Κάθε σχέση υπήρξε κι ένα μάθημα

Κάθε σχέση υπήρξε κι ένα μάθημα


Αποκτήσαμε δύναμη εσωτερική και κουβαλάμε μια προίκα.

Σχέσεις… Σχέσεις ερωτικές. Σχέσεις δυνατές. Σχέσεις περιστασιακές. Σχέσεις με πάθος ή χωρίς. Σχέσεις που μας σημάδεψαν ή άνοιξαν πληγές. Σχέσεις ανέμελες κι αθώες. Σχέσεις πλατωνικές. Σχέσεις παράνομες. Σχέσεις γάμου. Σχέσεις ουσιαστικές…

Δεν ξέρω αν έχουν τέλος οι χαρακτηρισμοί, γιατί μπορώ να σκεφτώ τόσους όσοι κι οι άνθρωποι που τις δημιουργούν. Το μόνο σίγουρο είναι πως αποτελούν μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή μας κι έχουν εξέχοντα ρόλο στην προσωπική μας εξέλιξη. Απ’ την εφηβεία μας κιόλας, που αρχίζουμε να γράφουμε την ιστορία μας, και νιώθουμε τα πρώτα σκιρτήματα, όλοι μας λίγο-πολύ έχουμε βιώσει μια πληθώρα εκ των προαναφερόμενων, έστω και για μικρά διαστήματα. Έχουμε μπει σε σχέσεις, έχουμε μεγαλώσει μέσα σε αυτές αλλά και μέσα από αυτές.

Η καθεμία τους ήταν διαφορετική κι ανεξάρτητα αν πλέον –απομακρυσμένοι χρονικά και συναισθηματικά απ’ τα γεγονότα– τις αξιολογήσαμε ως καλές ή κακές, η διαφορετικότητά τους έγκειται, πέρα απ’ το άλλο πρόσωπο, κυρίως στο γεγονός πως εμείς οι ίδιοι μπαίνουμε διαφορετικοί σε κάθε επόμενο δεσμό.

Οι άνθρωποι που περνάνε απ’ τη ζωή μας είτε έχουν χαθεί πλέον είτε είναι ακόμα εκεί, είτε στέκονται ακόμα πλάι μας είτε πια απέναντί μας, δεν παύουν καθημερινά κι αδιάκοπα να μας δίνουν μαθήματα. Πολλές φορές αυτό συμβαίνει συνειδητά κι άλλες υποσυνείδητα, όπως κι από πλευράς τους, άλλωστε. Δε σταματούν ωστόσο να μας επηρεάζουν, να μας διαμορφώνουν και συνεπακόλουθα να μας εξελίσσουν.

Πόσο μάλλον μέσα σε μια σχέση ερωτική –που ανεξάρτητα αν ήταν μεγάλη ή μικρή σε διάρκεια, ουσιαστική ή νοητή– οι άνθρωποι εκείνοι στάθηκαν πλάι μας, έγιναν συνοδοιπόροι μας κι από απόσταση αναπνοής μας δίδαξαν πολλά.

Ο πρώτος έρωτας μας έβαλε σ’ αυτό το γαϊτανάκι συναισθημάτων και μαζί του γνωρίσαμε αυτό το πρωτόγνωρο ως τότε μα πάντα σπουδαίο συναίσθημα, που ίσως πολλοί να σκεφτήκαμε πως αποκλείεται να γίνει ποτέ μεγαλύτερο. Πιο έντονο, πιο πολύ, θα μας διέλυε. Κι όμως, ο επόμενος ήταν πιο δυνατός και λίγο πιο συνειδητός, γιατί ο πρώτος μας ωρίμασε και μέσα απ’ αυτόν καταλάβαμε λιγάκι παραπάνω τι θέλουμε -ή τι δε θέλουμε.

Και συνεχίζοντας αυτή τη διαδρομή, βρεθήκαμε με ανθρώπους με τους οποίους πολλές φορές ζήσαμε μια πρώτη φορά που έγινε στη συνεχεία αναγνωρίσιμη κι οικεία. Γνωρίσαμε καινούριους φόβους ή αντιμετωπίσαμε παλιούς. Βιώσαμε την απώλεια, την απόρριψη, την άνευ αιτίας φυγή, που αργότερα απέκτησε ερμηνεία. Είδαμε συμπεριφορές, αντιδράσεις διαφορετικές, που άλλες αγαπήσαμε ή κι οικειοποιηθήκαμε κι άλλες έγιναν παράδειγμα αποφυγής.

Το σπουδαιότερο∙ είδαμε τον έρωτα να μετατρέπεται σε αγάπη και τον θαυμασμό σε εκτίμηση. Πώς είναι να την λαμβάνεις κι εσύ και πώς να την αναζητάς μάταια. Όπως και τη στοργή αλλά και την υποστήριξη. Ωριμάσαμε, αποκτήσαμε εμπειρίες, μάθαμε τους άλλους, μάθαμε κι εμάς.

Αποκτήσαμε δύναμη εσωτερική και κουβαλάμε μια προίκα, που (ασυναίσθητα) θα λάβει ο επόμενος άνθρωπος στη ζωή μας. Και παρότι μεταξύ αστείου και σοβαρού συνηθίζουμε να λέμε πως ο επόμενος πληρώνει τα σπασμένα και να βλέπουμε ίσως την αρνητική πλευρά, και σ’ αυτήν την περίπτωση, είτε είσαι ο θύτης είτε το θύμα, μπορείς να μάθεις πώς είναι να γίνεται ο άλλος γιατρός της ψυχής σου ή πώς μπορείς να βάζεις, έστω για λίγο, κάποιον πάνω από εσένα.

Ράνια Ρέτζου
pillowfights
Συνέχεια...
Κάποια «μαζί» ξεκίνησαν απ’ το σχολείο κι αντέχουν ακόμα

Κάποια «μαζί» ξεκίνησαν απ’ το σχολείο κι αντέχουν ακόμα


να νιώθεις ευγνώμων που έχεις την ευκαιρία να το ζήσεις..

Όλοι μας έχουμε περάσει τη μοναδική αυτή περίοδο της ήβης. Την περίοδο που γεμίζουμε σπυράκια στο πρόσωπο, παρατηρούμε πρωτοφανείς αλλαγές στο σώμα μας κι αρχίζουμε να βλέπουμε τους συμμαθητές μας με άλλο μάτι. Ξαφνικά, τα κορίτσια αρχίζουν να ντύνονται πιο θηλυκά, να βάφονται και να φορούν αρώματα, ενώ τα αγόρια ψηλώνουν απότομα, βγαίνουν βόλτες με τις παρέες τους πίνοντας στα κρυφά μπίρες σε πάρκα και πλατείες κι ανακαλύπτουν ότι η φωνή τους βαραίνει μέρα με την ημέρα.

