Τα πολύτιμα του καθενός βρίσκονται δίπλα του

τόσο δα δίπλα του, που σχεδόν τα αγνοεί.

Για να καταλάβεις πόσο μακριά βρισκόμαστε από το πραγματικό μας κέντρο ως υπάρξεις, κλείνουμε σε βελούδινα κουτιά, μέσα κρυμμένα καλά, βαθειά στο συρτάρι, τα χρυσά μας κοσμήματα. Τα κοιτάμε συχνά πυκνά να βεβαιωθούμε πως είναι εκεί, πως δε μας λείπει τίποτα!

Έπειτα στολιζόμαστε σαν λατέρνες για να τα επιδείξουμε, σπάνια τα φοράμε, από φόβο μη και τα χάσουμε… και πάλι πίσω στο καλό μας κουτί, μου θυμίζει το σπάνια που άνοιγαν οι μανάδες και οι γιαγιάδες μας το σαλόνι, θυμάσαι;

Μη λερωθεί, είναι το καλό μας δωμάτιο έλεγαν, που έλαμπε σαν το άνοιγαν για τον κόσμο στις γιορτές και έπειτα πάλι κλειστό.

Κρεμάμε πάνω από το κεφάλι μας, μέσα σε ασημένιες θήκες σε σατέν υφάσματα τα στέφανα του γάμου μας σαν κάτι πολύτιμο, λες και τα στέφανα τιμούν τον γάμο, όχι οι άνθρωποι.

Φερόμαστε καθημερινά σαν ζώα στους συνανθρώπους μας. Μούτρα, παράπονα, μια μιζέρια από το πρωί, ίσαμε το βράδυ. Μια κούραση μας ακολουθεί σχεδόν πάντα

Τι πραγματικά όμως είναι πολύτιμο σε αυτά τα σπίτια που μένουμε και τα φυλάμε ως κόρη οφθαλμού;

Ποιο είναι το πιο πολύτιμο μέσα τους;

Είναι εμείς οι ίδιοι, θα πω

Είναι οι άνθρωποι που κατοικούν μέσα σε αυτό

Είναι αυτοί που μοιραζόμαστε τις απλές και καθημερινές μας στιγμές

Είναι η κάθε ζωντανή ψυχή που περιφέρεται και μας κουράζει κάθε μέρα

Έχω χάσει πολλά από τα χρυσά μου κοσμήματα

Δεν κρέμασα ποτέ πάνω από το κεφάλι μου τα στέφανα του Κυρίου Κοκοβίκου

Και ξέρεις κάτι;

Δε θυμάμαι ούτε μια φορά να έκλαψα για αυτά.

Έχω χάσει όμως ανθρώπους που αγαπώ.

Έχω χάσει ψυχές που περπάταγαν γύρω μου, κουνώντας τις ουρές τους και με λάτρευαν, όπως και εγώ εκείνες

Και έχω κλάψει πικρά

Ξέρεις και κάτι άλλο;

Δεν προστάτεψα, όπως θα έπρεπε, όπως θα άξιζε, αυτά μου τα πολύτιμα και τα έχασα.

Γιατί τα πολύτιμα του καθενός βρίσκονται δίπλα του, να τόσο δα δίπλα του, που σχεδόν τα αγνοεί.

Χριστίνα Καζανιάτορα
ewoman

Related Posts