Μεγαλώσαμε και πιστέψαμε πως είναι ανόητο να αγοράζουμε μπαλόνια…

Μεγαλώσαμε και πιστέψαμε πως είναι ανόητο να αγοράζουμε μπαλόνια…


Κρατήστε το μπαλόνι σας μ’ όση δύναμη έχετε...

Μέσα σ’ έναν κόσμο απέραντο και χαοτικό είναι δύσκολο για πολλούς να βρουν την ευτυχία. Η βιασύνη της εξέλιξης μας επιβάλλει ένα καταθλιπτικό άγχος να προλάβουμε τι, στ’ αλήθεια; Να προλάβουμε τον κόσμο γύρω μας. Κι έτσι, ξεχνάμε να χαμογελάμε, ξεχνάμε να ζούμε. Ψάχνουμε λαίμαργα λίγες στιγμές εφήμερης χαράς κι η ευτυχία ξεγλιστρά από τα δάχτυλά μας.

Είναι όμως κι αυτές οι μικρές στιγμές, χωμένες στις αναμνήσεις της παιδικής μας ηλικίας που αδημονούν για ένα μικρό ερέθισμα• ένα ερέθισμα που θα εξαπολύσει όλη τη δύναμη που κρύβεται μέσα τους. Η αγκαλιά της μαμάς. Το χάδι της φροντίδας. Ένα μπαλόνι δεμένο στο παιδικό μας χεράκι. Η αίσθηση της απόλυτης ξεγνοιασιάς που μόνο ως παιδιά νιώσαμε.

Πόσοι από εμάς δεν θυσιάσαμε το παιδί μέσα μας στον βωμό της ενηλικίωσης; Μεγαλώσαμε και πιστέψαμε πως είναι ανόητο να αγοράζουμε μπαλόνια. Κι έτσι δέσαμε την ψυχή μας με τα δεσμά του ώριμου ανθρώπου. Ξεχάσαμε πώς να είμαστε παιδιά και ταυτίσαμε την ωριμότητα με μια ισοπεδωτική σοβαρότητα που δεν αφήνει περιθώρια για ξεγνοιασιά.

Μα, όσο κι αν προσπαθούμε, το παιδί θα είναι πάντα μέσα μας, έτοιμο να αντιμετωπίσει μ’ αυτό το αφοπλιστικό του χαμόγελο κάθε δυσκολία της ενήλικης ζωής. Γιατί ως παιδιά μπορούσαμε να βιώσουμε την ευτυχία χωρίς τους περιορισμούς της λογικής.

Μια απλή βόλτα στην παραλία κι ένα κόκκινο γλειφιτζούρι είναι αρκετά για να μας θυμίσουν πως η ζωή δεν είναι μόνο άγχος και βιασύνη. Πάρτε μια ανάσα και κοιτάξτε ψηλά στον ουρανό, όπως τότε, όταν ήμασταν παιδιά.

Παράξενο πράγμα οι αναμνήσεις. Γεμίζουν την ψυχή χρώματα και μουσική. Αν κάνουμε λίγη ησυχία, θα ακούσουμε την ευτυχία. Είναι γύρω μας, στους δρόμους που περπατήσαμε σαν παιδιά. Είναι μέσα μας στις θύμησες που καθορίζουν το εγώ μας.

Είναι σ’ εκείνο το μπαλόνι με το ήλιο που μας έδενε στο χέρι η μαμά για να μην το χάσουμε. Μην λύνετε την κορδέλα του. Κρατήστε το μπαλόνι σας μ’ όση δύναμη έχετε, κοιτάξτε τον ουρανό και νιώστε την ευτυχία που είναι ολόγυρα.

enallaktikidrasi
Συνέχεια...
Και ποιος δεν κουτσομπολεύει!

Και ποιος δεν κουτσομπολεύει!


Γιατί, όμως, να θέλεις να ζήσεις τη ζωή κάποιου άλλου...

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να ακούει τις διπλανές συζητήσεις άλλων, πόσες έχεις μπει στον πειρασμό να σχολιάσεις ή έστω να παρακολουθήσεις τα κουτσομπολιά στην παρέα σου! Σίγουρα, στις φιλικές μαζώξεις τα θέματα συζήτησης δεν είναι πάντα ακαδημαϊκού περιεχομένου. Σίγουρα, όλο και κάποιο κοινωνικό σχόλιο θα γίνει, κάποιος θα πει κάνα νέο για κάποιον γνωστό, κάποιος θα χώρισε, κάποιος θα απάτησε, κάποιος θα βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο, κάποιος θα παντρεύτηκε κι έστω και για λίγα λεπτά θα γίνει το επίκεντρο της κουβέντας.

Το να δεις άθελά σου απέναντι, να ρίξεις μια φευγαλέα ματιά στο παράθυρο του γείτονά σου για να δεις τι κάνει, είναι ανθρώπινη περιέργεια, μα καμιά φορά κάτι τέτοιο γίνεται εμμονή. Μαθαίνεις ότι ο τύπος στο διπλανό σου διαμέρισμα βρήκε κοπέλα ή πως η από κάτω παντρεύτηκε. Αν το φέρει η κουβέντα, θα ενημερώσεις και τα φιλαράκια σου κι ύστερα θα κάνετε τα σχόλιά σας. Αν, πάλι, τρέξεις να τηλεφωνήσεις για να διαδόσεις την πληροφορία, κάτι δεν πάει καλά.

Το κουτσομπολιό είναι ένα σπορ που αγαπάμε πολύ όλοι, από μικρή ηλικία αλλά κυρίως όσο μεγαλώνουμε. Συμβαίνει παντού, αλλά παρατηρείται πιο έντονα σε κλειστές κοινωνίες, γι’ αυτό κι είναι μάστερ του είδους οι ηλικιωμένοι που ζουν σε χωριά. Πάντα θα μας ελκύει το ξένο, θα θέλουμε να ανακαλύψουμε το άγνωστο, να μάθουμε τι κάνει ο διπλανός μας, να συγκρίνουμε τις επιλογές του με τις δικές μας. Μας χαλαρώνει, μας κάνει να γελάμε και να ξεχνάμε για λίγο τα δικά μας θέματα, ίσως και να μας ανακουφίζουν κάπως οι αναποδιές των άλλων, να μας παρηγορεί το γεγονός πως δεν περνάμε μόνο εμείς διάφορα.

Το να θέλεις να μάθεις για την καθημερινότητα κάποιου γνωστού σου προσώπου δεν είναι απαραίτητα άσχημο, ούτε το κάνεις πάντα με κακή πρόθεση, για να σχολιάσεις δηλαδή αρνητικά. Υπάρχει κι αυτή η πλευρά, των κακοπροαίρετων, όπως υπάρχουν κι εκείνοι που είναι εθισμένοι στο να ασχολούνται με τις ζωές των άλλων, πράγμα που τους κάνει να μη ζουν ουσιαστικά τη δικιά τους ζωή. Τέτοιες υπερβολικές περιπτώσεις γεννούν ζήλια, κακία κι άσχημες συμπεριφορές. Ακόμα και μέσα σε μια παρέα το άσχημο κουτσομπολιό, το καθαρά επικριτικό και πικρόχολο, μπορεί να προκαλέσει έναν καβγά, να κλονίσει μια φιλία, να δημιουργηθούν εντάσεις και δυσάρεστα συναισθήματα.

Όταν το κουτσομπολιό παύει να ‘ναι ένα απλό επιφανειακό σχόλιο για να περάσει η ώρα, όταν γίνεται στάση ζωής κι είναι πάντα αρνητικό, όταν απευθύνεται συνεχώς σε συγκεκριμένα πρόσωπα κι ανακυκλώνεται κιόλας, διαστρεβλώνοντας μάλιστα τα αληθή γεγονότα, αρχίζει πια να γίνεται επικίνδυνο, και γι’ αυτούς που το δέχονται αλλά και για εκείνους που το παράγουν.

Συνήθως, οι άνθρωποι που τρέφονται απ’ το κουτσομπολιό είναι κι αυτοί που δεν έχουν κανένα άλλο ενδιαφέρον στη ζωή τους, δεν έχουν με τι άλλο να ασχοληθούν κι έτσι λαχταράνε να μαθαίνουν για τις ζωές των άλλων, για να ζουν ουσιαστικά μέσα απ’ αυτές. Μπαίνουν, λοιπόν, στις ζωές τους, ασχολούνται με την καθημερινότητά τους, τους παρατηρούν και κάποτε καταλήγουν να τους αντιγράφουν, άσχετα αν μπορούν ή όχι να ζήσουν τη ζωή τους.

Άλλοτε φτάνουν στο σημείο να φθονούν οτιδήποτε καινούργιο ή όμορφο συμβαίνει στους άλλους κι επειδή δεν μπορούν να το καταφέρουν κι οι ίδιοι, πολλές φορές φλερτάρουν με την κατάθλιψη. Σαφώς κι η ψυχολογία μας επηρεάζεται κι οι προσδοκίες μας μάς απογοητεύουν καθώς παρακολουθούμε τις ζωές άλλων –ακόμη κι αγνώστων– μέσω των social media. Το διαδίκτυο κι αν είναι μια χαοτική κουτσομπόλα.