Οι μικροί επαναστάτες που νομίζουν –κι ελπίζουν– ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο, σύμφωνα με τα άγουρα ακόμα «πιστεύω» τους, αργά ή γρήγορα αρχίζουν να εξερευνούν νέες πλευρές του εαυτού τους, εκείνες του πρώτου έρωτα. Κάτι τόσο αγνό κι αθώο, χωρίς δόλο ή συμφέρον να το περιβάλλει, αγγίζει τις εφηβικές ψυχές και τις ταρακουνάει, σε μια περίοδο που κάθε συναίσθημα παίρνει γιγαντιαία διάσταση στην καρδιά και το μυαλό μας.

Κι εκεί που κανείς δεν το περιμένει, τα πρώτα ζευγαράκια αρχίζουν να εμφανίζονται ανάμεσα στις εφηβικές παρέες. Βλέπεις τους συμμαθητές σου να αλλάζουν θέσεις μες στην τάξη, για να κάτσουν δίπλα σε αυτόν που «τους αρέσει», να βολτάρουν μαζί του στα διαλείμματα και να συνομιλούν ώρες ολόκληρες στο τηλέφωνο πριν πέσουν για ύπνο το βράδυ. Ίσως, μάλιστα, πλέον οι σχέσεις των εφήβων να ‘ναι πολύ πιο πολύπλοκες από αυτές που ζούσαμε εμείς. Ίσως η τεχνολογία να ‘χει επιτρέψει στα παιδιά αυτών των ηλικιών να έρχονται πολύ πιο κοντά απ’ ό,τι παλιότερα. Όσο και να προχωράει ο κόσμος, όμως, τα συναισθήματα είναι τα ίδια και τα ζευγαράκια της δεκαετίας του ’80 δε διαφέρουν και τόσο πολύ απ’ τα ζευγαράκια του σήμερα.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να ζήσουν αυτήν την εμπειρία, να έχουν, δηλαδή, μια σχέση στα 15-16 τους, έχουν νιώσει πώς είναι να σκέφτεσαι ότι έχεις βρει την αληθινή αγάπη. Λόγια μεγάλα, των οποίων την αξία και τη σημασία δεν καταλαβαίνουμε εκείνη τη στιγμή, γράφονται σε θρανία, σε τοίχους, σε ημερολόγια, σε ραβασάκια. Το πρώτο «σ’ αγαπώ» που θα πεις σε σύντροφό σου είναι κάτι που θα θυμάσαι για πάντα, κάτι που έκανε την καρδιά σου να φτερουγίσει και να πιστέψει στον έρωτα όσο δε θα πιστέψει ποτέ ξανά.

Στην πρώτη σου σχέση δεν έχεις προλάβει να πληγωθείς, ούτε έχεις γνωρίσει την εγωιστική και σκληρή πλευρά των συναισθημάτων, όπως την μαθαίνεις αργότερα. Δε νιώθεις φόβο, δε διστάζεις να ξεστομίσεις τις λέξεις που αντιπροσωπεύουν τα όσα έχεις μέσα σου. Κοιτάς τον άλλο στα μάτια και πιστεύεις με κάθε κύτταρό σου ότι θα μείνετε για πάντα μαζί, ότι τίποτα δεν μπορεί να χαλάσει τον έρωτα που ζείτε εσείς οι δύο.

Η αλήθεια είναι ότι οι πιθανότητες να κρατήσει η σχέση μας απ’ το λύκειο για ολόκληρη τη ζωή μας είναι πολύ μικρές. Για την ακρίβεια, έρευνες έχουν δείξει ότι μόνο το 14% των γάμων αποτελείται από σχέσεις που κράτησαν απ’ το σχολείο, και τα ποσοστά των διαζυγίων απ’ τους γάμους αυτούς είναι πραγματικά τεράστια. Το σύνηθες είναι να ‘χουμε το πολύ μια-δυο εφηβικές σχέσεις, οι οποίες θα τελειώσουν με το πέρας των σχολικών μας χρόνων και τη φοίτησή μας στο πανεπιστήμιο. Την ίδια στιγμή, βέβαια, υπάρχουν κι εκείνα τα ζευγάρια που βλέπεις να τα ‘χουν απ’ το λύκειο, να ‘χουν μεγαλώσει μαζί, να ‘χουν κάνει οικογένεια και να ‘ναι πιο ευτυχισμένα από ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να σου πει ότι δεν υπάρχουν, γιατί τα βλέπεις γύρω σου, κι ίσως να τα θεωρείς και πρότυπα για τις δικές σου σχέσεις. Μην ξεχνάς, όμως, ότι αυτές είναι απλώς οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Μη σε παίρνει από κάτω. Το ότι δε δούλεψε για τους περισσότερους, δε σημαίνει ότι δε θα δουλέψει και για ‘σένα. Το να μη δουλέψει, επίσης, δε σημαίνει και το τέλος του κόσμου. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν, αλλάζουν κι εξελίσσονται, κι ίσως, τελικά, να μην ταιριάζουν όσο νόμιζαν στην αρχή της σχέσης τους.

Όταν κάποιος τελειώνει το σχολείο και ξεκινάει να ζει την ενήλικη ζωή του, δεν αλλάζει μόνο ο ίδιος αλλά κι ο κόσμος του ολόκληρος. Έχε το μυαλό σου και τα μάτια σου ανοιχτά για όλα όσα θα ‘ρθουν στον δρόμο σου. Καθετί που θα ζήσεις θα είναι μοναδικό με τον δικό του τρόπο, και πρέπει να νιώθεις ευγνώμων που έχεις την ευκαιρία να το ζήσεις.

Ελευθερία Αντωνοπούλου
pillowfights
Συνέχεια...
10 λόγοι για να μείνεις έστω ένα χρόνο single

10 λόγοι για να μείνεις έστω ένα χρόνο single


Είσαι ακριβώς ίδιος με τον προορισμό σου.

Μου προξενούσαν μεγάλο ενδιαφέρον εκείνοι που πριν προλάβει να κάτσει το χώμα των πρώην, ξεκινούσαν μια καινούργια σχέση. Σκέφτομαι, πως οι λόγοι ποικίλουν ανάλογα με τις ανάγκες που έχει ο καθένας. Άλλοτε, η ανασφάλεια που προκύπτει απ’ την απόρριψη, είτε το κίνητρο για εκδίκηση προς τους «συγχωρεμένους» μήπως κι αντιληφθούν τι έχασαν, κι άλλοτε για να καλυφθεί το κενό της μοναξιάς με κάποιο αντίγραφο ακόμα και πρόχειρο.

Έχοντας υπάρξει –συνειδητά– κάποια στιγμή στη ζωή μου μόνος, single –πες το όπως θέλεις– για παραπάνω από έναν χρόνο σερί στη ζωή μου, έμαθα έναν διαφορετικό τρόπο να μετράω από το ένα μέχρι το δέκα. Πιθανότατα, αν δεν είχα μπει ποτέ σ’ αυτή τη διαδικασία, δε θα έφτανα στο σημείο να εντρυφήσω στα πιο βαθιά σημεία του εαυτού μου.

