Ο έρωτας δεν διαρκεί! Όταν χάσει την πρώτη του λάμψη,τότε βλέπεις τον άλλον όπως πραγματικά είναι!

όμως μπορούμε να επιλέξουμε να αγαπάμε...

Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που χαρακτηρίζεται από την έντονη ανάγκη και λαχτάρα να ενωθούμε με έναν άλλον άνθρωπο, πνευματικά και σαρκικά.

Είναι, αναμφίβολα, ένα συναίσθημα που κατακλύζουν όλη την ύπαρξη ενός ανθρώπου, ένα συναίσθημα τόσο μεγάλης δύναμης που δεν άφησε ασυγκίνητη καμία έκφανση του ανθρώπινου πνεύματος. Κυριαρχεί πάντοτε στις ταινίες, στη λογοτεχνία, στη μυθιστορία.

Όμως, παρά το γεγονός πως είναι ένα τόσο δυνατό συναίσθημα, δε διαρκεί για πάντα και πάντοτε με την πάροδο του χρόνου και του καιρού ξεθωριάζει και επέρχεται το συναίσθημα της αγάπης. Ο έρωτας έχει χαρακτηριστεί από πολλούς και ως ένα ένστικτο το οποίο υπάρχει για να δυναμώνει τους ανθρώπους, ακόμα και να οδηγεί στην αναπαραγωγή. Όμως, μήπως σε ένα βαθμό έχει υπερεκτιμηθεί; Μήπως υπάρχουν και άλλες εκφάνσεις της ζωής εξίσου σημαντικές, όπως η φιλία και η οικογένεια;

Δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός πως ο έρωτας εκτός από την αναγέννηση και την φλόγα που ανάβει μέσα σε έναν άνθρωπο, καλλιεργεί και τρέφει και αρνητικά συναισθήματα, όπως την εκδικητικότητα, τη ζήλια, το φθόνο, την επιθυμία κυριαρχίας απέναντι στον άλλο. Η ματαίωση του έρωτα, βαθύτερα η ματαίωση του σεξ που αυτός επιφέρει, οδηγεί τους ανθρώπους στην κατάσταση του να είναι ικανοί να διαπράξουν ακόμα και έγκλημα.

Αναμφίβολα, ένα συναίσθημα που κυριαρχεί και αυτό στη ζωή του ανθρώπου, είναι και η φιλία. Η φιλία, σε αντίθεση με τον έρωτα, είναι μία βαθιά αγάπη η οποία παραμένει μεν πλατωνική, αλλά μπορεί να παραμείνει παντοτινή καθώς δε στηρίζεται στον ενθουσιασμό και την περιστασιακή τρέλα. Και αυτή παραμένει ένα δυνατό και καταλυτικό συναίσθημα, το οποίο σε αντίθεση με τον έρωτα, στηρίζεται στη λογική και την αξιολόγηση του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας. Ίσως αυτό να εξηγεί το γιατί οι άνθρωποι ξεπερνούν ευκολότερα την προδοσία ενός συντρόφου, ενώ πληγώνονται βαθύτερα από την προδοσία ενός φίλου.

Ο έρωτας δε διαρκεί για πάντα, όταν χάσει την πρώτη του λάμψη και ένταση, τότε βλέπουμε τον άλλον όπως είναι, χωρίς εξιδανίκευση. Βλέπουμε έναν άνθρωπο με προτερήματα και ελαττώματα, που όμως μπορούμε να επιλέξουμε να αγαπάμε και να συνεχίσουμε να βλέπουμε ως μοναδικό!

Ο έρωτας μπορεί να είναι σε ένα βαθμό εξιδανικευμένος στην εποχή μας, παραμένει ένα δυνατό και καταλυτικό συναίσθημα που έχει σημασία στη ζωή ενός ανθρώπου όπως η φιλία, η οικογένεια και άλλα είδη αγάπης.

Μαρία Σκαμπαρδώνη
healingeffect

Related Posts