Γιατί, όμως, να θέλεις να ζήσεις τη ζωή κάποιου άλλου, ή να της ρίχνεις κλεφτές ματιές απ’ την κλειδαρότρυπα, μαθαίνοντας όσα περισσότερα μπορείς για ‘κείνον, αντί να προσπαθήσεις να φτιάξεις τη δικιά σου, χωρίς να σε ενδιαφέρει τι κάνει ή τι θα πει ο διπλανός σου; Είναι τόσο όμορφο να κάνεις τα δικά σου βήματα χωρίς να σε επηρεάζει κανένας, χωρίς να σε ενδιαφέρει τι κάνει ή τι θα σκεφτεί ο άλλος, να χαράζεις την πορεία σου έτσι ακριβώς όπως την έχεις φανταστεί. Κι αν πιστεύεις ότι δεν μπορείς να τα καταφέρεις, κάνεις λάθος. Όλοι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα -αρκεί να κοιτάμε το στόχο μας και να μένουμε συγκεντρωμένοι στα όνειρά μας.

Σταμάτα να ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων κι ασχολήσου με τη δική σου∙ σίγουρα είναι πιο όμορφη κι είναι η μόνη που μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο.

Νάσια Κάραλη
pillowfights
Συνέχεια...
Τα 11 ψηλότερα βουνά της Ελλάδας...

Τα 11 ψηλότερα βουνά της Ελλάδας...


Ορεινή Ελλάδα.

11. Αθαμανικά όρη (Τζουμέρκα) 2.429 μ.


Είναι μεγάλη οροσειρά της δυτικής Ελλάδος, που ουσιαστικά αποτελεί τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου. Η ψηλότερη κορυφή τους είναι η Κακαρδίτσα με υψόμετρο 2.429 μ. και η επόμενη ψηλότερη είναι το Καταφίδι (ή Καταφύδι) με υψόμετρο 2.393 μ. Καταλαμβάνουν τμήμα των νομών Ιωαννίνων, Άρτας και Τρικάλων. Το όριο τους στα ανατολικά είναι ο ποταμός Αχελώος, που διαχωρίζει τα Αθαμανικά Όρη από την υπόλοιπη Πίνδο, ενώ βόρεια γειτονεύουν με τον Λάκμο. Η οροσειρά χωρίζεται σε δύο επιμέρους τμήματα. Το βορειότερο τμήμα που βρίσκεται στα όρια των νομών Ιωαννίνων και Τρικάλων ονομάζεται Κακαρδίτσα και σε αυτό ανήκει η ψηλότερη κορυφή της οροσειράς, με υψόμετρο 2.429 μ. Η κορυφή βρίσκεται ανάμεσα στα χωριά Ματσούκι, Μελισσουργοί και Αθαμανία.

Άλλες ψηλές κορυφές της είναι οι: Καταραχιάς (2.299 μ.), Χίλια εξήντα (2.253 μ.), Τσούμα Πλαστάρι (2.188 μ.) , Κρυάκουρας (2.100 μ.), Φούρκα (2.100 μ.), Καταφύγι (2.098 μ.) και Βαρικό (2.007 μ.). Χωρίζεται από τον Λάκμο από τα ρέματα Νέγκρη και Μονοδέντρι, ενώ ενώνεται με αυτόν με τον αυχένα Μπάρο. Το νοτιότερο τμήμα είναι τα κυρίως Τζουμέρκα και ανήκει κυρίως στο νομό Άρτας. Ορίζεται δυτικά από την κοιλάδα του Αράχθου, ανατολικά από τον Αχελώο, στα ΒΑ χωρίζεται από την Κακαρδίτσα από το Μελισσουργιώτικο ποτάμι, και νότια συνδέεται με τα Όρη Βάλτου. Η ψηλότερη κορυφή του είναι το Καταφύδι με υψόμετρο 2.393 μ.

Άλλες ψηλές κορυφές είναι οι: Στρογγούλα (2.107 μ.), Γερακοβούνι (2.211 μ.), Αγκάθι (2.392 μ.) και Σκλάβα (2.067 μ.). Οικισμοί χτισμένοι περιμετρικά του νότιου τμήματος είναι οι Μελισσουργοί, η Πράμαντα, η Άγναντα, το Βουλγαρέλι, τα Θεοδώριανα, το Καταφύγιο, τα Κονάκια, ο Καταρράκτης, η Κρυοπηγή, τα Λεπιανά, το Αθαμάνιο κλπ. Για κάποια γεωγραφικά έντυπα τα Αθαμανικά όρη ή Τζουμέρκα περιορίζονται μόνο σ’ αυτό το τμήμα, ενώ η Κακαρδίτσα θεωρείται ξεχωριστή οροσειρά. Τα Αθαμανικά όρη έχουν χαρακτηριστεί μία από τις σημαντικές περιοχές για πουλιά της Ελλάδας και έχουν προταθεί για να χαρακτηριστούν εθνικό πάρκο. Η οροσειρά οφείλει την ονομασία της στο αρχαιοελληνικό φύλο των Αθαμανών που ήταν εγκατεστημένο στην περιοχή αυτή. Οι Αθαμάνες άκμασαν κυρίως τον 3ο και 2ο αιώνα π.Χ., όπου διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στις συγκρούσεις μεταξύ Μακεδόνων και Αιτωλών.

10. Λευκά Όρη (Κρήτη) 2.453 μ.


Η οροσειρά Λευκά Όρη ή Μαδάρες βρίσκεται στη δυτική Κρήτη, εκτεινόμενη σε περιοχή με μήκος 60 και πλάτος 35 χιλιομέτρων. Ουσιαστικά καλύπτουν το μεγαλύτερο τμήμα του νομού Χανίων και μέρος του Ρεθύμνης. Με την κορυφή τους Πάχνες στα 2.453,63 μέτρα, μοιράζονται τον τίτλο του ψηλότερου βουνού του νησιού με τον Ψηλορείτη ή Ίδη (Τίμιος Σταυρός επίσης 2.453,56 μ) στο κεντρικό του τμήμα.

9. Ψηλορείτης (Ίδη) 2.456 μ.


Είναι το ψηλότερο βουνό της Κρήτης με 2.456 μ. ύψος. Έχει 5 κορυφές που ξεπερνούν τα 2.000 μ: ο Τίμιος Σταυρός (2.456 μ.), ο Αγκαθιάς (2.424 μ.), η Στολίστρα (2.325 μ.), η Βουλομένου (2.267 μ.) και ο Κούσσακας (2.209 μ.). Η πρόσβαση στις κορυφές γίνεται από αρκετά μονοπάτια. Το πιο συνηθισμένο και καλά σημαδεμένο μονοπάτι (Ε4) είναι από το οροπέδιο της Νίδας (η πεζοπορία υπολογίζεται στις 5 ώρες περίπου). Στον Ψηλορείτη βρίσκεται και το Ιδαίο άντρο (υψόμετρο 1.495 μ.), αρχαιολογικός τόπος και σπήλαιο. Κατά την ελληνική μυθολογία είναι το μέρος όπου ανατράφηκε ο Δίας από τους Κουρήτες και τη νύμφη Αμάλθεια. Λίγο χαμηλότερα, σε υψόμετρο 1.187 μ. βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος της Ζωμίνθου, όπου υπάρχει μία εγκατάσταση της μινωικής εποχής.

Το οροπέδιο Νίδα είναι μια εύφορη πεδιάδα σε ύψος 1.400 μ. πάνω στον Ψηλορείτη και απέχει 24 χλμ. από τα Ανώγεια, 78 χλμ. από το Ρέθυμνο και 60 χλμ. από το Ηράκλειο. Στη Νίδα ο επισκέπτης μπορεί να δει τον παραδοσιακό χώρο παραγωγής τυριού, τα μιτάτα, το χιονοδρομικό κέντρο του Ψηλορείτη και τη σπηλιά «Ιδαίον Άντρο». Στη διάρκεια του χειμώνα το χιόνι στην περιοχή είναι αρκετό και κάτω από το λόφο, στη βάση της κορυφής του Ψηλορείτη, λειτουργεί ένα χιονοδρομικό κέντρο. Από τις 22 ως τις 30 Ιουλίου γίνονται εκδηλώσεις με συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις κλπ., προς τιμή του Αγίου Υακίνθου κοντά στον ομώνυμο Ναό, που βρίσκεται περίπου στα 1.800 μ.

8. Παρνασσός 2.457 μ.


Είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας, που εκτείνεται στους νομούς Βοιωτίας, Φθιώτιδας και Φωκίδας. Έχει μέγιστο ύψος 2.457 μ., (ψηλότερη κορυφή η Λιάκουρα) και είναι ένα από τα ψηλότερα βουνά της Ελλάδας. Στα ΒΔ ενώνεται με τη Γκιώνα, ενώ στα νότια συνδέεται με την Κίρφη. Το βουνό είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ελληνική ιστορία και μυθολογία, κυρίως για το Μαντείο των Δελφών, που ήταν χτισμένο πάνω του. Από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, οι Δελφοί αποτελούν πόλο έλξης χιλιάδων τουριστών από όλο τον κόσμο, προσδίδοντας με τη φήμη τους αίγλη στον Παρνασσό.

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, το βουνό οφείλει το όνομά του στον ήρωα Παρνασσό, που είχε κτίσει εκεί μια πόλη, που καταστράφηκε από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Τότε οι κάτοικοι της πόλης ακολουθώντας τις κραυγές των λύκων οδηγήθηκαν ψηλότερα στο βουνό για να γλιτώσουν από τον κατακλυσμό, όπου έχτισαν μια νέα πόλη που την ονόμασαν Λυκώρεια, που σημαίνει κραυγές των λύκων. Το όνομα αυτό διασώζεται μέχρι και σήμερα ελαφρά παραλλαγμένο. Ο Παρνασσός παλαιότερα ονομαζόταν Λιάκουρα, που αποτελεί δημώδη ονομασία που συναντάται κυρίως στα κλέφτικα τραγούδια και προέρχεται από το Λυκώρεια. Επίσης, έτσι ονομάζεται η ψηλότερη κορυφή του Παρνασσού. Ετυμολογικά, η λέξη Παρνασσός, υποστηρίζεται ότι προέρχεται από το προελληνικό υπόστρωμα, δηλαδή τη γλώσσα που μιλούσαν οι Πελασγοί, και στων οποίων τα τοπωνύμια ήταν συχνή η κατάληξη -σσος.