1. Παίρνεις μια καλή τζούρα οξυγόνου

Μέχρι να απαγκιστρωθείς απ’ του χωρισμού το δράμα, ζεις σε κατάσταση συναισθηματικής υποξίας. Οι σκέψεις γυροφέρνουν, τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας οργιάζουν στο μυαλό, ξεπερνώντας μέχρι και τον Στήβεν Σπίλμπεργκ κι η λογική… βασικά, δεν υπάρχει λογική. Άρα, έχεις ανάγκη μια καλή, βαθιά και δυνατή τζούρα οξυγόνου. Αναπνέεις ελεύθερος, χωρίς περιττές δεσμεύσεις και εξωτερικές αναγκαιότητες.

2. Τα όνειρα γίνονται ατομικά

Σίγουρα έχεις κάποια ατομικά όνειρα και προσδοκίες απ’ τη ζωή. Ακριβώς τα ίδια συμβαίνουν –συνέβαιναν να το διατυπώσω καλύτερα– και στο μυαλό του συντρόφου σου. Σε μια σχέση, λοιπόν, τα ξεχωριστά όνειρα του καθενός μετουσιώνονται σε κοινά, με όμοιες νοοτροπίες. Κάποια αποτελούν συμφωνίες κι άλλα συμβιβασμούς. Όταν μένεις μόνος, επαναφέρεις στο φως τις δικές σου ατομικές επιθυμίες και τις αναπλάθεις όπως μόνο εσένα βολεύει. Όνειρα είναι στο κάτω-κάτω και μπορείς να τα κάνεις ό,τι θέλεις.

3. Γυρίζεις πίσω για ενδοσκόπηση αλλά δε μένεις για πολύ εκεί

Καμία σχέση δεν έληξε γιατί έφταιγε μόνο ο ένας. Οφείλεις, λοιπόν, στον εαυτό σου να γυρίσεις πίσω σε όλες εκείνες τις στιγμές που μοιραστήκατε και να τις παρακολουθήσεις αντικειμενικά και με ευλάβεια. Τι λέγατε, τι κάνατε, πώς συμπεριφερόσασταν, αν ήσασταν δίκαιοι ο ένας στον άλλον, τι αντίκτυπο είχαν οι πράξεις σας; Υπό το πρίσμα της κυνικότητας και της απουσίας των συναισθημάτων –όσο μπορεί αυτό να γίνει εφικτό–, θα παρατηρήσεις απλώς δύο άγνωστους που θα σε εκπλήξουν κιόλας όταν καταλάβεις πόσο εύκολα έβαζαν τρικλοποδιά ο ένας στον άλλον. ‘Aθελα, άβουλα, ανώριμα. Άρα, το ταξίδι στο παρελθόν δεν είναι απλώς γεμάτο εμπόδια· είναι τα εμπόδια. Κάνε την ενδοσκόπησή σου, αλλά σύντομα επέστρεψε και πάλι στο τώρα.

4. Ακούς την εσωτερική σου φωνή πιο καθαρά

Όσο μένεις στο παρελθόν, ακούς φωνές που εύκολα σωπαίνουν τη δική σου. Αφέθηκες κι επέτρεψες στον εγωισμό του άλλου, να καταβροχθίσει δικά σου κομμάτια. Παρ΄όλα αυτά, αυτές οι φωνές φαντάζουν σωτήριες απέναντι σ’ αυτή τη μία, τη μοναδική, που αντηχεί μέσα στο μυαλό σου και που τόσο καιρό κραυγάζει, αφήνοντάς σε ξάγρυπνο τα βράδια όσο δεν την εξωτερικεύεις. Είναι λογικό. Αυτή η φωνή είναι άγνωστη και το άγνωστο πάντα προκαλεί φόβο, γιατί δε γνωστοποιεί τις προθέσεις του εξαρχής. Πιάσε διάλογο μ’ αυτή την εσωτερική φωνή, δες τι θέλει και συνειδητοποίησε πως είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις ακούγοντας το ένστικτό σου.

5. Κάνεις το μεγάλο βήμα και πηγαίνεις παρακάτω

Ωμά και σταράτα. Σου το οφείλεις. Είναι η κομβική στιγμή που πρέπει να πάρεις μια απόφαση. Τι επιλέγεις; Να συνεχίσεις να ζεις σε μια θεατρική παράσταση με σενάριο γραμμένο από ρετάλια του παρελθόντος ή να συγχωρέσεις και τους δυο σας και να τολμήσεις την πρώτη κίνηση προς τα εμπρός για να επανέλθεις δυναμικά στο σήμερα;

6. Φτιάχνεις το δικό σου όραμα

Πιστεύω πως θα συμφωνήσουμε ότι οι ήρωες από τα κόμικ τα σπάνε. Όχι μόνο γιατί είναι απίστευτα γαμάτοι και φοράνε κάπες, αλλά γιατί ενώ όλα έμοιαζαν να είναι κατά τους, κι ο φόβος κι η αμφιβολία ισοπέδωναν την ελπίδα σε κάθε μάχη, έβρισκαν το θάρρος και σήκωναν το ανάστημά τους στον εχθρό. Δεν πούλαγαν το όραμά τους σε κανέναν, ποτέ και για τίποτα. Αντιμέτωπος, λοιπόν, κι εσύ με τις αδυναμίες σου σηκώνεσαι και παλεύεις. Όσο δυνατά κι ανίκητα κι αν φαντάζουν αυτά που σε πολεμούν, πρέπει να επιμείνεις. Μείνε πιστός στο όραμά σου και κάνε πραγματικότητα τον εαυτό που πάντα ήθελες να είσαι.

7. Επαναπροσδιορίζεις την πορεία σου

Υπάρχει η πιθανότητα το όραμα να έρθει σε σύγκρουση με το παρόν. Ό,τι έχεις χτίσει μέχρι σήμερα (φιλίες, εργασία, προσωπική σχέση με το μέσα σου) βρίσκεται υπό ισχυρές σεισμικές δονήσεις και απαιτεί την καταστροφή ή/και την αναδόμηση. Διαλέγεις και κρατάς, διαλέγεις κι απορρίπτεις, διαλέγεις κι αποκτάς. Αυτό είναι και το τελευταίο οχυρό που θα πέσει και μια φράση μονάχα ταιριάζει για να αποφύγεις τα χαλάσματα: επαναπροσδιορισμός πορείας· στρίψτε δεξιά.

8. Κάθε ανασφάλεια μένει στην άκρη

Θυμάσαι εκείνες τις ανασφάλειες που έσκαγαν πάντα τις πιο ακατάλληλες στιγμές; Ε, αυτές ξεθωριάζουν σιγά-σιγά. Είτε πήγαζαν από την έλλειψη γνώσης που είχες για τον εαυτό σου, είτε δεν είχες το σθένος να αποτρέψεις την επιβολή τους από τους άλλους. Όπως και να ‘χε, ήταν σκέτο βασανιστήριο. Καιρός είναι να ξεθωριάσουν, λοιπόν, και σ’ αυτό οφείλεται μια σπουδαία κατάσταση που οφείλεις να κατακτήσεις: η αυτογνωσία.

