου, αλλά μην ξεπερνάς τα όρια!
Γκόμενα σε  house πάρτι
  • Η γλώσσα του σώματος λέει: Χαιρέτησε με χειραψία. Άμα την δεις να γέρνει προς το μέρος σου φίλησε τη και στα δύο μάγουλα.
  • Λεκτική επικοινωνία: «Τι πίνεις;», «Τι να φέρω;», «Τι ποτό να σου βάλω;». Εναλλακτικά: «Να πάρω το παλτό σου;» ή «Θες να ακουμπήσεις την τσάντα σου εδώ (μην της πάρεις ποτέ την τσάντα από τα χέρια)».
  • Χιουμοράκι; «Το σηκώνεις το ποτό ή θα έχουμε προβλήματα», «Ότι θες πες μου γιατί οι άλλοι πιάνουν τον πάγο με τα χέρια», «Είναι η τυχερή σου μέρα. Όλοι μου οι φίλοι μου ξέρουν πως είσαι ελεύθερη!»
  • Απόφυγε: Να της ζητήσεις εσύ να σου βάλει ποτό, να την κοιτάζεις στα βυζιά ενώ σου μιλάει ή να κοιτάς άλλες γυναίκες.
Γκόμενα σε «τυφλό» ραντεβού (τύπου Facebook)
  • Η γλώσσα του σώματος λέει: Χαμογέλασε και δώσε το χέρι σου. Εάν είσαι αρκετά άνετος και έχετε μιλήσει αρκετά online, φίλησε τη και σταυρωτά.
  • Λεκτική επικοινωνία: «Επιτέλους σε συναντώ» ή  «οι φωτογραφίες σε αδικούν».
  • Χιουμοράκι; «Τελικά παίζει και να τα σπάει το Facebook!».
  • Απόφυγε: Να κλείνεις το μάτι όποτε την κοιτάς λες και είσαι γεννημένος το 1950 και να μιλάς συνέχεια για το Facebook. Κολλημένε.
Γυναίκα σε δεύτερο ραντεβού
  • Η γλώσσα του σώματος λέει: Ένα φιλί στο μάγουλο.
  • Λεκτική επικοινωνία: «Πολύ ωραία τα μαλλιά σου σήμερα», «Ωραίες γόβες», «Είσαι υπέροχη».
  • Χιουμοράκι; «Δεύτερο ραντεβού; Είσαι σίγουρη;!».
  • Απόφυγε: Τα γνωστά. Να μιλάς για πρώην, να την ρωτάς πολύ προσωπικά πράγματα και να την χουφτώσεις. Αυτό ας το να γίνει αν έρθετε πιο κοντά και φρόντισε να έχεις μέτρο…
Γκόμενα του ενός χρόνου
  • Η γλώσσα του σώματος λέει: Φίλησε τη.
  • Λεκτική επικοινωνία: «Πως ήταν η μέρα σου;», «Είσαι κούκλα σήμερα αγάπη μου», «Πάλι αυτός ο μαλάκας σου έστειλε μήνυμα;», «Που σκατά είναι η κολλητή σου τόση ώρα, πείνασα!».
  • Χιουμοράκι; «Κάποια μου θυμίζεις εσύ…»(την ώρα που έρχεται), «Έβαλες τα εσώρουχα που σου ζήτησα;», «Όλη μέρα ποδόσφαιρο, καμιά μπάλα δεν μπορεί να συγκριθεί με τις δικές σου».
  • Απόφυγε: Να της λες προστυχιές όταν είναι άλλοι μπροστά, να χασμουριέσαι την ώρα που σου λέει για το πώς πέρασε την ημέρα της και να προσπαθείς να της πιάσεις τον κώλο ενώ το γκαρσόνι περιμένει να παραγγείλετε.
Γυναίκα των δέκα χρόνων.
  • Η γλώσσα του σώματος λέει: Κάνε ευγενικό νεύμα.
  • Λεκτική επικοινωνία: Τίποτα. Διάβασε εφημερίδα.
  • Χιουμοράκι; «Ψιτ, γυναίκα άκου αυτό! Τι έχει δύο πόδια και παρόλα αυτά δεν κρατάει ισορροπία; Μια γυναίκα με τσάντες της λαικής! Χαχαχαχα!».
  • Απόφυγε: Να της λες ότι σε πρήζει, να κάνεις «ουφ» όλη την ώρα, να κοιτάζεις τσόντες και να ρεύεσαι στο τραπέζι. Απ’ την άλλη…ποιοι είμαστε εμείς να μπούμε ανάμεσα σε ένα ζευγάρι;;
Άσχημη γκόμενα σε πάρτι
  • Η γλώσσα του σώματος λέει: Όταν σε κοιτάξει και σου χαμογελάσει, κοίτα αλλού κάνοντας ότι ψάχνεις κάποιον
  • Λεκτική επικοινωνία: Μίλα μονολεκτικά, ξερά και ανούσια για να τονίσεις τη βαρεμάρα σου. Τι, ακόμη να φύγει;
  • Χιουμοράκι; «Καλώς την όμορφη» (σιγά μην το κατάλαβε).
  • Απόφυγε: Να τσεκάρεις πόσο μεγάλα βυζιά έχει. Μετά θα νομίζει πως γουστάρεις και δεν παίζει να ξεκολλήσει.
Συνέχεια...
Μην ξεχνάς να θυμάσαι...