7. Βαρδούσια (Κόρακας) 2.495 μ.


Είναι σύμπλεγμα βουνών που περιλαμβάνει το νοτιότερο άκρο της Πίνδου στη Στερεά Ελλάδα. Υψώνεται στα σύνορα των νομών Φωκίδας και Φθιώτιδας. Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ρούμελης, μετά την Γκιώνα, με ύψος που φτάνει τα 2.495 μ. (κορυφή Κόρακας). Ο κύριος όγκος των Βαρδουσίων υψώνεται στα εδάφη της επαρχίας Δωρίδας του νομού Φωκίδας, ενώ μικρό τμήμα του στα βόρεια υπάγεται στο νομό Φθιώτιδας. Τα Βαρδούσια αποτελούνται από τρία συγκροτήματα κορυφών, το βόρειο, το δυτικό και το νότιο. Το βόρειο συγκρότημα χαρακτηρίζεται από ομαλές κορφές, το δυτικό παρουσιάζει πολλές απόκρημνες κι ανεξάρτητες μεταξύ τους κορυφές, ενώ το νότιο που είναι και το υψηλότερο, σχηματίζει μία απόκρημνη και μεγάλη σε μήκος κορυφογραμμή. Είναι από τις ελάχιστες οροσειρές της Ελλάδας που έχουν αλπικό χαρακτήρα. Η οροσειρά ορίζεται από τους ποταμούς Μόρνο, Εύηνο και Κοκκινοπόταμο και έχει πλούσια χλωρίδα. Μεγάλο τμήμα της επιφάνειάς της καλύπτεται από δάση ελάτης, βελανιδιάς και κέδρων (αρκεύθων) ενώ στα εκτεταμένα υψίπεδα που σχηματίζονται ανάμεσα στις κορυφές βόσκουν μεγάλα κοπάδια προβάτων και γιδιών.

6. Τύμφη (Γκαμήλα) 2.497 μ


Είναι βουνό της Ηπείρου στην επαρχία του Ζαγορίου, που κοινά λέγεται «Γκαμήλα» ή και «Βουνά του Πάπιγκου». Ο Στράβων (Βιβλίο Ζ κεφ.6) την αναφέρει ως όρος της Παραυαίας ή Παρωραίας. Ο ορεινός όγκος της Τύμφης είναι σχεδόν άδενδρος και ως επί το πλείστον απόκρημνος ιδίως στις βόρειες και ΝΔ προσβάσεις του. Υψώνεται μεταξύ του ποταμού Αώου και του παραποτάμου του Βοϊδομάτη. Αποτελούσε και αποτελεί το καλύτερο θέρετρο των νομάδων κτηνοτρόφων της περιοχής. Οι ψηλότερες κορυφές της Τύμφης είναι η Γκαμήλα 2.497 μ., η Γκούρα 2.467 μ., η Αστράκα 2.432 μ., και ακολουθούν ο Άβαλος, η Ραδόβολη, ο Πλόσκος, ο Λαγαρής, ο Αϊλιάς κ.ά. Στα οροπέδια της Τύμφης υπάρχουν πολλές γραφικές αλπικές λίμνες με πλούσιους θρύλους και παραδόσεις, με γνωστότερη τη Δρακόλιμνη. Η μεγαλύτερη από αυτές, η Ριζίνα απέχει περίπου 4 ώρες πεζοπορία από το Βραδέτο. Οι ΝΔ πλαγιές της Τύμφης καταλήγουν στο «Φαράγγι του Βίκου». Η ανάβαση στις κορυφές γίνεται από το Βραδέτο μετά από 7ωρη πορεία, αλλά και από το Μικρό Πάπιγκο με 3ωρη πορεία ως το καταφύγιο της Αστράκας και με βάση αυτό στις κορυφές Γκαμήλα, Πλόσκο, Αστράκα και άλλες.

5. Γκιώνα 2.510 μ.


Είναι το ψηλότερο βουνό της Στερεάς Ελλάδας, και βρίσκεται στη Φωκίδα, ανάμεσα στον Παρνασσό και τα Βαρδούσια. Με ψηλότερη κορυφή την Πυραμίδα στα 2.510 μ., η Γκιώνα είναι το ψηλότερο βουνό νότια του Ολύμπου και το πέμπτο συνολικά στην Ελλάδα. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή ως Ασέληνο όρος. Η Γκιώνα, με χαρακτήρα καθαρά αλπικό, βρίσκεται στο κέντρο του νομού Φωκίδας ΒΔ από την κοιλάδα της Άμφισσας, αποτελεί τμήμα της νότιας απόληξης της οροσειράς της Πίνδου και ενώνεται με τον Παρνασσό ανατολικά, με τα Βαρδούσια όρη δυτικά και με την Οίτη στα βόρεια. Στα νότια ενώνεται με το χαμηλό σύμπλεγμα λόφων που ονομάζονται Όρη Λιδορικίου. Είναι ένα βουνό με αδρό και ξεκάθαρο ανάγλυφο, με βαθιές χαράδρες, ρεματιές και ασβεστολιθικές ορθοπλαγιές που το κάνουν δύσβατο, ενώ διαθέτει τη μεγαλύτερη ορθοπλαγιά των Βαλκανίων, την Πλάκα της Συκιάς, με υψομετρική διαφορά 1.100 μ. περίπου. Οι πλευρές της προς το Λιδορίκι είναι κατάφυτες από έλατα και κέδρους (αρκεύθους), στις χαράδρες παρατηρούνται σφεντάμια, ενώ στα ξέφωτα υπάρχουν αγριολούλουδα και αγριοτριανταφυλλιές. Στα δάση της ζουν λύκοι (είναι το νοτιότερο σημείο εξάπλωσής τους στην Ελλάδα), αγριογούρουνα, ζαρκάδια και αγριόγιδα, ενώ στις απόκρημνες πλαγιές της πετούν αρπακτικά πουλιά, όπως γυπαετοί και χρυσαετοί.

4. Γράμμος 2.520 μ.


Είναι το τέταρτο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας μετά τον Όλυμπο, τον Σμόλικα και τον Βόρα, με την ψηλότερη κορυφή του να φτάνει σε υψόμετρο 2.520 μ. Άλλες ψηλές κορυφές του Γράμμου είναι το Διάσελο (2.393 μ.), η Επάνω Αρένα (2.192 μ.), η Κάτω Αρένα (2.075 μ.), η Μαύρη Πέτρα (2.169 μ.) και ο Μπανταρός (2.036 μ.). Ο όγκος του βρίσκεται στα ελληνοαλβανικά σύνορα και καταλαμβάνει το ΒΑ τμήμα του νομού Ιωαννίνων, το ΝΔ του νομού Καστοριάς και ένα τμήμα της ΝΑ Αλβανίας. Στα ανατολικά του, από την ελληνική πλευρά, περικλείεται από τον Σμόλικα και το Βόιον. Ουσιαστικά είναι τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου που καταλαμβάνει ολόκληρη τη δυτική Ελλάδα. Είναι σκεπασμένος από πυκνά δάση και από αυτόν ξεκινούν πολλά υδάτινα ρεύματα.

3. Βόρας (Καϊμακτσαλάν) 2.524 μ.


Είναι το τρίτο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας και βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Πέλλας έως τα όρια με το νομό Φλώρινας. Συνεχίζεται και πέρα από τα σύνορα στην πλευρά της Π.Γ.Δ.Μ. Η ψηλότερη κορυφή είναι το Καϊμακτσαλάν ή Καϊμάκι με 2.524 μ. Ο Βόρας συνδέεται δυτικότερα με τα βουνά Τζένα (2.182 μ.) και Πίνοβο (2.156 μ.), που αποτελούν τμήμα της ίδιας οροσειράς. Καλύπτεται από δάση δρυός, οξιάς και πεύκου. Στον Βόρα λειτουργεί χιονοδρομικό κέντρο. Στην ψηλότερη κορυφή του υπάρχει μικρή εκκλησία, μνημείο Σέρβων πεσόντων του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Από τις δυτικές πλαγιές του Βόρα πηγάζει ο Μογλενίτσας, ο οποίος πριν τα αποστραγγιστικά έργα που έγιναν στην πεδιάδα των Γιαννιτσών, ήταν τμήμα του Λουδία και από τις νότιες πλαγιές πηγάζει ο ποταμός Εδεσσαίος.

2. Σμόλικας 2.637 μ.


Είναι το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας μετά τον Όλυμπο, με υψόμετρο 2.637 μ. Καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα του νομού Ιωαννίνων και το δυτικό του νομού Γρεβενών. Περικλείεται από τον Γράμμο στα βόρεια, την Τύμφη στα νότια και την Πίνδο στα νότια και ανατολικά. Ουσιαστικά είναι τμήμα της ευρύτερης οροσειράς της Πίνδου που καταλαμβάνει ολόκληρη τη δυτική Ελλάδα. Στον Σμόλικα βρίσκονται μερικά από τα πιο ορεινά χωριά της Ελλάδας, όπως η Σαμαρίνα, η Φούρκα, οι Πάδες κ.ά. Από τον Σμόλικα πηγάζουν οι παραπόταμοι του Αλιάκμονα, Βενέτικος και Γρεβενιώτικος.