9. Αναγνωρίζεις πλέον την ομορφιά σου

Η σιωπή της μοναχικότητας φαντάζει ντυμένη με μετάνοια. Όπου κι αν βρίσκεσαι, στη φύση, στα σοκάκια της πόλης σου, δεν επικρατεί φασαρία, δεν ακούγεται τίποτα. Το φίλτρο της σιωπής αποσβένει τη βαβούρα κι επιτρέπει να αντιληφθείς και την παραμικρή λεπτομέρεια που πριν αγνοούσες. Από τον γκρινιάρη ήλιο που καίει το κορμί σου τα καλοκαίρια, μέχρι εκείνον τον περαστικό που έσβηνες από τη μνήμη σου σε νανοδευτερόλεπτα αφού τον προσπερνούσες. Όλα αποκτούν πλέον πρόσωπο, εκφράζουν συναίσθημα, υπάρχουν. Είναι η στιγμή που σωπαίνεις, κατασταλάζεις και συνειδητοποιείς πως η ύπαρξή σου έχει από μόνη της μια ομορφιά που πλέον μπορείς ν’ αναγνωρίσεις.

Σε κάθε ταξίδι ο καθένας επιλέγει τον δικό του μονοπάτι κι η κάθε απόφαση που θα πάρει είναι δική του ευθύνη. Ποιος θα ‘ναι άραγε ο προορισμός; Αυτό θα το απαντήσεις μόνο ο ίδιος όταν πια φτάσεις στο τέρμα. Το πόσο γρήγορα θα φτάσεις, εσύ θα το ορίσεις. Εξαρτάται απ΄το πόσο οξυγόνο χωράει η ανάσα σου, πόσο εύκολα περνάς τα εμπόδια και πόσο σε καθυστερεί –ή όχι– εσωτερική σου φωνή. Ουκ ολίγες φορές θα χρειαστεί να επαναπροσδιορίσεις το μονοπάτι που θα διαλέξεις, μα όταν φτάσεις στο σημείο να οραματιστείς το τέρμα, θα αντιληφθείς πως εσύ κι ο δρόμος δεν είστε κάτι αντίθετο, δεν είστε εχθροί. Είστε φτιαγμένοι απ΄το ίδιο υλικό. Είσαι ακριβώς ίδιος με τον προορισμό σου.

10. Κι αν αυτά δεν μας κάνουν δέκα, τότε σίγουρα, ένα κι ένα κάνουν Ένα.

Γιώργος Μαντάς
pillowfights
Συνέχεια...
Το like δεν είναι δείκτης ευτυχίας, πάρτο χαμπάρι!

Το like δεν είναι δείκτης ευτυχίας, πάρτο χαμπάρι!


Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από σχέσεις αληθινές, παρουσίες χειροπιαστές.

Πόλεμος των like. Όπως λέμε Πόλεμος των Ρόουζ ένα πράγμα. Πόσα πήρε η φωτογραφία μου; Πόσα πήρε η δική σου; Μη στριμώχνεστε, όλοι θα πάρετε. One for you, one for me.

Άνθρωποι ξεροσταλιάζουν πίσω από μια οθόνη σε μια καθημερινή, αδυσώπητη μάχη, γεμάτοι αγωνία. Ευτυχώς γίνεται αυτόματα η καταμέτρηση, προς αποφυγή μοιραίων λαθών. Η χαρά διαδέχεται την απογοήτευση και τούμπαλιν. Βασανιστικά ερωτήματα κατακλύζουν το μυαλό.
Τι δεν πήγε καλά και η ανάρτηση δεν είχε την δέουσα ανταπόκριση του κοινού;

Α! για δες! Limit up τα like!! Άγγιξαν διψήφιο αριθμό! Μπράβο μου! Δοξάστε με!

Εεεεε μήπως να το χαλαρώσουμε λίγο; Δεν είναι ότι πήρες και το Νόμπελ!!

Πέρα από την πλάκα όμως, το συγκεκριμένο θέμα είναι ιδιαίτερο και αρκετά ευαίσθητο. Μας απασχολεί πιστεύω όλους και δεν εξαιρείται ούτε η υποφαινόμενη!
Όταν κάποιος αποφασίζει να εκθέσει τον εαυτό του στο φατσοβιβλίο, ουσιαστικά εκφράζει μια εσωτερική ανάγκη κάλυψης συναισθηματικών κενών.

Ψήγματα εγωισμού και φιλαυτίας υποβόσκουν και εμφανίζονται δειλά δειλά.

Ασυναίσθητα συνήθως η εικόνα που προβάλει, είναι αρκετά ωραιοποιημένη και εξιδανικευμένη. Από την άλλη, οι προτιμήσεις που παρουσιάζει, μέσα από βίντεο, κείμενα, μουσικά τραγούδια, εξωτερικεύονται σε μια πιο εκλεπτυσμένη εκδοχή. Μια εκδοχή πιο φιλική προς το περιβάλλον. Σε μια εποχή αμφισβήτησης, ανασφάλειας, υπάρχει ατελείωτη δίψα για επιβεβαίωση. Ανάγκη για αποδοχή. Ας μη γελιόμαστε.
Πολλοί μεταφράζουν το μπλε χεράκι του fb, σαν ένδειξη ότι είναι αρεστοί, ότι η προσωπικότητά τους είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Νιώθουν ότι τους συμπαθούν λίγο παραπάνω.
Είναι όμως αυτό πραγματικότητα; Προσωπικά, θεωρώ ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.

Εν μέρει, οι σχέσεις που αναπτύσσονται διαδικτυακά, είναι εικονικής πραγματικότητας.

Αν δεν έχουν συναισθηματικό υπόβαθρο, δεν είναι ουσιαστικές, ούτε διαρκούν στον χρόνο. Μέσα στη λίστα των αναρίθμητων «φίλων», υπάρχουν και εκείνοι της καρδιάς. Είναι πολύτιμη η παρουσία τους στη ζωή σου.

Η γνώμη τους μετράει και τους αγαπάς ανιδιοτελώς με ή χωρίς like.
Υπάρχουν όμως και οι γνωστοί - άγνωστοι. Είναι εκείνοι που θα πατήσουν το κουμπί τυπικά, από ευγένεια. Τηρούν πιστά τους κανόνες καλής συμπεριφοράς. Ξέρουν απέξω το savoir vivre του fb!

Άλλοι θα αντιδράσουν μηχανικά από συνήθεια, χωρίς καν να διαβάσουν την ανάρτησή σου. Δεν τους ενδιαφέρει στ' αλήθεια. Κάποιοι θα δείξουν ότι τους αρέσεις από συναδελφικότητα και μόνο. Πώς θα σε αντικρίσουν άλλωστε την άλλη μέρα στη δουλειά; Με τι μούτρα; Τα ζόρια έρχονται για αυτούς που έχουν μεγάλο σόι. Βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να τους ακολουθεί η κάθε μακρινή θεία από το Σικάγο. Θέτει άκομψα ερωτήματα τύπου πόσο μεγάλωσες (σιγά δεν είμαι και σαν την Ακρόπολη), αν έχεις τακτοποιηθεί (και δεν εννοεί την πρόσφατη μετακόμιση) και όλα δημόσια!! Inbox θεία μου! Please! Inbox!

