Για μένα η Αθήνα, η γειτονιά μου, είναι η μάνα μου


Γι΄αυτό μου αρέσει να χαζεύω την πόλη μου από ψηλά.

Τι όμορφη στιγμή αυτή. Όταν έχω λίγο χρόνο με τον εαυτό μου, στη βεράντα μου, χαζεύοντας την πόλη από ψηλά!

Μια πόλη που -όσο φασαριόζικη και να είναι- την αγαπώ. Την αγαπώ για όλους αυτούς τους λόγους που την κάνουν γοητευτική. Για κάθε στενάκι ή πλατεία της που έχει να μου διηγηθεί μια ιστορία. Για κάθε μικρομάγαζο που έχει να σου προσφέρει γλυκό καφέ γεμάτο αναμνήσεις παιδικών χρόνων. Των χρόνων εκείνων που στα ίδια μικρομάγαζα παραγγέλναμε παγωτό. Για το λόφο του Φιλοπάππου που περνούσαμε τις καθαρές Δευτέρες ως παιδιά και που ήταν ο προορισμός για τις σχολικές εκδρομές στο Δημοτικό. Για το Θησείο των εφηβικών μου χρόνων!

Και των τωρινών μου και των παντοτινών μου... Για την διαδρομή από Πετράλωνα μέχρι τα Ατταλιώτικα που έκανα με τον παππού μου, τον πιο μποέμ άντρα που είχα γνωρίσει ενώ εκείνος ζωντάνευε μπροστά στα μάτια μου ιστορίες. Για το απίστευτο παγωτό του Καρανάσιου που, πάντα, όταν καλοκαίριαζε μετά το σχολείο απολαμβάναμε με πασαλειμμένα μουτράκια. Για τον βράχο της Ακρόπολης που πήγαινα και ακόμα πηγαίνω κάθε φορά που θέλω να αφήσω τις σκέψεις μου ελεύθερες να πετάξουν, να συναντήσουν το Αθηναϊκό ηλιοβασίλεμα. Για τη βόλτα Μοναστηράκι-Πλάκα όταν μπαίνει η άνοιξη.

Για την Ερμού και τους μουσικάντηδές της που σου γλυκαίνουν την ψυχή ό,τι και να έχεις. Για τους καλλιτέχνες του δρόμου. Και για την ποίηση του δρόμου. Για τις μικρές θεατρικές σκηνές που λατρεύω να χώνομαι. Για τα νεοκλασικά που θαρρείς από μέσα τους θα ξεπηδήσει το παρελθόν ολοζώντανο και θα σε παρασύρει μαζί του. Για το Ηρώδειο που είναι μια πύλη προς ένα μαγικό κόσμο. Για την Διονυσίου Αεροπαγίτου και τις εκθέσεις των βιβλίων. Για την Πνύκα. Για το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου του Λουμπαρδιάρη. Για τις βουκαμβίλιες στην Τρώων όταν ανοίγει ο καιρός. Για τη "Συνοικία το όνειρο" του Αλεξανδράκη.

Για τις απογευματινές επισκέψεις στην Κικίτσα στην Δημοφώντος που έλεγε: "έλα κόρη μου να κάτσουμε στο μπαλκόνι να τα πούμε" και οι κουβέντες της ήταν βάλσαμο στην ψυχή ακόμα και αν σου έλεγε "τι ωραίο καιρό έχει σήμερα".
Και για τα πρώτα ραντεβού στη Δεξαμενή. Για το καφέ "Αβησσυνία" στην οδό Αβησσυνίας που σου προσφέρουν και λουκουμάκι μαζί με τον καφέ και νιώθεις ότι ζεις σε άλλη δεκαετία. Για τις αντίκες που σε ταξιδεύουν όταν τις χαζεύεις στο Μοοναστηράκι και σου θυμίζουν κάτι από τον "Αντωνάκη" και την "Ελενίτσα". Για την ατμοσφαιρική Παλιά Αγορά. Για το σπίτι που μεγάλωσα στην οδό Ταντάλου, την πιο μικρή οδό στα Πετράλωνα που με γνώρισε παιδάκι και δεν με αποχαιρέτησε ποτέ...

Για το φυτό που είχα στην αυλή μου και που μόνο εγώ φρόντιζα και που το είδα να μεγαλώνει μέχρι που έφυγα. Για τις ατελείωτες συζητήσεις με τη μάνα μου στο σαλόνι του σπιτιού μας. Για τις διαδρομές στη Θεσσαλονίκης μέχρι τη γέφυρα του Πουλόπουλου όταν ήμουν χάλια. Για τους φίλους και τους γείτονες που όπου και να πήγα μετέπειτα ποτέ δεν συνάντησα ανθρώπους σαν και αυτούς. Για τα ξέφρενα πάρτι στο σπίτι όταν ήμασταν παιδιά. Για όλες εκείνες τις κρυμμένες ,αισθαντικές ,υπόγειες ομορφιές της.

Πολλές φορές άνθρωποι από άλλα μέρη με ρωτούν τι βρίσκω στην Αθήνα και μου αρέσει. Απαντώ με μια φράση που είχα διαβάσει κάπου: "Τη μάνα μας δεν την αγαπάμε επειδή είναι όμορφη αλλά επειδή είναι η μάνα μας."
Για μένα η Αθήνα, η γειτονιά, μου είναι η μάνα μου.
Η μάνα που με γέννησε, με ανάθρεψε, που με έκανε ό,τι είμαι. Και Δόξα Τω Θεώ είμαι καλά με αυτό που είμαι. Πως γίνεται να μην την αγαπώ; Γι΄αυτό μου αρέσει να χαζεύω την πόλη μου από ψηλά. Απ΄την βεράντα μου. Επειδή κάθε φορά που το βλέμμα φεύγει μακριά, θύμησες ξυπνάνε και στήνουν τρελό χορό στο μυαλό.Παιδιά τρέχουν και παίζουν. Και μια κοριτσοπαρέα παρακεί ψιθυρίζει μυστικά..

Εύα Κοτσίκου
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...