1. Όλυμπος 2.917 μ.


Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, γνωστό παγκοσμίως κυρίως για το μυθολογικό του πλαίσιο, καθώς στην κορυφή του, τον Μύτικα (2.917 μ.) κατοικούσαν οι «Ολύμπιοι» θεοί, σύμφωνα με τη θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων. Είναι επίσης το δεύτερο σε ύψος βουνό στα Βαλκάνια, αλλά και σε όλη την περιοχή της Ευρώπης, από τις Άλπεις έως τον Καύκασο. Ο συμπαγής ορεινός του όγκος δεσπόζει επιβλητικός στα όρια Μακεδονίας και Θεσσαλίας, με μια σειρά από ψηλές κορυφές που αυλακώνουν βαθιές χαράδρες, γύρω από τις οποίες εκτείνεται μια περιοχή ιδιαίτερης βιοποικιλότητας.

Για την προστασία της μοναδικής αυτής κληρονομιάς, ανακηρύχθηκε ήδη από το 1938 ως ο πρώτος Εθνικός Δρυμός της Ελλάδας. Κάθε χρόνο χιλιάδες φυσιολάτρες επισκέπτονται τον Όλυμπο, για να θαυμάσουν από κοντά τη γοητεία της φύσης του, να χαρούν την περιήγηση στις πλαγιές του και την κατάκτηση των κορυφών του. Οργανωμένα ορεινά καταφύγια με ποικίλες ορειβατικές και αναρριχητικές διαδρομές βρίσκονται στη διάθεση των επισκεπτών που θέλουν να εξερευνήσουν τις ομορφιές του. Κλασσική αφετηρία αποτελεί η κωμόπολη του Λιτόχωρου στους ανατολικούς πρόποδες του βουνού, 100 χλμ. από τη Θεσσαλονίκη, όπου στις αρχές κάθε καλοκαιριού καταλήγει ο Ορειβατικός Μαραθώνιος Ολύμπου.

apotis4stis5
Συνέχεια...
Φλογέρες με καρύδα (ινδοκάρυδο)

Φλογέρες με καρύδα (ινδοκάρυδο)


Δοκιμάστε τις, οπωσδήποτε!

Πρόκειται για ένα γλυκάκι, που είναι σκέτος πειρασμός. Αν κάνουμε αρχή, δεν θα μπορούμε να σταματήσουμε να τις τρώμε. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως, είναι πως θα πρέπει να τις κρύψουμε στο ψυγείο, γιατί αν τις βρουν τα παιδιά μας ...πάνε.

Υλικά

• 1 κιλό καρύδα (ινδοκάρυδο)
• 500 γραμ. ζάχαρη
• 3 βανίλιες
• 500 γραμ. μαργαρίνη
• 2 πακέτα φύλλο κρούστας
• φυτίνη ή βούτυρο λιωμένο, για τα φύλλα

Για το σιρόπι

• 3½ ποτήρια νερό
• 4 ποτήρια ζάχαρη
• 2 βανίλιες
• 1 κουτ. σούπας χυμό λεμόνι

Εκτέλεση

• Βάζουμε ένα κατσαρολάκι, σε πολύ χαμηλή φωτιά, λιώνουμε τη μαργαρίνη, προσθέτουμε τη ζάχαρη και την ανακατεύουμε καλά, μέχρι να διαλυθεί.
• Σ᾿ ένα λεκανάκι, ρίχνουμε την καρύδα και τις βανίλιες και τα περιχύνουμε με τη μαργαρίνη, που έχουμε λιώσει τη ζάχαρη.
• Με τα χέρια μας ανακατεύουμε με απαλές κινήσεις, μέχρι να βραχεί όλη η καρύδα και να πετύχουμε ομοιογενές μείγμα.
• Παίρνουμε τα φύλλα, τα ανοίγουμε στον πάγκο εργασίας και τα κόβουμε σε τρία ίσια, κοντόχοντρα κομμάτια.
• Έπειτα τα φυλάμε σκεπασμένα για να μην ξεραθούν.
• Παίρνουμε ένα - ένα κομμάτι, το βουτυρώνουμε (μ᾿ ένα πινέλο) και βάζουμε στη μια άκρη του μια κουταλιά της σούπας γεμάτη γέμιση.
• Διπλώνουμε τις δυο μακρόστενες πλευρές προς τα μέσα (για να μη χυθεί η γέμιση) και το τυλίγουμε σε ρολό.
• Τα αραδιάζουμε σε καλά βουτυρωμένη λαμαρίνα, (το ξέβαθο ταψί της κουζίνας) και τα βουτυρώνουμε καλά, από πάνω.
• Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία και με το δεύτερο πακέτο φύλλα.
• Σε αυτό το στάδιο, μπορούμε να φυλάξουμε τις φλογέρες στην κατάψυξη, αφού τις καλύψουμε πρώτα με μεμβράνη.
• Ψήνουμε, σε προθερμασμένο φούρνο, στις αντιστάσεις, στους 180°C για 15'- 20' περίπου, μέχρι να ροδίσουνε καλά.
• Όταν βγάλουμε τις φλογέρες απ᾿ το φούρνο, τις τοποθετούμε σε μεγάλα, βαθιά ταψιά και τις αφήνουμε να κρυώσουν.
• Βάζουμε τα υλικά για το σιρόπι σε μια κατσαρόλα και ανακατεύουμε μέχρι να λιώσει η ζάχαρη.
• Απ' την ώρα που θ' αρχίσει να βράζει, το αφήνουμε ακόμα για 4'.
• Δοκιμάζουμε αν είναι έτοιμο το σιρόπι, ρίχνοντας μία σταγόνα στο νύχι του αντίχειρά μας. Εάν σταθεί και δεν απλώσει, είναι έτοιμο.
• Όταν παγώσουν οι φλογέρες, τις περιχύνουμε με το ζεστό σιρόπι. Τις αφήνουμε να το απορροφήσουν και τις απολαμβάνουμε με την ψυχή μας.

Τεμάχια: 80 - 100

faghta-giagias
Συνέχεια...
Τα ζώδια και η ατυχία στις σχέσεις...

Τα ζώδια και η ατυχία στις σχέσεις...


Πως την αντιμετωπίζει το κάθε ζώδιο;

Τα είπε όλα ο Μέρφι στον νόμο του για τις σχέσεις και τον έρωτα:

Όλοι οι καλοί είναι πιασμένοι, και αν κάποιος δεν είναι πιασμένος, υπάρχει λόγος!Όσο πιο καλός είναι κάποιος, τόσο πιο απρόσιτος είναι!Η διαθεσιμότητα είναι θέμα χρόνου – με το που θα ενδιαφερθείς για κάποιον, αυτός θα πάψει να είναι διαθέσιμος!Μέχρι να βρεις τον όμορφο πρίγκηπα, θα πρέπει να φιλήσεις πολλούς βατράχους!

Αν λοιπόν έχεις να ψάξεις ανάμεσα σε πιασμένους, σε ανάξιους λόγου, σε απρόσιτους και σε «βατράχους», τότε θα αναρωτιέσαι συχνά για την τύχη σου στα ερωτικά, και η απάντηση που θα δίνεις ποικίλει, ανάλογα με το ζώδιο σου..

Ας ρίξουμε λοιπόν μια εξονυχιστική, καθαρή και προπαντός αμερόληπτη ματιά, στο πώς αντιμετωπίζει το θέμα το κάθε ζώδιο. Καταρρακώνεται ή δεν καταλαβαίνει Χριστό; Παίρνει κανένα ηθικό δίδαγμα ή και ξανά προς τη δόξα τραβά, αμετανόητος και ανεπίδεκτος; Ας μας δούμε λοιπόν, έναν προς έναν.

ΚΡΙΟΣ
Αν ο Κριός αποδώσει το φταίξιμο για την ερωτική του ατυχία στον εαυτό του, θα ακούσεις τις τρεις λεξούλες «φταίω εγώ, που…» και μετά μια φράση που να περιγράφει το πόσο δοτικός, υποχωρητικός, αληθινός ή αθώος στάθηκε στην προκειμένη περίπτωση και την πάτησε. Διαφορετικά, φταίνε οι άλλοι, σε μια απίθανη ποικιλία προσώπων και καταστάσεων. Από τη φίλη-φίδι που έβαλε το χεράκι της, μέχρι τη ρημάδα την οικονομική κρίση. Όμως το καλό με τον Κριό είναι ότι δεν στέκεται για πολύ στην ατυχία του. Ξανά προς τη δόξα τραβά, έτοιμος να επαναλάβει με ζέση τα ίδια λάθη.

ΤΑΥΡΟΣ
Όπως ένα ρολόι χτυπά με τον ίδιο ρυθμό και με κρύο και με ζέστη, έτσι και ο Ταύρος δεν αφήνει τις γκαντεμιές του έρωτα να διαταράξουν για πολύ την ισορροπία του. Φυσικά θα τσαντιστεί (τι Ταύρος θα ήταν άλλωστε), απ’ έξω του αλλά μπορεί και μόνο από μέσα του, για να μη δώσει τη χαρά στους ενδιαφερόμενους. Έπειτα θα κάτσει να σκεφτεί τι έφταιξε, θα του κοπεί για λίγο η όρεξη, αλλά σύντομα θα πεινάσει και πάλι, μεταφορικά μιλώντας, και θα πάει να βοσκήσει στο παραδίπλα λιβάδι, όπου είδε κάτι χαριτωμένες αγελαδίτσες. Και όχι, δεν θα τον απασχολεί πια τι έφταιξε.