Όλα χρειάζονται στη ζωή. Και τα like θα τσεκάρει κανείς και θα τα χαρεί όσο πρέπει.

Με μέτρο. Η αληθινή ζωή όμως βρίσκεται κάπου εκεί έξω και περιμένει. Το like ευτυχώς ή δυστυχώς δεν είναι ούτε δείκτης ευφυΐας, ούτε δημοτικότητας, μα ούτε και ευτυχίας. Όταν δε, γίνει εθισμός, πάθος και αγωνία διαρκής για επιβράβευση, καταντάει επικίνδυνο για την ψυχική υγεία του ανθρώπου. Υποδηλώνει άλλα προβλήματα που δεν είμαι αρμόδια να αναλύσω. Μια ψευδαίσθηση είναι και τίποτα παραπάνω.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από σχέσεις αληθινές, παρουσίες χειροπιαστές.

Από ένα άγγιγμα χεριών, από λόγια ειπωμένα και όχι γραμμένα. Να χαθεί μέσα σε ένα βελούδινο βλέμμα όλο αγάπη και όχι σε μια ψυχρή και παγερή οθόνη. Να ακούσει μια φωνή να πάλλεται και να αλλάζει χροιά όταν προφέρει το «χρόνια πολλά», το «συγγνώμη», το «σ΄ αγαπώ». Έχει ανάγκη να κοιτάξει ένα ηλιοβασίλεμα και όχι να το βγάλει φωτογραφία, γιατί θα χάσει τη μαγεία του. Η ουσία είναι με ποιον το μοιράζεσαι και όχι να το «μοιραστείς» στο διαδίκτυο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δε θα ρωτήσει κανείς τον εαυτό του πόσα like πήρα σήμερα, αλλά πόσες από τις 24 ώρες της ημέρας έζησα αληθινά.

Μαρίλια Νετιάδη
ewoman
Συνέχεια...
Όταν ο έρωτας ρωτά…

Όταν ο έρωτας ρωτά…


Αυτή είναι η επιτυχία της.

Πόσους έρωτες χωρά η καρδιά;

Έχει χτυπήσει πολλάκις εν αιθρία σε ρυθμούς αλλοπρόσαλλους, έχει σηκώσει ανέμους και κεραυνούς να σε χτυπούν αλύπητα. Επιβάλλει υποταγή ολόκληρης της υπόστασης σου χωρίς να τη διαιρεί σε ασφαλείς ζώνες αποθήκευσης ρανίδων λογικής.

Πόσους έρωτες αντέχει η καρδιά;

Για δυο μάτια καίγεται και γεννιέται ξανά, δυο καστανά την εθίζουν, δυο πράσινα την δονούν και δυο γαλάζια την αναστατώνουν. Ένα πετάρισμα και παίρνει φωτιά η ματιά με κάθετο και απόλυτο σκοπό να γίνει στάχτη η κάθε ανασφάλεια που εμποδίζει την επαφή ηλεκτρισμένων ατόμων.

Πόσους έρωτες γεννά η καρδιά;

Δεν σταματά να εργάζεται σκληρά για την αναβίωση παθιασμένων στιγμών που την εξυψώνουν στα ουράνια, δεν παύει να αναζητά κολασμένα πρωινές αναφορές στις παρουσίες των εκ νέου εμπειριών. Μοιάζει με γόνιμη φυλασσόμενη περιοχή όπου φυτεύονται σπόροι που αξίζουν να βλαστήσουν και να σε ημερέψουν.

Πόσους έρωτες απέτυχε η καρδιά;

Κι αν όμως οι φορές που ερωτεύτηκε δεν πέτυχαν; Tελείωσε άραγε εδώ; Χάραξε μια αποτυχημένη τεθλασμένη ερωτική γραμμή και έφτασε το ζενίθ; Όχι, όχι δεν νομίζω. Όταν τους καρπούς των κόπων της δεν τους γεύεται η ίδια, τότε έχει καταφέρει να εξημερώσει έρωτες ανώριμους. Αυτή είναι η επιτυχία της.

Τάσος Βακφάρης
enallaktikidrasi
Συνέχεια...
Γονείς, τα κλειδιά μας είναι για ώρα ανάγκης, όχι για ντου!

Γονείς, τα κλειδιά μας είναι για ώρα ανάγκης, όχι για ντου!


καλού-κακού χτυπήστε κι εσείς κάνα κουδούνι.

Ακούμε ψυχολόγους να λένε πως οι γονείς, από τότε που τα παιδιά τους είναι ακόμη σε μικρή ηλικία, είναι καλό να αποφεύγουν να μπουκάρουν στο δωμάτιό τους απότομα κι αυταρχικά. Θα ήταν πολύ καλύτερα αν χτυπούσαν και ρωτούσαν για να περάσουν μέσα, ακόμη κι αν αυτό είναι απλά αυτονόητο. Με αυτόν τον τρόπο γίνεται ξεκάθαρος ο προσωπικός χώρος που ο καθένας μας έχει ανάγκη κι η ελευθερία που χρειάζεται το παιδί, και κατ’ επέκταση ο ενήλικας, να ‘χει στο δικό του χώρο.

Μία αδιάκριτη εισβολή μπορεί να προκαλέσει ταραχή αλλά κι ενόχληση στο άτομο που την δέχεται, αφού φτάνει να νιώσει πως σε κανένα σημείο δεν μπορεί να βιώσει ιδιωτικές στιγμές και να πάρει χρόνο με τον εαυτό του. Δεν μπορεί να χαλαρώσει ούτε για λίγο, αφού συνεχώς υπάρχει η σκέψη πως κάποιος θα ανοίξει την πόρτα κι εκείνο μπορεί να ‘ναι σε μία κατάσταση που δε θα ήθελε να το δουν.

Οι προσωπικές μας στιγμές φυσικά δεν είναι μόνο ερωτικές κι όταν ειδικά αναφερόμαστε σε ιδιωτικό χώρο ενός παιδιού, ανάλογα με την ηλικία του βέβαια, δεν αναφερόμαστε σε εκείνες τις στιγμές που μπορεί να δημιουργήσουν αμηχανία σε όλους τους εμπλεκόμενους. Ιδιωτική στιγμή μπορεί να ‘ναι κι η ανάγνωση ενός βιβλίου, η καταγραφή ημερολογίου ή ακόμη και το παιχνίδι. Όταν ο γονιός διακόπτει αυτή τη διαδικασία, χωρίς να ρωτήσει το παιδί, του αφαιρεί αυτόματα το δικαίωμα να συγκεντρώνεται και να περνά χρόνο με τον εαυτό του, αποφασίζοντας το ίδιο για τις επαφές του, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορεί σε κανένα χώρο του σπιτιού να νιώσει άνετα. Αν, λοιπόν, είναι τόσο σημαντικό να μην εισβάλουμε στο δωμάτιο και την προσωπική ζωή του παιδιού μας, ακόμα κι όταν εκείνο είναι μικρό, σκεφτείτε πόσο απαραίτητο είναι να μη συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και στην ενήλικη ζωή του, πόσο μάλλον στο δικό του σπίτι!