Μην ξεχνάς να θυμάσαι...


«Όλοι είναι καλά κυρία Ευδοξία. Σε σκέφτονται και σε χαιρετούν»

Περνάω συχνά από το σπίτι της κυρίας Ευδοξίας. Κάθε φορά τη βλέπω να κάθεται στην αυλή της, όταν ο καιρός το επιτρέπει, και στο παράθυρο του σαλονιού της, όταν αρχίσουν τα κρύα. Κοιτά συνεχώς έξω, στο δρόμο, στα μαγαζιά. Της αρέσει να βλέπει τον κόσμο να πηγαινοέρχεται, να μιλά, να γελά, να αγκαλιάζεται. Κάθε φορά που την χαιρετάω με ρωτάει: «Τι κάνουν τα παιδιά μου; Είναι καλά; Μου στέλνουν χαιρετισμούς;». Και γω της απαντάω, κάθε φορά το ίδιο πράγμα: «Όλοι είναι καλά κυρία Ευδοξία. Σε σκέφτονται και σε χαιρετούν». Μετά όμως με ξαναρωτά: «Αφού με σκέφτονται γιατί δεν έρχονται να με δουν;». Τι να απαντήσει κανείς στην ερώτηση αυτή;

Απαντώ: «Έχουν τις δουλειές τους, αλλά θα έρθουν μόλις βρουν λίγο χρόνο». Κολλάω στα λόγια που μόλις είπα. Έχουν δουλειές; Και μόλις βρουν χρόνο θα έρθουν; Όταν έχουν χρόνο θα πάνε να δούνε τη μάνα τους;

Αναρωτιέμαι: Η κυρία Ευδοξία όταν τα παιδιά της ήταν μικρά έψαχνε να βρει χρόνο για να τα αναθρέψει; Δεν ήταν παρούσα 24 ώρες την ημέρα; Δεν φρόντιζε να μην τους λείψει τίποτα; Δεν τους πρόσφερε την ανιδιοτελή αγάπη της; Δεν τους έδωσε τα πάντα;

Τώρα δηλαδή τι; Επειδή έχει μεγαλώσει και δεν είναι ικανή να τους βοηθήσει πρέπει να την παραμελούν; Αυτή είναι η ανιδιοτελής αγάπη με την οποία μεγάλωσαν; Ξέχασαν τις ατέλειωτες ώρες που με υπομονή τους βοηθούσε σε οτιδήποτε χρειάζονταν; Όταν λερώνονταν δεν έπλενε τα ρούχα για να τα φορέσουν πάλι καθαρά; Πότε τους μάλωσε; Δεν θα έπρεπε να δείχνουν κατανόηση τώρα που η κυρία Ευδοξία είναι ανήμπορη και λερώνεται όταν τρώει; Πόσες φορές τους έλεγε τα ίδια και τα ίδια παραμύθια για να κοιμηθούν; Πόσες φορές απαντούσε στις ίδιες ερωτήσεις με υπομονή; Τώρα που η ίδια ρωτάει ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα γιατί της φωνάζουν και τη μαλώνουν; Γιατί δεν της δίνουν χρόνο να σκεφτεί όταν ξεχνάει πράγματα, γεγονότα ακόμα και ονόματα; Έχουν ξεχάσει πως αυτή τους κρατούσε στα πρώτα τους βήματα; Τώρα γιατί δεν την κρατούν να στηριχτεί πάνω τους; Γιατί δεν της απλώνουν το χέρι τους να πάρει κουράγιο;

Η κυρία Ευδοξία βρίσκεται στα πρώτα στάδια της άνοιας και δεν μπορεί να διακρίνει την αλήθεια από το ψέμα. Παίρνει κουράγιο από τα λόγια μου και εγώ συνεχίζω να της λέω αυτά που θέλει να ακούει. Δεν ξέρω πως με αναγνωρίζει ακόμα. Ίσως να μην με θυμάται ως πρόσωπο, αλλά να έχει συνηθίσει τη φιγούρα μου που περνάω κάθε μέρα από το σπίτι της.