ΔΙΔΥΜΟΙ
Μεταξύ μας, οι περισσότερες γκαντεμιές του έρωτα στον Δίδυμο προκύπτουν εξαιτίας της γλώσσας του, καθώς χάνει το μέτρο του τι να πει και τι να μην πει. Κι όταν αποφασίζει να μη μιλήσει καθόλου, είναι εκεί που ο άλλος θα περίμενε τουλάχιστον μια ομολογία ή μια απολογία εκ μέρους του. Ο Δίδυμος ακολούθως θα πλακωθεί στην ανάλυση των αιτίων της ατυχίας του και μάλιστα φωναχτά, εξαντλώντας όσους έχουν τη δική τους ατυχία να βρίσκονται εκεί κοντά. Θα καταλήξει σε καμιά δεκαπενταριά συμπεράσματα, που τα περισσότερα θα είναι ελαφρώς αντικρουόμενα μεταξύ τους, αλλά δεν πειράζει. Άντε εβίβα, και καλά μυαλά.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Καρκίνος και ερωτική γκαντεμιά είναι ένας εκρηκτικός συνδυασμός που θα μπορούσε να παρομοιαστεί με δυναμίτη στο φράγμα του Μόρνου. Αντίστοιχοι θα είναι οι ποταμοί δακρύων, παραπόνων και διαμαρτυριών προς θεούς και ανθρώπους. Πώς μπόρεσε; Ποιος; Οι πάντες. Το «πρόσωπο», η άπονη ζωή, κι εσύ που κάθεσαι κι ακούς χωρίς να κάνεις κάτι. Αλλά βέβαια, τι άλλο θα περίμενε κανείς να συμβεί σε αυτό το αδικημένο παιδί της μοίρας, που αυτόν, δηλαδή, μάνα δεν τον γέννησε; Ευτυχώς που ο Καρκίνος είναι αγαπησιάρης κι έχει κανένα φίλο να τον παρηγορήσει με κάπως λογικά επιχειρήματα, διαφορετικά θα πνιγόταν στο ίδιο του το δάκρυ.

ΛΕΩΝ
Για τον Λέοντα το να καταπονηθεί από μια ερωτική γκαντεμιά θα ήταν εξίσου ανόητο με το να κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει. Εκείνος παραμένει αξιοπρεπής και αλώβητος στις ανεπιθύμητες συγκυρίες, όποιες και να είναι αυτές. Άλλωστε, κάποιος σοφός είχε πει ότι οι σπουδαίοι άνθρωποι δεν λυγίζουν από τις ατυχίες. Εκείνον εννοούσε. Όχι, φίλε μου, δεν τον αφορά αυτή η… πώς την είπες; Φροσούλα; Για θύμισέ του; Ποια, αυτή η χαζή ιστορία; Ε, όχι και τον είχε νοιάξει, πας καλά; Διότι ο Λέων, κόντρα στους νόμους της φύσης, έχει τη δυνατότητα να αλλάζει ακόμα και το παρελθόν.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Εντάξει, ατύχησε. Μην το κάνετε και θέμα, εσείς οι υπόλοιποι. Δεν βλέπετε με τι αξιοπρέπεια το δέχεται ο ίδιος; Για τον Παρθένο είναι ζήτημα τιμής, όταν φάει την κατραπακιά, να σηκωθεί, να τινάξει τη σκόνη και να προχωρήσει χωρίς να κουτσαίνει, απευθύνοντας στους γύρω ένα «Εντάξει παιδιά, δεν έγινε και τίποτα, γυρίστε στις δουλειές σας τώρα». Εννοείται πως μόνος του θα κάτσει και (τι άλλο;) θα το αναλύσει για να βρει το δικό του μερίδιο της ευθύνης στην όλη υπόθεση. Και θα καταλήξει πως στην τελική, ο έρωτας είναι υπερτιμημένο ζήτημα και την επόμενη φορά θα έχουσιν γνώσιν οι φύλακες.

ΖΥΓΟΣ
Ο Ζυγός είναι από τα πιο ευάλωτα άτομα όταν του προκύπτει ερωτική γκαντεμιά, γιατί το αίσθημά του της δικαιοσύνης προσβάλλεται κατάφορα από τα άδικα χτυπήματα της μοίρας (συγνώμη τώρα, Θεός είσαι εσύ που επιτρέπεις να συμβαίνουν τέτοια;). Επιπλέον, θεωρεί ότι από όλα τα πλάσματα πάνω στη γη εκείνος έχει περισσότερα καρμικά δικαιώματα να ζήσει τον τέλειο έρωτα. Κι όταν μια τέτοια προοπτική απομακρύνεται, τον πιάνει ένα κάτι, ένα παράπονο, μια αγανάκτηση… Άσε που δεν μπορεί να καταλάβει γιατί, αφού έπραξε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για το καλό τέλος μιας ερωτικής ιστορίας. Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές…

ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Επειδή ο Σκορπιός έχει πιστέψει τη φήμη ότι κανείς δεν αντιστέκεται στη γοητεία του και θα περνάει πάντα το δικό του, του κακοφαίνεται ιδιαίτερα όταν τα πράγματα του έρχονται στραβά στον έρωτα. Ευτυχώς, έχει μια μικρή διαστροφή που του επιτρέπει να αντλεί ευχαρίστηση και μέσα από τη δυστυχία. Των άλλων κατά προτίμηση, αλλά και η δικιά του μια χαρά κάνει τη δουλειά, άμα λάχει. Και καθώς είναι μεταφυσικός τύπος, η ιδέα να κονταροχτυπηθεί με τις σκοτεινές δυνάμεις του πεπρωμένου πολύ τον εξιτάρει. Αυτά, μέχρι να του γυαλίσει κάποια αιθέρια ύπαρξη απέναντί του στο μπαράκι και να ξεχάσει όλα τα προαναφερθέντα.

ΤΟΞΟΤΗΣ
Για τον Τοξότη, όπου ο Θεός κλείνει μια πόρτα, δεν ανοίγει απλώς ένα παράθυρο αλλά κοτζάμ πύλη. Και σιγά μην πτοηθεί από μια ατυχία στον έρωτα. Άσε που η λέξη ατυχία δεν του λέει και πολλά πράγματα, οπότε δεν της λέει ούτε εκείνος. Ο Τοξότης ανήκει στους χαρακτήρες που δεν μπορούν να μείνουν για πολύ επικεντρωμένοι στο ίδιο αντικείμενο του πόθου. Επίσης για εκείνον έχει φτιαχτεί η παροιμία «μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται». Κατόπιν όλων τούτων, δύσκολα μπορεί να κατατάξει στα ατυχή συμβάντα της ζωής του μια ερωτική αστοχία. Χάρηκε για τη γνωριμία και άντε γεια!

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Οι δυνατοί, στους οποίους ο Αιγόκερως συγκαταλέγει τον εαυτό του, εκεί που η πλέμπα βλέπει την ατυχία, αυτοί βλέπουν την ευκαιρία για κάτι καλύτερο. Και όχι, δεν πιστεύει στην γκαντεμιά, αλλά θεωρεί ότι ο καθένας φτιάχνει το πεπρωμένο του και τα λοιπά. Αυτό όταν πάνε καλά τα ερωτικά του, γιατί άμα του στραβώσει ένα αίσθημα που τον ενδιαφέρει, μπορεί να εμφανίσει τη δεισιδαιμονία της χειρότερης Κατίνας (που τον γλωσσοφάγανε, τον άνθρωπο). Στο τέλος όμως, η ψυχραιμία θα επικρατήσει, η λογική θα πρυτανεύσει και ο ίδιος θα φροντίσει μια τέτοια νίλα να μην επαναληφθεί στο μέλλον. Νομίζει…

ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Ο Υδροχόος είναι φιλοσοφημένο άτομο και έχει καταλήξει πως το σωστό είναι να δέχεται κανείς τις αναποδιές, όπως και τις επιτυχίες, με σύνεση και ψυχραιμία, αξιοποιώντας τις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ναι, είναι πολύ καλός στη ζεν θεωρία. Και προσπαθεί να βάλει αυτό το εγκεφαλικό στιλάκι του και στον έρωτα. Αν δεν έχει τσιμπηθεί πολύ, μια χαρά το πάει. Εκτός απ’ όταν τον πιάνουν τα διαόλια του για τις αδικίες του σύμπαντος, από τις οποίες, εντάξει είναι αξιοπρεπής και δεν μιλάει, αλλά έχει εισπράξει κι αυτός μεγάλο μερίδιο. Είπαμε, αλλά να υπάρχει και λίγη δικαιοσύνη. Ακούς, Θεέ;

ΙΧΘΥΕΣ
Δεν φταίει κανένας άλλος, φταίει ο Ιχθύς που πίστεψε στις καλές προδιαγραφές του κάρμα του. Αλλά να που τον καταδιώκει άνευ λόγου και αιτίας και δεν τον αφήνει να χαρεί κι αυτός λιγάκι στον έρωτα. Όμως ο Ιχθύς θα ανακοινώσει με μεγαλείο ψυχής ότι δεν υπάρχει κακή μοίρα που να μη νικιέται με την περιφρόνηση. Θα πέσει στο κρεβάτι του με την εντολή προς τους γύρω «αφήστε με να πεθάνω». Και θα αργοπεθάνει για το επόμενο δεκάλεπτο, μέχρι που να βαρεθεί, να σηκωθεί και να ρωτήσει αν έχει μείνει καμιά μπίρα στο ψυγείο ή τις ήπιατε όλες, αναίσθητοι.

astrologos
Συνέχεια...
Σ’ ένα κρεβάτι με τον άνθρωπό μας είπαμε τα πάντα

Σ’ ένα κρεβάτι με τον άνθρωπό μας είπαμε τα πάντα


όλα αυτά που θες να μοιραστείς με ‘κείνον που ξαπλώνει δίπλα σου.