Τα δεύτερα κλειδιά, που καθόλου τυχαία έχουν γίνει και τραγούδια, είναι αναμφίβολα η πρώτη κίνηση που κάνουμε όταν μπαίνουμε σε δικό μας σπίτι. Θες γιατί είμαστε λίγο απρόσεχτοι και τα χάνουμε, θες γιατί είμαστε και λίγο φοβητσιάρηδες και νιώθουμε ασφάλεια όταν ξέρουμε πως κάποιος έχει ένα ζευγάρι κλειδιά του σπιτιού μας ή ακόμη κι επειδή είμαστε πολύ πρακτικοί τύποι κι έχουμε κατά καιρούς δει πόσο χρήσιμο είναι αυτό, για όποιον λόγο, τέλος πάντων, αποφασίζουμε να μοιράζουμε τα κλειδιά μας, σχεδόν πάντα οι πρώτοι που θα ‘χουν αυτό το πλεονέκτημα είναι οι γονείς. Οι περισσότεροι από μας, λοιπόν, έχουμε δώσει πρόσβαση στο σπίτι μας στη μαμά και στον μπαμπά, χωρίς αυτό να σημαίνει, όμως, πως έχουν λάβει ελεύθερη πρόσβαση στη ζωή και την καθημερινότητά μας με το έτσι θέλω.

Είναι πολύ σημαντικό να ‘χει καλλιεργηθεί αυτή η αυτονομία απ’ τα προηγούμενα χρόνια της συγκατοίκησης σε πιο μικρή ηλικία, όπως αναφέραμε νωρίτερα. Ένας γονιός που δεν μπουκάρει στο δωμάτιο του παιδιού του δε θα μπουκάρει κι αργότερα στο σπίτι του, ακόμη κι αν θεωρητικά μπορεί να το κάνει. Οφείλουν οι γονείς να καταλάβουν πως το να έχουν τα κλειδιά του σπιτιού του παιδιού τους είναι αρχικά τιμή –γιατί είναι απόδειξη εμπιστοσύνης των παιδιών στο πρόσωπό τους– αλλά σίγουρα δεν αποτελούν εισιτήριο ελεύθερης εισόδου, ούτε δικαιολογούν την ελεγκτικότητά τους.

Μόνο σε περίπτωση πραγματικής ανάγκης ή ανησυχίας για την υγεία του παιδιού μπορούν να τα χρησιμοποιούν, χωρίς άδεια. Σε κάθε άλλη περίπτωση, χρειάζεται να ρωτήσουν, ακόμη κι όταν το παιδί απουσιάζει απ’ το σπίτι. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν έγκειται μόνο στο τι μπορεί να διακόψουν με μια ξαφνική είσοδο, αλλά ακόμη κι όταν ξέρουν πως το σπίτι είναι άδειο, πάλι είναι μια παραβίαση της ιδιωτικότητας που δεν έχει λόγο ύπαρξης.

Συνεπώς, καλοί μου γονείς, αν τα παιδιά σας δε σας έχουν ζητήσει να βοηθήσετε με κάποιον τρόπο, κι αν δεν έχετε συνεννοηθεί πως θα πάτε σπίτι και θα ανοίξετε με τα δικά σας κλειδιά, καλό θα ήταν να μην το σκεφτείτε καν κι επ’ ουδενί να μην το κάνετε πράξη.

Βέβαια, αυτό σε μικρότερο βαθμό θα πρέπει να τηρείται κι απ’ τα παιδιά… Τώρα που φύγατε κι εσείς απ’ το σπίτι, δεν ξέρετε τι έχει αλλάξει, οπότε καλού-κακού χτυπήστε κι εσείς κάνα κουδούνι ή έστω πάρτε ένα τηλέφωνο πριν μπουκάρετε και βρεθείτε πιο έκπληκτοι κι απ’ τους γονείς σας σ’ αντίστοιχο ντου!

Μαρία Αθανασοπούλου
pillowfights
Συνέχεια...
Τσιμούρ

Τσιμούρ


η ποντιακή νοστιμιά.

Υλικά συνταγής
  • 3 αυγά
  • 3 φέτες ψωμί (2-3 ημερών)
  • 3 κ.σ. γάλα
  • 4 κ.σ. ελαιόλαδο
  • 1κ.γ. πάπρικα κόκκινη γλυκιά
  • αλάτι
  • πιπέρι
  • 1 κεσεδάκι γιαούρτι αγελάδος παραδοσιακό
Διαδικασία συνταγής
  • Κόβουμε το ψωμί σε μπουκίτσες και βάζουμε το ελαιόλαδο σε τηγάνι να κάψει. 
  • Μόλις κάψει, προσθέτουμε το ψωμί και το αφήνουμε να ροδίσει.
  • Χτυπάμε με σύρμα τα αυγά με το γάλα, το αλάτι και το πιπέρι και τα προσθέτουμε στο ψωμί. 
  • Ανακατεύουμε τα αυγά με το ψωμί και τα αφήνουμε λίγο να ροδίσουν.
  • Πασπαλίζουμε με πάπρικα το τσιμούρ και σερβίρουμε με το γιαούρτι στο πλάι.

cooklos
Συνέχεια...
Ποιο είναι το τέλειο ταίρι για σένα;

Ποιο είναι το τέλειο ταίρι για σένα;


κοντά του θα ζήσεις για πάντα μια ζωή παραμυθένια.

Όλα τα ζώδια, ακόμα κι αν δεν το παραδέχονται, κάπου στο βάθος της καρδιάς και του μυαλού τους επιθυμούν και ονειρεύονται ότι κάποια μέρα θα βρουν το τέλειο ταίρι.

Διάβασε πιο κάτω ποιος είναι ο ιδεώδης σύντροφος, αυτός που κάθε ζώδιο ονειρεύεται ότι κοντά του θα ζήσει για πάντα μια ζωή παραμυθένια.

ΚΡΙΟΣ

Ψάχνεις ένα σύντροφο που να είναι θαρραλέος, ριψοκίνδυνος και να ζει με πάθος την κάθε στιγμή, χωρίς να κολλάει στις λεπτομέρειες ή να φοβάται τις συνέπειες.

ΤΑΥΡΟΣ

Επιθυμείς έναν σύντροφο που θα είναι και ο καλύτερος φίλος σου. Δύο σε ένα, δηλαδή. Ένα πρόσωπο στο οποίο μπορείς πάντα να βασίζεσαι και θα είναι εκεί για σένα, οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σου τον/την χρειαστείς.