Η κυρία Ευδοξία μπορεί να είναι ένα πρόσωπο μέσα από το οικογενειακό μας περιβάλλον. Μπορεί να βρίσκεται στη διπλανή μας πόρτα. Μπορεί ακόμα και να είμαστε εμείς οι ίδιοι κάποια στιγμή. Δεν έχει σημασία… Σημασία έχει η συμπεριφορά των παιδιών, τα οποία δεν πρέπει να ξεχνούν ποτέ τι τους πρόσφεραν οι γονείς τους και την αγάπη που έλαβαν όταν τη χρειάζονταν. Και αυτή την αγάπη οφείλουν να την ανταποδώσουν…

Ειρήνη Νίκαρη

kissmygrass
Συνέχεια...
Το βασικό ελάττωμα κάθε ζωδίου στις ερωτικές του σχέσεις!

Το βασικό ελάττωμα κάθε ζωδίου στις ερωτικές του σχέσεις!


Το δικό σας ποιό είναι;

Τα άστρα και τα ζώδια σας φέρνουνε εμπόδια, που λέει και το άσμα. Φυσικά όλοι έχουμε ο καθένας τα δικά του ελαττώματα αλλά το κάθε ζώδιο έχει κάποια συγκεκριμένα…Πέρα από τα ελαττώματα όμωςόλοι έχουμε μια σκοτεινή πλευρά… Τα ζώδια σε βοηθάνε να τη δεις!

ΚΡΙΟΣ
Ο Κριός μπορεί να μην έχει κακές προθέσεις κατά (πολύ) βάθος, διαθέτει όμως αδιαφιλονίκητο ταλέντο στο να πληγώνει τους ανθρώπους που τον αγαπούν. Το ξερό του το κεφάλι δεν υποχωρεί με τίποτα κι όταν εκνευρίζεται ενεργεί παρορμητικά. Οι συνέπειες είναι κάτι με το οποίο θα ασχοληθεί όταν είναι ήδη κάπως αργά. Τα λες ανυπόμονα κι απαιτητικά τα Κριαράκια.


ΤΑΥΡΟΣ
Κάποιοι άνθρωποι θέλουν τον χρόνο τους για ν’ ανοιχτούν και να εμπιστευτούν τον άλλο. Όσο πιο νωρίς το κατανοήσει αυτό ένας Ταύρος, τόσο το καλύτερο για όλους. Η επιμονή του και η αδυναμία του να μπει στα παπούτσια των άλλων μεταμορφώνουν τον Ταύρο σε έναν γλυκό, αλλά κουραστικό μπελά.


ΔΙΔΥΜΟΙ
Οι Δίδυμοι ξέρουν από ανυπακοή. Η υπερβολική τους ανάγκη για ανεξαρτησία αποτελεί το βασικό κίνητρο ώστε να σαμποτάρουν τη σχέση τους. Βάζουν τρικλοποδιές συνέχεια, κάνουν λαθάκια σχεδόν συνειδητά και ό,τι μπορούν ώστε ν’ αποδείξουν πως δεν είναι φτιαγμένοι για δεσμεύσεις και μακροχρόνιους δεσμούς. Σεβαστό, ας μην τους κάνουν λοιπόν.


ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Το πόσο σχεσοεξαρτητικοί (ναι δεν υπάρχει αυτή η λέξη αλλά ίσως θα ‘πρεπε) είστε εσείς οι Καρκίνοι είναι κάπως γνωστό. Η ανάγκη σας για αγάπη και κανάκεμα είναι αφόρητη από ένα σημείο κι έπειτα. Το περνάτε συχνά, το σημείο, απαιτητικά, γκρινιάρικα, ανασφαλή Καρκινάκια.