Ωραίο πράγμα ο ύπνος, ωραιότερο το να τον μοιράζεσαι με τον άνθρωπό σου. Να ξέρουμε πως θα κοιμηθούμε αγκαλιά- κι ας πιαστούμε κι οι δύο. Δε μας πειράζει, γιατί θα αφεθούμε στην ασφάλεια που μας δημιουργεί αυτή η αίσθηση κι όταν ξυπνήσουμε, το ταίρι μας θα ‘ναι εκεί, συχνά με γυρισμένη την πλάτη αλλά και πάλι απειλητικά κοντά μας.

Πριν από όλη αυτήν την ομορφιά όμως, πριν μας πάρει ο ύπνος, μας πιάνει μια υπερένταση, μια εξομολογητική τάση, μια μανία να τα αναλύσουμε όλα. Θα πούμε για εκείνο το φιλαράκι μας που χώρισε, για μια αγορά που θέλουμε να κάνουμε, για το παρελθόν αλλά και το μέλλον. Για ό,τι μας πληγώνει κι ό,τι μας κάνει χαρούμενους. Μέχρι και για τέχνες κι ιστορία μπορεί να αρχίσουμε να μιλάμε.

Το κρεβάτι μας είναι το καταφύγιό μας, θέλουμε εκεί να εκτονώσουμε κάθε ένταση κι ανασφάλεια. Όταν ξαπλώνουμε κι οι σκέψεις στο μυαλό μας γυρνάνε γύρω απ’ όλα όσα συνέβησαν μες στη μέρα, είμαστε συναισθηματικά φορτισμένοι και χρειάζεται να αδειάσουμε απ’ αυτό το βάρος για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε.

Μπορεί, λοιπόν, να εκφράσουμε τα παράπονά μας και κάθε μικρή ζηλίτσα, η γνωστή «κρεβατομουρμούρα» -κι ας ξέρουμε πως τον άλλον μπορεί να τον πάρει ο ύπνος στα μισά του μονολόγου μας. Θέλουμε απλά να τα βγάλουμε από μέσα μας, να γκρινιάξουμε για όσα μας ενόχλησαν, να απαιτήσουμε πλαγίως παραπάνω προσοχή, να ξαλαφρώσουμε για να καταφέρουμε να κοιμηθούμε. Μην το παρακάνουμε μόνο, ό,τι κι αν ειπωθεί, φροντίζουμε να λυθεί όποια παρεξήγηση και να μην κοιμηθούμε μαλωμένοι.

Κι αν το βραδινό πρόγραμμα στα σεντόνια δεν έχει σκηνές, ίσως να ‘χει προβληματισμούς κι ανακοινώσεις. Έχουμε την τάση εκείνες τις ώρες, που κάνουμε βουτιά στο κρεβάτι μας, να εστιάζουμε σ’ όσα μας απασχολούν πιο πολύ, να εκφράζουμε τις αγωνίες και τα άγχη μας, να παίρνουμε αποφάσεις ζωής. Συζητάμε για το ενδεχόμενο μιας μετακόμισης, ενός παιδιού ή μιας αλλαγής καριέρας.

Νιώθουμε πιο δεμένοι και πιο ανοιχτοί σε οτιδήποτε λίγο πριν παραδοθούμε στον ύπνο μας. Είμαστε πιο ανεκτικοί στο τέλος της μέρας. Κάθε πρωί κάνουμε μία καινούρια αρχή και κάθε βράδυ προετοιμαζόμαστε γι’ αυτήν. Οπότε είναι πιο εύκολο να αποφασίσουμε κάτι τότε. Κι ας μας φανεί παράλογο το πρωί με καθαρό μυαλό. Τη νύχτα παίρνονται οι αποφάσεις, βασισμένες στο συναίσθημα και την επιθυμία, και το πρωί χτίζονται με επιχειρήματα.

Ακόμη κι αν λίγο πριν αναστενάζαμε από ηδονή, γυμνοί κι οι δύο, εκμεταλλευόμαστε και την ψυχική μας γύμνια, μένουμε ξαπλωμένοι και συζητάμε για όσα αγαπάμε κι όσα μας τρομάζουν. Μιλάμε για όνειρα κι ιδέες, για ταξίδια και στιγμές. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στο τι θα ειπωθεί. Είναι λες κι ο κόσμος έξω απ’ το δωμάτιο, πέρα απ’ αυτό το κρεβάτι, παύει για λίγο να υπάρχει.

Ανάμεσα σε παπλώματα και τσαλακωμένα σεντόνια μιλάμε για τα πάντα κι αφήνουμε τις ώρες να περνάνε. Ίσως τραβηχτείς –μόνο για λίγο– από αυτήν την αγκαλιά, καθίσεις οκλαδόν κι αρχίσεις να μιλάς με πάθος για όλα αυτά που θες να μοιραστείς με ‘κείνον που ξαπλώνει δίπλα σου. Συζητάς για συγγενείς και φίλους, για το πιο όμορφό σου καλοκαίρι και για το αγαπημένο σου γλυκό.

Απ’ την άλλη είναι και βράδια που απλά θέλεις να ενοχλήσεις τον άλλον, να τον βασανίσεις, να μην τον αφήσεις να κοιμηθεί, αφού εσύ ακόμα δε νυστάζεις. Γαργαλητά, γέλια, φωνές και πειράγματα γεμίζουν το δωμάτιο μέχρι να το πάρει απόφαση κι ο άλλος πως δεν πρόκειται να κοιμηθεί ακόμα.

Όταν ξαπλώνουμε, λοιπόν, μας πιάνει κάτι ανάμεσα σε υπερένταση κι εξομολογητική διάθεση. Είναι αυτές οι στιγμές που απ’ τη μία νιώθεις να πεθαίνεις στην αγκαλιά του άλλου, αλλά ταυτόχρονα αισθάνεσαι και πιο ζωντανός από ποτέ και θέλεις να μοιραστείς όλες σου τις σκέψεις -βαθιά συναισθηματικές ή κι εντελώς άκυρες.

Ζωή Χατζησαλάτα
pillowfights
Συνέχεια...
Ό,τι έγινα σε ‘κείνους το χρωστάω

Ό,τι έγινα σε ‘κείνους το χρωστάω


Κι έμαθα να τις λέω τις αλήθειες μου.

Όταν η φωνή σου σε προδίδει, όταν οι συλλαβές δε σχηματίζονται στον οισοφάγο, δεν έχεις παρά να γράψεις. Γιατί είναι μερικά που πρέπει να λέγονται κι ας μην έχουμε φωνή να τα πούμε. Μαμά και μπαμπά, γράφω για σας.

Δεν ξέρω πού αρχίζω και πού τελειώνω. Ξέρω ότι έχω έναν κόμπο στο λαιμό που με δυσκολεύει. Υπήρξα τυχερός άνθρωπος, γεννήθηκα μέσα σε χαμόγελα και ζεστές αγκαλιές. Έκλαψα μόλις γεννήθηκα, ένιωσα μ’ εκείνον τον μαγικό τρόπο που νιώθουν τα μωρά την ψυχρότητα του κόσμου που μόλις εντάχθηκα. Κι έπειτα, είχα χέρια να με χαϊδέψουν, στόματα να με φιλήσουν. Και με ζέσταναν. Αγνόησα το κακό, σαν να μην υπήρχε. Μεγάλωσα στο καλό. Μεγάλωσα στην αγκαλιά τους, να μυρίζω το άρωμά τους. Ήξεραν να με προστατεύουν. Μεγάλωναν μαζί μου κι ένα παραμύθι, όμορφο κι αγνό, να προστατεύει την ψυχή μου.

Γέλαγα κι ήταν όλα όμορφα. Γέλαγα κι ήταν όλα απλά. Και γέλαγαν κι αυτοί μαζί μου. Κι ήταν ανεκτίμητο. Έτσι έμαθα την ομορφιά του κόσμου, έτσι έμαθα τη χαρά και το όνειρο. Έτσι, έμαθα την ευτυχία. Και τα πίστευα όλα τόσο έντονα. Ήταν οι αλήθειες μου. Με δίδαξαν να τις πιστεύω τις αλήθειες μου.

Κι έπειτα, μεγάλωνα. Κι ήθελα να μαθαίνω. Για τον κόσμο, για τους ανθρώπους. Με σαγήνευαν. Το μυστήριο των περαστικών με έλκυε. Και ρωτούσα. Κι απαντούσαν. Κι ήταν καλοί. Κι ήταν εποικείς. Να μην κλονίσουν την πιστή μου. Να μη με απογοητεύσουν. Οι φτερούγες τους μεγάλωναν, για να με χωρέσουν. Έτσι, έμαθα να πιστεύω στους ανθρώπους.

Κι όταν μεγάλωσα ακόμα λίγο, ήθελα να ξέρω για τον έρωτα. Πώς να μου διέφευγε ο έρωτας; Κι εκεί δε χρειαζόταν να μιλήσουν. Εκεί έβλεπα. Πώς κοιτούσε ο ένας τον άλλον, σαν να ήταν το πολυτιμότερο αγαθό στον κόσμο, πως δεν μπορούσαν να μείνουν χώρια ποτέ, πως δεν άντεχαν να τσακωθούν. Δεν έμαθα ποτέ τον καθένα μόνο του. Ήταν πάντα μαζί κι ήταν ένα. Ο τρόπος που λειτουργούσαν, που αποφάσιζαν. Και στα μάτια μου αυτό φάνταζε μικρό θαύμα. Τόσο μαγικό, τόσο σπάνιο. Έτσι, έμαθα να πιστεύω στον έρωτα.