ΔΙΔΥΜΟΙ

Επιθυμείς να βρεις έναν άνθρωπο που θα είναι πνευματώδης, διασκεδαστικός, ικανός να σε ακολουθήσει στις πιο τρελές διαδρομές σου και να αντέξει την ασυνήθιστη γοητεία σου!

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Ονειρεύεσαι ένα σύντροφο που θα είναι πιστός, αφοσιωμένος και αποφασισμένος να τηρήσει τη δέσμευσή του ότι θα σε αγαπά για πάντα.

ΛΕΩΝ

Ελπίζεις να βρεις έναν σύντροφο που θα εκτιμήσει βαθιά τις ρομαντικές σου σκέψεις και πράξεις και παράλληλα θα είναι σε θέση να προστατεύει την τεράστια, γενναιόδωρη καρδιά σου.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ

Θέλεις έναν σύντροφο-συνεργάτη που να είναι πνευματώδης, καλλιεργημένος και θα μοιράζεται τις εμπειρίες και τις γνώσεις του μαζί σου.

ΖΥΓΟΣ

Επιθυμείς κάποιον που να είναι τόσο περιποιητικός και χαρισματικός όσο κι εσύ και θα ενδιαφέρεται πραγματικά να σφυρηλατήσετε από κοινού μια αγάπη που θα κρατήσει για πάντα.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Θέλεις κάποιον που θα είναι βαθιά συναισθηματικός και δεν θα φοβάται να βιώσει τη ζωή μαζί σου με περίσσια ένταση και πάθος!

ΤΟΞΟΤΗΣ

Προτιμάς ένα άτομο που θα είναι διασκεδαστικό και θα σε αγαπάει με αυθορμητισμό, επιθυμώντας να ζει στο μέγιστο την κάθε μέρα της κοινής σας ζωής.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

Ψάχνεις κάποιον που να είναι συναισθηματικά σταθερός, και θα έχει τον ενθουσιασμό και την ικανότητα να σε υποστηρίξει στο κυνήγι των στόχων σου.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Ζητάς κάποιον που να είναι ξεχωριστός και πρωτότυπος, να ασπάζεται πλήρως τις παραξενιές σου και να μπορεί να διεγείρει έξυπνα τόσο το μυαλό όσο και το σώμα σου.

ΙΧΘΥΕΣ

Επιθυμείς βαθιά έναν σύντροφο που θα έχει μια βαθιά σύνδεση με το συναισθηματικό σου κόσμο, θα είναι αφοσιωμένος και θα σε αγαπάει με τον τρόπο που επιθυμείς να αγαπηθείς.

astrology
Συνέχεια...
Η αγάπη θέλει βάθος, όχι περιτύλιγμα

Η αγάπη θέλει βάθος, όχι περιτύλιγμα


Να μάθουμε να κοιτάμε και λίγο τις γωνιές μας.

Λένε πως αν αγαπά κανείς, το λέει δυνατά. Το φωνάζει. Το γράφει με μεγάλα γράμματα και το φορά στο μέτωπο, να το βλέπουν όλοι. Μα αν με ρωτάτε, πάντα με φόβιζαν οι μεγάλες χειρονομίες και τα βαριά λόγια. Έβρισκα πάνω τους κάτι προσποιητό, να το πω, φτιαχτό. Λίγο για τα μάτια του κόσμου και λίγο εγωιστικά, για να ‘χουν οι άλλοι κάτι να θαυμάζουν. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι ν’ αγαπά κανείς. Σιωπηλά. Βαθιά. Αληθινά.

Ανέκαθεν με γοήτευαν αυτοί οι άνθρωποι. Οι διακριτικοί. Που δε φωνάζουν με την παρουσία τους. Κρατούν μόνο μία γωνιά. Σχεδόν σαν αόρατοι. Δε θέλουν περισσότερα. Δεν απαιτούν. Γι’ αυτό και συνήθως δεν τους προσέχεις με την πρώτη. Εκείνοι όμως, αν και δε μιλούν πολύ, ξέρουν να παρατηρούν. Αφομοιώνονται απ’ το περιβάλλον, γίνονται ένα μαζί του. Και δίνουν σημασία στις πιο μικρές λεπτομέρειες γύρω τους. Μαθαίνουν να εκτιμούν ανθρώπους και καταστάσεις. Καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα απ’ όσα δείχνουν.

Κι ακριβώς εκεί είναι η μαγεία τους. Είναι σαν θησαυροί που περιμένουν ν’ ανακαλυφθούν. Αν μάθεις να τους ανοίγεις, θα εκπλαγείς απ’ το τι θα δεις. Κι αν σε αγαπήσουν, θα ‘σαι τυχερός. Γιατί η αγάπη τους έχει μία όμορφη αύρα, γαλήνια. Ναι, δε θα γκρεμίσουν τοίχους και πόρτες, ούτε θα προβούν σε μεγάλες χειρονομίες και σίγουρα δε θα πουν πολλά και μεγάλα λόγια. Μα θα αφοσιωθούν σε ‘σένα μ’ ένα δόσιμο απόλυτο και μοναδικό.

Θα παραμείνουν δίπλα σου. Με τον δικό τους τρόπο. Χωρίς πάντα να το αντιλαμβάνεσαι, θα στέκονται σε μια γωνιά, με τον τρόπο που μόνο εκείνοι ξέρουν, να σε προσέχουν. Δε θα επισημάνουν την παρουσία τους, μα θα την νιώθεις. Η ήρεμη ύπαρξή τους κοντά σου θα σου προσφέρει σιγουριά και θα εξανεμίσει τις ανασφάλειές σου. Θα σε ζεστάνει και θα σε μαλακώσει.

Και δε θα ζητήσουν ποτέ τίποτα. Δεν περιμένουν ανταλλάγματα. Δεν περιμένουν καν να τους αγαπήσεις πίσω. Απλά μια γωνίτσα στη ζωή σου κι είναι χαρούμενοι. Να νιώθουν ότι έχουν κάτι από σένα, ότι είναι κάπως μέρος της πραγματικότητάς σου. Κι ό,τι παραπάνω τους δώσεις, τους κάνει ευτυχισμένους. Το παραμικρό. Ακόμα και το να προσέξεις την ύπαρξή τους, να τους δώσεις λίγη σημασία, είναι γι’ αυτούς υπεραρκετό.

Η αγάπη τους έχει βάθος κι ουσία. Είναι αληθινή κι όχι επιφανειακή, ούτε για τα μάτια κανενός. Κι αν κάποτε τα χάσεις όλα, κι όσοι νόμιζες κοντά σου σε προδώσουν, εκείνοι θα ‘ναι εκεί. Φύλακες άγγελοι. Γιατί αγαπούν εσένα κι όχι την επιφάνειά σου. Σε ήξεραν πριν τους γνωρίσεις. Γιατί σε παρατήρησαν. Σιωπηλά σε έμαθαν. Και μπορεί να σε ξέρουν καλύτερα κι απ’ ό,τι εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου. Επέλεξαν να σε αγαπήσουν συνειδητά, διότι είδαν κάτι σ’ εσένα. Μέσα σου. Κι αν όλα τα άλλα χαθούν, αυτοί θα μείνουν. Και θα σε εκπλήξει που θα μείνουν, γιατί ποτέ δεν τους υπολόγισες.

