Αγία Νοσταλγία

στην αγκαλιά της μάνας μας, της νοσταλγίας.

Είναι απόγευμα φθινοπώρου και δεν ξέρω, εάν μπορεί να υπάρξει ο,τιδήποτε πιο τραγικό από ένα απόγευμα φθινοπώρου χαμένο.
Είναι η εποχή που ο χρόνος μας τελειώνει.
Οι καλές ημέρες είναι λίγες, δεν υπάρχει κάποιο άλλο περιθώριο για ήλιο, για ζωή.
Μετά ακολουθεί ο χειμώνας, αυτός ο μακρύς μεγάλος χειμώνας που πάντα λες θα τελειώσει
και πάντα λίγο πριν το τέλος, πριν πας στο αιώνιο καλοκαίρι, στο για πάντα ήλιο, εκείνη την στιγμή σε ξεγελά.
Και ξυπνάς το χειμώνα.
Και ξανά μανά και όλα και τίποτα.
Είναι λοιπόν αυτή τη στιγμή, ένα υπέροχο απόγευμα φθινοπώρου.
Μπορείς να βάλεις το φουτερ σου, το φουτερ του και να απολαύσεις την παγωμένη σου μπύρα.
Μπορείς να πεις καλοκαιρινές ιστορίες, δεν θα φαντάζουν μακρινές και παλιές. Ξεθωριασμένες.
Θα ανήκουν στο παρόν, θα πιστεύουν στο για πάντα, στην αθανασία του έρωτα, στη νίκη των κορμιών.
Θα πιστεύουν πως τα χέρια που πιάστηκαν σφιχτά σε ένα στενό της Πλάκας λίγο πριν το καλοκαίρι, δεν θα χωριστούν ποτέ ξανά.
Θα μείνουν εκεί για πάντα.
Αιώνια πιασμένα.
Και μετά θα περάσουν και αυτά στην αγκαλιά τη ζεστή, τη γνώριμη, στην αγκαλιά της μάνας μας, της νοσταλγίας.

Θήτα Κάπα
enfo

Related Posts