Κι ύστερα, είχα μεγαλώσει αρκετά για να βγω στον κόσμο. Κι ως αναπόφευκτο, πληγώθηκα, απογοητεύτηκα. Το παραμύθι μου γκρεμίστηκε. Οι άνθρωποι εγωιστές κι άδικοι, να τρέφουν μια μανία να σου καταστρέφουν ό,τι αγαπάς. Το σύστημα, η κοινωνία, με χτύπησε αλύπητα. Κι εγώ δεν έκλαψα, επαναστάτησα. Γιατί έτσι είχα μάθει. Να τα τρέχω τα όνειρά μου, να βρίσκω τα δίκια μου.

Και φώναξα, τσακώθηκα, χτυπήθηκα. Έκανα του κεφαλιού μου και δεν άκουσα κανένα. Κι εκείνοι ήταν εκεί. Να προστατεύουν τη μικρή επαναστάτρια, να καταλαβαίνουν την οργή της, να της εξηγούν πού είχε δίκιο και πού άδικο. Κι αν καμιά φορά δεν το δεχόμουν το άδικο, επαναστατούσα και σ’ εκείνους. Κι αυτοί δεν είχαν παρά αγάπη να μου δώσουν και την ίδια ζεστή αγκαλιά.

Το σύστημα, παρ’ όλα αυτά αδίστακτο, συνέχισε να κτυπά. Κι αφού τέλειωσα με τις επαναστάσεις, βίωσα έναν εθισμό στο τέλειο. Να κυνηγώ το άριστο και να μην αποδέχομαι την ήττα. Να χάνω κιλά, να μην κοιμάμαι. Να βουλιάζω στους καφέδες. Να κλαίω κάθε βράδυ με λυγμούς. Να τα βάζω μαζί μου, να ξεσπώ σ’ εμένα. Κι εκείνοι να προσπαθούν να βοηθήσουν όπως μπορούν. Να στέκονται πάνω μου μ’ ένα πιάτο φαΐ να με παρακαλούν να φάω. Να τους φωνάζω να φύγουν και να μένουν. Να μου λένε πως αξίζω, πως δε τους νοιάζει ο βαθμός. Πως μ’ αγαπάνε έτσι κι αλλιώς.

Να αγχώνονται κι εκείνοι μαζί μου, να ξαγρυπνούν παρέα μου. Να γράφουν μαζί μου εξετάσεις. Να βιώνουν τις αποτυχίες μου και τις επιτυχίες μου σαν να ‘ταν δικές τους. Να μη λείπουν ποτέ απ’ το πλάι μου, να μη σταματούν ποτέ να μου λένε πως είναι περήφανοι. Κι η ζεστή αγκαλιά με το άρωμα προστασίας ήταν πάντα ανοιχτή.

Κι έπειτα, έφευγα, αργούσα να γυρίσω, δεν επέστρεφα. Ήμουν μεγάλη, ξέρετε, δεν είχα να δίνω λογαριασμούς κι ας τους έτρωγε η αγωνία, κι ας έμεναν άυπνοι. Κι έπειτα φώναζα κι από πάνω. Για όλον τον κόσμο που μου στέρησε τα δίκια μου, εγώ πήγα να ζητήσω τα ρέστα απ’ αυτούς. Που με άφηναν, λέει, να ζω στο παραμύθι και δε με προετοίμασαν για το τι θα συναντήσω. Τόσα ήξερα, τόσα έλεγα.

Πού να καταλάβω στη σύγχυση που επικρατούσε στο κεφάλι μου πόσα χρωστούσα σ’ εκείνους που εναντιωνόμουν. Εκείνοι πάλι ήξεραν καλύτερα, μ’ άφησαν να φύγω. Ήξεραν ότι δεν τους άνηκα. Είχαν κάνει ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Έπρεπε να βρω το δρόμο μου. Κι έφυγα. Και πληγώθηκα ξανά, κι απογοητεύτηκα ξανά, κι ακόμα απογοητεύομαι.

Όμως είδα καθαρά. Κι έμαθα να τις λέω τις αλήθειες μου. Μπορεί να μην ξέρω πού πάω, τι είμαι, τι θέλω να γίνω. Μα ξέρω πως ό,τι είμαι, ό,τι έγινα, ό,τι θα γίνω, το χρωστώ σε σας. Ό,τι πίστη μου έχει μείνει για τον κόσμο είστε εσείς. Ό,τι καλό κι αγαθό έχω μέσα μου είστε εσείς. Πιστεύω ακόμα στους ανθρώπους, στο γέλιο, στην αγάπη, στον έρωτα, πιστεύω στην ευτυχία, γιατί εσείς με μάθατε πώς.

Ψάχνω όνειρα σ’ έναν κόσμο με συντρίμμια, φωνάζω τα δίκια μου, κλαίω με την αδικία. Κι αν καμιά φορά λυγίζω και νιώθω πως δε θα αντέξω, νιώθω πως χάνομαι στα ψεύτικα του κόσμου, ξέρω πως έχω κάπου τέσσερα χέρια να με προστατέψουν από όλα τα κακά του κόσμου. Να με κάνουν και πάλι παιδί, να μου φτιάξουν ένα παραμύθι να κρυφτώ. Κι είναι αυτό όλο κι όλο ό,τι χρειάζομαι απ’ τον κόσμο.

Ένα ευχαριστώ ήθελα να πω, μα δεν είχα τις λέξεις.

Μαρίνα Πολυκάρπου
pillowfights
Συνέχεια...
Μην μπαίνεις ανάμεσα στο ταίρι σου και τους δικούς του

Μην μπαίνεις ανάμεσα στο ταίρι σου και τους δικούς του


Φέρσου έξυπνα…

Η οικογένεια του συντρόφου σου είναι κομμάτι αναπόσπαστο απ’ τη σχέση σας. Ό,τι συμβαίνει ανάμεσά τους σας επηρεάζει άμεσα. Το ίδιο συμβαίνει και με τη δική σου οικογένεια. Ό,τι συμβαίνει ανάμεσά σας, τον επηρεάζει κι εκείνον άμεσα και κατ’ επέκταση και το μεταξύ σας. Ένα ντόμινο.

Είναι πολύ εύκολο να παγιδευτείς στην επιθυμία του να τοποθετηθείς, να συμβουλεύσεις, να καθοδηγήσεις κι εν τέλει να εμπλακείς σε μια κατάσταση που αργά ή γρήγορα θα γυρίσει εναντίον σου. Γιατί, όμως, σχεδόν κατά κανόνα γυρνάει εναντίον σου;

Πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσεις τη βάση στην οποία πατάει η επαφή σας. Η σχέση σας είναι προσωρινή –με κάποια πιθανότητα να γίνει παντοτινή– ενώ η σχέση του συντρόφου σου με την οικογένειά του είναι όντως παντοτινή κι άρρηκτη. Το να συμβάλλεις, λοιπόν, διακριτικά στη διατήρηση ή και τη βελτίωση αυτής της σχέσης, είναι από ανθρώπινο έως έξυπνο -χωρίς να εννοείται το «έξυπνο» ως ύπουλο ή στρατηγικό.

Έξυπνο είναι κάτι που συμβαίνει με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να ‘ναι μέγιστα ωφέλιμο προς τα περισσότερα μέρη που απαρτίζουν μια κατάσταση. Η ψυχική υγεία του συντρόφου σου, λοιπόν, είναι έξυπνο να θέλεις να είναι καλή, γιατί γνωρίζεις πως αυτή συνδέεται με τον τρόπο που σχετίζεται με την οικογένειά του. Αδιαμφισβήτητα, αν κάτι μας βγάζει τον πιο σκοτεινό εαυτό μας αυτό είναι οι πολύ δικοί μας άνθρωποι! Επομένως, απ’ τις πρώτες συγκρούσεις που θα χρειαστεί να διαχειριστείς στο σύντροφό σου είναι οι ενδοοικογενειακές.

Το σημαντικό είναι η ποιότητα της σχέσης σας να είναι τέτοια ώστε να μπορείς αποστασιοποιημένα να του δίνεις, με σεβασμό, μια άλλη οπτική σε ό,τι μπορεί να συμβαίνει ανάμεσα σε εκείνον και την οικογένειά του. Σίγουρα στη διάρκεια της σχέσης σας θα έρθουν στιγμές που θα διαφωνήσεις, θα νευριάσεις και θα τσαντιστείς με κάποια πράξη, συμπεριφορά ή κατάσταση και το πρώτο που παρορμητικά θα θελήσεις να κάνεις είναι να τον κάνεις να δει αυτό που βλέπεις κι εσύ. Λάθος!

Γιατί; Γιατί κινδυνεύεις –αμέσως μετά τη δική τους συμφιλίωση ή το λύσιμο της δικής τους παρεξήγησης– να παρεξηγηθείς εσύ! Γιατί αυτός που προσπαθεί να πείσει, χειραγωγεί. Αν επιλέξεις μια αντίδραση πέρα από απλή παρατήρηση, συμβουλή –που σου ζητηθεί, εννοείται– ή προτροπή για αλλαγή ματιάς, τότε τον χειραγωγείς. Κι έρχεται πάντα η στιγμή που αυτός που –είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα– χειραγωγεί, παραγκωνίζεται κι απορρίπτεται. Όσο κι αν το καταφέρει σε διάρκεια, στο τέλος γίνεται ανεπιθύμητος. Κι όταν πας να το κάνεις μέσα σε στρατόπεδο οικογένειας, ετοιμάσου να χάσεις.