Κι αν έρθει η ώρα που τους χρειάζεσαι, θα ‘ναι πάντα εκεί. Πάση θυσία. Μερικές φορές ακόμα και χωρίς να το ξέρεις. Και θα σταθούν πλάι σου, χωρίς να σκεφτούν συνέπειες. Με τον δικό τους σιωπηλό τρόπο. Και μπορεί να μην το διατυμπανίζουν δεξιά κι αριστερά, μα θα σε βοηθήσουν πολύ περισσότερο από άλλους που σου τάσσουν τον ουρανό με τ’ άστρα.

Παρ’ όλα αυτά, εμείς δε μάθαμε να τους εκτιμάμε. Η διακριτικότητά τους εκλήφθηκε ως δειλία ή έλλειψη ενδιαφέροντος. Μάθαμε να πιστεύουμε τα μεγάλα λόγια και τις τρανταχτές πράξεις. Μάθαμε να αποζητούμε υπερβολές κι εκφάνσεις και ξεχάσαμε να κοιτάμε στα μάτια και να ψάχνουμε αγάπη. Κι αυτοί ξεχειλίζουν από αγάπη. Μα εμείς δεν το βλέπουμε, παρά μόνο όταν είναι αργά. Όταν τους έχουμε ήδη πληγώσει.

Μα αυτοί μας αγαπούν κι ας τους πληγώνουμε, κι ας τους πονάμε. Και βρίσκουν έναν τρόπο να ‘ναι δίπλα μας, ακόμα κι έτσι. Ακόμα κι αν τους κάνει κακό. Εκείνοι την θέλουν τη γωνίτσα τους στη ζωή μας. Να μας παρακολουθούν διακριτικά, όπως πάντα.

Αν είμαστε έξυπνοι, θα τους αναγνωρίσουμε. Και θα τους κρατήσουμε κοντά μας. Στη θέση που τους αξίζει στη ζωή μας κι όχι σε μια μακρινή γωνίτσα. Κι αυτοί θα μας δώσουν τα πάντα. Θα αφοσιωθούν σ’ εμάς απόλυτα. Μα αν είμαστε ανίκανοι να κατανοήσουμε την αξία τους, τότε δεν τους αξίζουμε. Κι αργά ή γρήγορα θα τους χάσουμε και θα τραβάμε τα μαλλιά μας.

Γενικό συμπέρασμα: Να μάθουμε να κοιτάμε και λίγο τις γωνιές μας, μπορεί να κρύβουν θησαυρούς που αρνιόμαστε να δούμε. Μην ξεχνάμε ότι την αγάπη την θέλουμε με βάθος κι όχι με περιτύλιγμα.

Μαρίνα Πολυκάρπου
pillowfights
Συνέχεια...
Όταν χρειάζεται να αφήσουμε κάτι πίσω μας για να φτάσουμε την επιτυχία

Όταν χρειάζεται να αφήσουμε κάτι πίσω μας για να φτάσουμε την επιτυχία


Σας λέω να έχετε πάντα το νου σας για ανοιχτές πόρτες.

Απ’ όταν ήμουν μικρός, άκουγα ξανά και ξανά ότι η παραίτηση είναι για τους χαμένους. Είτε στο σχολείο, στην εκκλησία, ή ακόμα και στο σπίτι, μου έλεγαν πάντα ότι η παραίτηση ήταν κάτι «κακό» και ότι πάντα έπρεπε να επιμείνω μέχρι το τέλος. Αν και καταλάβαινα από πού προέρχονταν όλες αυτές οι δηλώσεις, τελικά συνειδητοποίηση μέσα από τις προσωπικές μου εμπειρίες σε αυτή τη ζωή ότι ορισμένες φορές η παραίτηση μπορεί να αποδειχθεί ένα χρήσιμο βήμα για να ωθηθούμε προς το σκοπό μας.

Πολλοί άνθρωποι θα έλεγαν ότι οι αληθινοί ηγέτες δεν παραιτούνται ποτέ, αλλά εγώ πιστεύω ότι οι σπουδαιότεροι ηγέτες είναι εκείνοι οι αρκετά ώριμοι άνθρωποι που μπορούν να παραδεχτούν πότε χρειάζεται να κάνουν ένα βήμα πίσω. Είτε πρόκειται για εργασία, για μια σημαντικότερη θέση, ή ακόμα και σε μια σχέση, η δυνατότητα να λέμε «μέχρι εδώ, αρκετά» είναι πραγματικά ένα πολύτιμο εργαλείο. Γιατί; Επειδή η παραίτηση από ένα πράγμα μπορεί να μας δώσει το εισιτήριο για να αποκτήσουμε ένα άλλο μεγαλύτερο.

Χειρίζομαι συνεχώς πολλά project. Συνέχεια τρέχω, σκέφτομαι νέες ιδέες και συνεχώς δοκιμάζω νέα πράγματα. Ορισμένοι το βλέπουν ως ελάττωμα, αλλά εγώ το θεωρώ ως έναν τρόπο να δω τι είναι αυτό που μου αρέσει περισσότερο και να καταφέρω πράγματα.

Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής μου, έκανα συνολικά 9 διαφορετικές δουλειές και παραιτήθηκα από τις 7. Ορισμένοι θα σκεφτούν ότι είναι πραγματικά τρελό, αλλά η απόρριψή τους ήταν ο μόνος δρόμος που μπορούσα να πάρω αν ήθελα να κυνηγήσω τους στόχους μου στη ζωή. Άλλοι θα πουν ότι απλά δεν ξέρω πώς να συμβιβάζομαι, με τους οποίους θα συμφωνήσω. Γιατί;

Επειδή ποτέ δεν ήθελα εξαρχής να συμβιβαστώ. Έμαθα να παίρνω το ρίσκο, να μαθαίνω από τις αποτυχίες μου και πάλι από την αρχή. Και πραγματικά, είμαι ευτυχισμένο με αυτό. Δεν λέω ότι δεν είχα και άσχημες και δύσκολες στιγμές, αλλά πάντα τις ξεπερνώ με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Και όσοι έχετε ακούσει εκατομμύρια φορές ότι η παραίτηση είναι πάντα και σε κάθε περίπτωση μια κακή ιδέα, θα ήθελα να σας ενθαρρύνω να το ξανασκεφτείτε. Δεν σας λέω να παραιτηθείτε από τη δουλειά σας χωρίς κάποιο back-up σχέδιο. Σας λέω να έχετε πάντα το νου σας για ανοιχτές πόρτες. Μη συμβιβάζεστε με τη μετριότητα, γιατί προορίζεστε για τη μεγαλοσύνη.

enallaktikidrasi
Συνέχεια...