Ο χρόνος εκείνος ο αμείλικτος!


Ζήσ’ το γιατί αύριο μπορεί να μην έχεις την ευκαιρία.

Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις; Κλασική ερώτηση «μεγάλου» στο «μικρό». Κι εσύ στη θέση του μικρού να προσπαθείς να σκεφτείς τι θα σου άρεσε να κάνεις όταν μεγαλώσεις. Μα έχω πολύ καιρό για να μεγαλώσω, τι με ρωτάτε;

Και ξαφνικά κοιτάς το ημερολόγιο και βλέπεις ότι πέρασαν 44 χρόνια και σκέφτεσαι «πότε πέρασαν τόσα χρόνια…» Δεν περίμενα ότι θα περνούσαν τα χρόνια σα νεράκι. Σα να έτρεξε σε fast forward ο χρόνος μέχρι τα 40 μου και τα τελευταία χρόνια σα να περνάει σε slow motion. Τώρα στα 44 «γυρίζω» πίσω και θυμάμαι και ξέρω, είμαι σίγουρη, ότι δε θα άλλαζα ούτε τελεία απ’ ό,τι έκανα, απ’ ό,τι έζησα.

Έτρεχα να προλάβω να ζήσω όσα περισσότερα μπορώ νομίζοντας ότι την επόμενη μέρα δε θα την είχα στη διάθεσή μου. Πάντα έλεγα μέσα μου, ζήσ’ το γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο. Ζήσ’ το γιατί αύριο μπορεί να μην έχεις την ευκαιρία.

Κι ας πέρασαν τα χρόνια κι ας έζησα τόσα και τόσα. Χαρούμενα και στενάχωρα. Γεννήσεις, θανάτους. Φίλοι ήρθαν και φύγαν, ξεκαθαρίστηκαν σχέσεις χρόνων. Όλα αυτά με έκαναν σοφότερη και αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα.

Σήμερα κοιτιέμαι στον καθρέπτη, προσέχω την κάθε μικρή ρυτιδούλα που έχει εμφανιστεί και σκέφτομαι χαμογελώντας «είσαι εδώ βρε θηρίο, κάνε το καλύτερο που μπορείς με αυτά που έχεις». Και προσπαθώ. Στα χρόνια έμαθα να με αγαπώ και να με αποδέχομαι με τα θετικά και τα αρνητικά μου, να είμαι σταθερή στις αξίες μου αλλά όχι απόλυτη σαν άνθρωπος. Έμαθα να ξεχωρίζω τον καλό φίλο από εκείνον που μπαίνει στη ζωή σου σαν διάττων αστέρας. Έμαθα να κρατάω στη ζωή μου εκείνους που με αγαπούν γι αυτό που είμαι, εκείνους που δε θα μου πουν ψέματα.

Έμαθα να κάνω το χρόνο φίλο μου και συνοδοιπόρο και πορεύομαι «κρατώντας» τον αγκαζέ.

Της Κατερίνας Τσαμπά
anapnoes

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...