Στις σχέσεις μας ένα απ’ τα μαγικά φίλτρα είναι ο σύντροφός μας να μας δίνει το κάτι παραπάνω, να μας κάνει να υπερβαίνει τα όριά μας, να μας βοηθά να κοιτάξουμε προς τα πάνω, τον ανώτερο κι εξελιγμένο σε εκδοχή εαυτό μας. Αποζητάμε να μας προσθέτει, όχι να μας αφαιρεί. Μαζί του θέλουμε να ανακαλύψουμε τι καλό είχαμε μέσα μας κι ως τώρα δεν το είχαμε δει. Δίπλα του θέλουμε να μάθουμε να αγαπάμε. Τους εαυτούς μας, εκείνους, τους φίλους μας, την οικογένειά μας, τους συνανθρώπους μας, τον κόσμο όλο…

Τη στιγμή που επιλέγουμε ένα σύντροφο, η οικογένεια (και κυρίως όλα όσα διαδραματίζονται σ’ αυτήν) περιλαμβάνονται χωρίς δυνατότητες επιλογής. Μείνε σύντροφος και πάρε θέση σε οποιαδήποτε κατάσταση, με αγάπη κι απόσταση. Θα σε ευγνωμονεί όταν βγει απ’ την καταιγίδα και θα νιώσει πιο δεμένος μαζί σου. Φέρσου έξυπνα…

Πάολα Ανδριωτάκη
pillowfights
Συνέχεια...
Πάστα φλώρα αλμυρή!

Πάστα φλώρα αλμυρή!


Η πάστα φλώρα δεν είναι μόνο γλυκιά!

Ακόμα και αλμυρή με μια ωραία, καλοφτιαγμένη γέμιση θα κερδίσει τις καρδιές και… τους ουρανίσκους σας.

Υλικά

Για τη ζύμη

  • 400γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1 κουτ. γλυκού πάπρικα γλυκιά
  • 1 κουτ. σούπας κέτσαπ
  • 250γρ. βούτυρο ή μαργαρίνη, κομμένο σε μικρά κομμάτια και λίγο ακόμη λιωμένο, για το άλειμμα της φόρμας
  • 1 αβγό, ελαφρώς χτυπημένο
  • 1 κουτ. σούπας γάλα κρύο
  • αλάτι, ελάχιστο
  • ζάχαρη, ελάχιστη
Για τη γέμιση
  • 2 αβγά
  • 1 κουνουπίδι μικρό
  • 250γρ. ανθότυρο, κομματιασμένο με ένα πιρούνι
  • 200γρ. γραβιέρα της αρεσκείας σας, τριμμένη
  • αλάτι, πιπέρι φρεσκοτριμμένο
Για την επάλειψη
  • 1 αβγό, το ασπράδι
Διαδικασία

Ετοιμάζετε τη ζύμη: 
  • Βάζετε σε ένα μεγάλο δοχείο το αλεύρι, το αλάτι και τη ζάχαρη και ρίχνετε και τα κυβάκια του βουτύρου. 
  • Με τις άκρες των δαχτύλων σας αρχίζετε να τρίβετε τα κομμάτια του βουτύρου με το αλεύρι, μέχρι να ετοιμάσετε ένα μίγμα που να μοιάζει με λεπτά ψίχουλα ή σαν ψιλοτριμμένο τυρί.
  • Ρίχνετε το αβγό και το κρύο γάλα, την κέτσαπ και την πάπρικα και ανακατεύετε με τα χέρια σας, έτσι ώστε να φτιάξετε μια σφιχτή ζύμη. 
  • Την πλάθετε σε μπάλα, την τυλίγετε σε διάφανη μεμβράνη και την αφήνετε στο ψυγείο για 1 ώρα, μέχρι να βράσετε και να πολτοποιήσετε το κουνουπίδι και να ετοιμάσετε τη γέμιση.
Ετοιμάζετε τη γέμιση: 
  • Φτιάχνετε το κουνουπίδι σε πουρέ. Το χωρίζετε πρώτα σε μπουκετάκια, τα οποία βράζετε για 25 λεπτά μέχρι να μαλακώσουν. 
  • Μετά τα στραγγίζετε και τα πολτοποιείτε στο μπλέντερ ή στο μύλο των λαχανικών).
  • Σε ένα μπολ χτυπάτε τα αβγά με το σύρμα και προσθέτετε τον πουρέ του κουνουπιδιού, το ανθότυρο, τη γραβιέρα, το αλάτι και αρκετό φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Ανακατεύετε καλά.
Φτιάχνετε την τάρτα: 
  • Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180°C. Βουτυρώνετε ελαφρά τον πυθμένα και τα τοιχώματα μιας φόρμας για τάρτες διαμέτρου 22 - 24 εκ.
  • Βγάζετε από το ψυγείο τη ζύμη και την αφήνετε για 10 λεπτά να ζεσταθεί ελαφρώς σε θερμοκρασία δωματίου. 
  • Παίρνετε τα 3/4 της ζύμης, τη βάζετε στο κέντρο της φόρμας και με την παλάμη σας αρχίζετε να την πιέζετε για να απλωθεί ομοιόμορφα στη φόρμα, καλύπτοντας και τα τοιχώματα. 
  • Με ένα πιρούνι τρυπάτε τη ζύμη εδώ κι εκεί. Αδειάζετε το μίγμα της γέμισης στη ζύμη και ισιώνετε την επιφάνεια.
  • Απλώνετε την υπόλοιπη ζύμη με τον πλάστη σε λεπτό φύλλο και με ένα μαχαίρι χωρίς δόντια την κόβετε σε 6 λωρίδες με πλάτος 1 εκατοστό. 
  • Τις βάζετε χιαστί πάνω στη γέμιση, όπως κάνουμε με την κλασική πάστα φλώρα. 
  • Αλείφετε τις λωρίδες με το ασπράδι και βάζετε την τάρτα στο μεσαίο ράφι του φούρνου. 
  • Ψήνετε για 50 λεπτά, μέχρι να ροδίσει η ζύμη. Σερβίρετε την τάρτα χλιαρή.

athensmagazine
Συνέχεια...
Είμαστε κι εμείς που δεν πιστεύουμε στα ζώδια

Είμαστε κι εμείς που δεν πιστεύουμε στα ζώδια


Και κάπου εδώ θα πρέπει να σημειωθεί πως τα ζώδια είναι τυχαία.

Τον Αιγόκερω μην τον πιέζεις γιατί είναι μυστικοπαθής και μυστηριώδης. Τον Καρκίνο χτύπησε τον στο φιλότιμο και στον Κριό να δείξεις απέραντο ενδιαφέρον.
Κουράστηκα!

Δηλαδή, κάπου έλεος. Για κάθε άνθρωπο που θα συναντάμε θα πρέπει να μαθαίνουμε ζώδιο; Και, γιατί, σύμφωνα με αυτό να αποφασίσουμε πως να του φερθούμε;

Εάν εμένα δε μου αρέσει να κάνω φιλοφρονήσεις αλλά συμπαθώ έναν Κριό, δεν έχω ελπίδες;
Εάν έπαθα καρακαταψούρα με έναν Αιγόκερω αλλά θέλω να κάνω μεγάλες συζητήσεις, μόνο στα όνειρα;
Εάν μισώ τον ρομαντισμό, αλλά με ενδιαφέρει ένας Καρκίνος πρέπει να το ξεχάσω;

Και κάπου εδώ θα πρέπει να σημειωθεί πως τα ζώδια είναι τυχαία.
Είναι από αυτά που ακούω συχνότερα.

Και, ναι ρε φίλε, δεν πιστεύω στα ζώδια. Δεν κολλάει στο μικρό μου μυαλό πως κάθε άνθρωπος έχει εγχειρίδιο. Πλανητικό εγχειρίδιο. Είναι απίθανο, κατ εμέ, η ημερομηνία γέννησης σου να χαρακτηρίζει και να οδηγεί την υπόλοιπη ζωή σου.

Δε θα μου πει κανείς πλανήτης πότε να ψωνίσω, να μαλώσω ή και να παντρευτώ. Δε θα ακούσω καμία αστρολόγο για να επιλέξω την πιο σημαντική ημερομηνία της ζωής μου. Και ποτέ μα ποτέ δε θα εμπιστευτώ τα χαρακτηριστικά ζωδίων. Είμαι τρανταχτό παράδειγμα μη ρομαντικού, μη κλαψιάρη και μη σπιτόγατου Καρκίνου. Καλοθελητές θα πουν πως φταίει ο ωροσκόπος.
Λύστε το, αλήθεια.

Για εμένα ισχύει και θα ισχύει πως όλοι μας επιλέγουμε και χτίζουμε, σύμφωνα με αυτές τις επιλογές, τον χαρακτήρα μας. Με βάση τις εμπειρίες και τα μαθήματα που έχουμε πάρει στη ζωή μας, διαλέγουμε και το πως να διαχειριστούμε τις σχέσεις μας.
Λέω, εγώ, τώρα.

Δεν κατηγορώ κανέναν. Καθένας έχει δικαίωμα να πιστεύει σε ό,τι θέλει. Δε με ενοχλείς αλλά όπως δε σε ενοχλώ κι εγώ μη με αναγκάζεις να αλλάξω γνώμη.
Δεν υπάρχει περίπτωση!

Και στο λέει ένας Καρκίνος.

Έφη Μπαμπούρη
ewoman
Συνέχεια...