ΛΕΩΝ
Αποζητάτε την προσοχή αυτού που λαχταράτε πιο πολύ απ’ ‘οτι ο υπογλυκαιμικός τη σοκολάτα. Η ανάγκη του Λέοντα για φιλοφρονήσεις δεν έχει όρια. Όταν σας το στερούν τα μούτρα σας κατεβάζουν απότομα ρολά, μέχρι να ‘ρθουν, να σας πάρουν αγκαλιά και να σας πουν πόσο όμορφο/έξυπνο/υπέροχο/μοναδικό πλάσμα είστε. Μέχρι τότε, είπαμε, ρολά.


ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Αν κάτι μπορεί να μπει εμπόδιο στο να δει άσπρη μέρα αυτή η σχέση, είναι η βαθιά επικριτική σας φύση. Απαιτείτε την τελειότητα, ενώ δεν είστε τέλειοι. Εντοπίζετε ένα λάθος ή κάτι που δεν γίνεται σύμφωνα με το δικό σας σύστημα αξιών; Πάει ο άλλος, τον ισοπεδώνετε, σημαδεύοντάς τον με τον υπερδραστήριο δείκτη σας.


ΖΥΓΟΣ
Οι ζυγοί είναι εξαιρετικοί στο να μετατρέπουν το βασικό τους ατού σε ελάττωμα κι εξηγούμαι: Καλύτερο σύντροφο από ζυγό δεν θα βρεις, είναι φτιαγμένοι για να συντροφεύουν. Ωστόσο στην προσπάθειά τους να πάει καλά αυτή η σχέση, αυτο-καταπιέζονται, καταπίνουν πολλά, θάβουν άλλα τόσα μέσα τους για να αποφύγουν τη διαμάχη, ο άλλος καλομαθαίνει στο μοτίβο αυτό, ώσπου κάποιοι στιγμή το ζυγουδάκι κάνει ένα μπαμ και σκάει, δημιουργώντας μία ωραιότατη τρύπα στο νερό. Και φτου κι απ’ την αρχή.


ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Για τους δικούς του λόγους ο Σκορπιός έχει πειστεί πως το πρόσωπο για το οποίο έχει δαγκώσει τη λαμαρίνα θα του την κάνει τη λαδιά αργά ή γρήγορα και θεωρεί πως η καλύτερη αντίδραση είναι να του την φέρει εκείνος νωρίτερα. Είναι κάτι σαν προ-εκδίκηση, η οποία υποκινείται από κάτι ύπουλα συναισθήματα φόβου και ανασφάλειας που κρύβει κάτω από την ουρά του και τα οποία (πιστεύει ότι) τον προστατεύουν από το να πληγωθεί.


ΤΟΞΟΤΗΣ
Ανεξαρτησία, ναι. Υπέροχη αίσθηση. Αλλά ως γνωστόν η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου. Ο Τοξότης έχει ταλέντο στο ν’ αφήνει στα κρύα του λουτρού όποιον και ό,τι δεν μπορεί να διαχειριστεί. Με το που οσμίζεται πρόβλημα, εγκαταλείπει το καράβι και πηδάει πάλι μέσα στη βαρκούλα του, η οποία ωστόσο δεν τον πάει πουθενά. Στασιμότητα λόγω φόβου.


ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Το χρήμα πολλοί αγάπησαν, τον φιλοχρήματο ουδείς, άντε λιγότεροι. Ναι είναι χάρισμα να ξέρεις να κάνεις οικονομικό κουμάντο και να ξοδεύεις με σύνεση, να κάνεις αποταμιεύσεις κι άλλα τέτοια, αλλά θέλει ένα μέτρο, γιατί το σφίξιμο στην τσέπη φέρνει τα καβούρια και αυτά τη μιζέρια. Γλέντα τη ζωή λίγο βρε Αιγόκερε.


ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Ναι, μυστήριο, μαζί σου. Είναι ωραίο να κρατάς πράγματα για τον εαυτό σου, να μην αποκαλύπτεσαι στην ολότητά σου, να ‘χει ο άλλος πάντα κάτι ν’ ανακαλύψει βρε αδερφέ. Να σε αντιμετωπίζει σαν παζλ, κομμάτι κομμάτι να σε βρίσκει, ΑΛΛΑ: Κουράζει λίγο αυτή η αμυντική μυστικοπάθεια που σε κλείνει σαν το στρείδι. Ανοίξου λίγο στην ουσία σου, δεν θα σου πέσει η μύτη να “εκτεθείς” στον άνθρωπο που έχεις επιλέξει να στέκεται δίπλα σου. Μίλα διάολε.


