Τα πάντα αλλάζουν, το θέμα είναι αν είσαι έτοιμος να τα αποδεχτείς


λες και δεν ξέρουμε ότι πρόκειται για μια μάχη χαμένη από χέρι!

Σήμερα ξύπνησα πριν το ξυπνητήρι μου...και το περίμενα στη γωνία! Χα! Του την έφερα! Σήμερα δεν κατάφερε να με ταράξει!

Όταν άρχισε να χτυπά μανιασμένο (το κινητό μου σε χρέη ξυπνητηριού!) δεν πάτησα αναβολή, ούτε το ' κλεισα όπως κάθε πρωί για να εξασφαλίσω λίγα ακόμη δευτερόλεπτα νιρβάνα, παρά το άφησα να πει «τα δικά του»...

Χμ...ωραίο ήχο έχω επιλέξει τελικά, να ξυπνώ, σκεφτόμουν καθώς το άκουγα να τραγουδά!
Άσχετα αν κάθε πρωί τον μισώ! Σήμερα τον αγαπώ!
Είναι πολύ ωραίο να ξυπνούν οι αισθήσεις ήρεμα και με τον δικό τους ρυθμό... Είχα ξεχάσει πόσο ωραίο είναι!

Ευτυχώς αφορμής δοθείσης της χειμερινής ώρας, το θυμήθηκα!
Χειμερινή ώρα!...θα τη συνηθίσουμε κι αυτή όπως κάθε αλλαγή στη ζωή μας.
Και τώρα που το σκέφτομαι, η ζωή μας είναι γεμάτη αλλαγές!
Μα τι μ' έπιασε πρωινιάτικα κι αντί να απολαύσω το χουζούρι μου, ζαλίζω το μυαλουδάκι μου;

Anyway! Τώρα μ’ έπιασε!
Πάντως, δε με λες και «άνθρωπο των αλλαγών»…
Πάντα με αποσυντόνιζαν οι αλλαγές! Αυτή όμως μ' αρέσει...
Περισσότερος ύπνος! δεν ακούγεται κι άσχημο! αν και ποτέ δε φανταζόμουν ότι εμένα το αεικίνητο κι ασταμάτητο πλάσμα θα με ικανοποιούσε λίγος περισσότερος ύπνος! Κι όμως!
Έχω πέσει θύμα του χρόνου, φαίνεται κι εγώ!
Ο χρόνος αλλάζει τους ανθρώπους, τα αισθήματα, τις καταστάσεις. Αλλάζει τις σκέψεις, τα όνειρα, τις συνήθειες, τις ανοχές, τις αντοχές μας...

Ξέρει πολύ καλά τη δουλειά του…

Μας συμφιλιώνει με την ιδέα της αλλαγής, ενδόμυχα, σε όλα!
Όσο κι αν έχουμε τη ψευδαίσθηση -ζώντας στη δήθεν σιγουριά μας- πώς τίποτα δεν αλλάζει, μια ματιά στον καθρέφτη θα μας δώσει την πιο καταλυτική απάντηση…
Αλλάζουν τα πάντα!…

Το δέρμα μας, το σώμα μας, το πρόσωπό μας, οι αντοχές μας, οι ιδέες μας, οι βλέψεις μας, τα θέλω μας, οι δυνατότητές μας, η ένταση που επιθυμούμε και ονειρευόμαστε…
Αλλάζουμε εμείς! Αλλάζει ο κόσμος όλος!

Κι αυτή είναι η μαγεία της ζωής! Η εξέλιξη! Άρα η αλλαγή!
Τα πάντα αλλάζουν κι είναι στο χέρι μας, αν θα το αποδεχτούμε και θα ζήσουμε συμφιλιωμένοι με τον «καινούργιο εαυτό μας» που κάθε μέρα γεννιέται, ή θ’ αναλωνόμαστε στην επανάσταση εναντίον του χρόνου και τις αλλαγές που επιφέρει… λες και δεν ξέρουμε ότι πρόκειται για μια μάχη χαμένη από χέρι!

Μεγάλη κουβέντα, που κάποια στιγμή θα την κάνουμε, αλλά όχι τώρα γιατί θ’ αργήσω!!!

Χριστίνα Ζαμπούνη
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...