ΙΧΘΕΙΣ
Το γεγονός ότι κυρίως σας επιλέγουν αντί να επιλέγετε εσείς δημιουργεί κάποια θεματάκια (είπαμε είστε Ψάρια, αλλά μην συμπεριφέρεστε τόσο πολύ ως τέτοια). Ο Ιχθύς το ζει μόνος του γενικά, βλέπει ροζ συννεφάκια παντού (ενώ ίσως δεν υπάρχουν) και όταν η πραγματικότητα έρχεται και του λέει “καλημέρα, είναι ώρα να ξυπνήσεις”, χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του και ακόμα χειρότερα, το ενδιαφέρον του για τη σχέση. Κατόπιν δεν κάνει τίποτα γι’ αυτήν, μέχρι να κάνει κάτι ο άλλος. Λέγεται στωικότητα.

athensmagazine
Συνέχεια...
Μικρή η ζωή για να τη σπαταλάς σε λάθος ανθρώπους

Μικρή η ζωή για να τη σπαταλάς σε λάθος ανθρώπους


άδειασε τη ζωή σου από τη σκαρταδούρα.

Μέτρησες ποτέ τις φορές που δάγκωσες τα χείλη για να μη μιλήσεις;
Που έσφιξες τις γροθιές σου;
Που έτρεμαν τα πόδια και η καρδιά σου από θυμό και σύγχυση;

Μέτρησες ποτέ ποιοι από τους ανθρώπους που στέκουν δίπλα σου, σου προκαλούν όλες τις παραπάνω αντιδράσεις;
Τους ξέρεις καλά. Τους έχεις μετρημένους, χαρτογραφημένους, δηλωμένους μέσα σου ως τοξικούς.
Δε σου ταιριάζουν και το ξέρεις. Τότε τι διάολο τους κρατάς;
Τι τους ανέχεσαι στη ζωή σου;
Εσύ διαλέγεις, καλό μου, ποιος στέκει πλάι σου. Ποιος είναι ο φίλος σου, ο σύντροφός σου, ο κοντινός σου άνθρωπος. Όσοι δε σου κάνουν, τον δρόμο τους.
Μια ζωή έχουμε αν δεν το έχεις καταλάβει. Κι είναι μικρή για να την ξοδεύεις σε λάθος ανθρώπους.

Σου αξίζει να είσαι με ανθρώπους που σου χαρίζουν χαμόγελα. Που γίνονται αγκαλιά ανοιχτή για σένα. Που σε κρίνουν αλλά δε σε κατακρίνουν. Που σου θυμώνουν αλλά δε σου κακιώνουν. Που σε ζηλεύουν αλλά δε σε φθονούν. Καμία σχέση δεν είναι η τέλεια. Γιατί απλούστατα ούτε οι άνθρωποι είναι τέλειοι. Αλλά η ατέλεια από την τοξικότητα απέχει πολύ, δε νομίζεις;
Κι εσύ δε θέλεις να ανασαίνεις δηλητήρια. Θέλεις αέρα καθαρό, να τον μοιράζεσαι με εκείνους που αγαπάς και σ’ αγαπούν.

Κι εκείνους που δε θέλουν το καλό σου, την ηρεμία, την πρόοδό σου, εκείνους που ρουφάνε τον αέρα σου, τους θέλεις μακριά. Μακριά και ξένοι.
Θα μου πεις είναι κι εκείνοι που δεν μπορείς να τους ξεφορτωθείς. Γιατί μια μέρα, το Σύμπαν με το μαύρο χιούμορ που ενίοτε κουβαλάει, αποφάσισε να στους φορτώσει, θέλεις δε θέλεις. Και τι κάνεις τότε;
Την παλεύεις φίλε μου. Αφού δεν μπορείς να ρίξεις δυο κλωτσιές για να σου αδειάσουν τη γωνιά, ρίχνεις άκυρα. Απανωτά άκυρα, διαφυλάττοντας τον ζωτικό σου χώρο.

Στο ξανάπα, είναι η μικρή η ζωή για να τη σπαταλάς σε λάθος ανθρώπους.
Είναι μικρή για να μην τη χαίρεσαι με όσους σου αξίζουν και τους αξίζεις.
Πάψε λοιπόν να σφίγγεις τα δόντια στα παράλογα και άδειασε τη ζωή σου από τη σκαρταδούρα.
Πολλά τα βαρίδια που κουβαλάς, δεν τα χρειάζεσαι.
Πέτα τα να αλαφρώσεις. Κι όλα θα πάνε καλά.

Στεύη Τσούτση
ewoman
Συνέχεια...