Δεν τελείωνει η ζωή σε μία άρνηση


είναι φορές μάλιστα που τότε ακριβώς αρχίζει…

Ναι ερωτεύτηκες. Ερωτεύτηκες κάποιον και αποφάσισες να του εκδηλώσεις  τα συναισθήματά σου.  Αλλά η αντίδρασή του δεν ήταν αυτή που ενδόμυχα περίμενες.  Δεν ήταν αμφίδρομα τα συναισθήματα.  Δεν αισθανόταν το ίδιο. Δε βρήκες την ανταπόκριση που ήλπιζες. Ε και; Γιατί αυτό να σε «πάρει από κάτω»;

Με τον καιρό θα μάθεις πως ο έρωτας δεν είναι απαραίτητο να είναι αμοιβαίος. Μερικές φορές μάλιστα είναι απαραίτητο να μην είναι. Υπάρχουν πάντα άνθρωποι εκεί έξω που θα σε εκτιμήσουν γι’ αυτό που πραγματικά είσαι.  Και μη νομίσεις πως επειδή πληγώθηκες, τέλειωσαν όλα και δε θα μπορέσεις να ξαναερωτευτείς.  Θα βρεις κάποιον που να αξίζει να είναι δέκτης των συναισθημάτων σου και εσύ των δικών του. Δεν είναι εύκολο να βρεις συμβατό δότη συναισθημάτων.

Θα πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να ξεκινήσεις για καινούριες ιστορίες. Καινούριες ιστορίες που θα μυρίζουν έρωτα , αγάπη , θάλασσα και ουρανό.

Ο έρωτας και η αγάπη δεν είναι μια μονοκατοικία με μια μόνο έξοδο. Είναι ένα κτίριο γεμάτο από πόρτες. Άλλες δεν οδηγούν πουθενά, άλλες βγάζουν στο κενό, άλλες σε δωμάτια τα οποία είναι άδεια. Υπάρχουν και εκείνες όμως  που οδηγούν σε δωμάτια όλο φως και ζέστη. Σε δωμάτια πολύχρωμα με όμορφα αρώματα. Εκείνες θα πρέπει ψάχνεις. Δεν θα σταματήσεις να ανοίγεις νέες πόρτες μέχρι να βρεις την σωστή, ακόμα κι αν όλες στην αρχή φαντάζουν λάθος..

Ναι η ζωή δεν σταματάει σε μια άρνηση, είναι φορές  μάλιστα που τότε ακριβώς αρχίζει…

Του Κωνσταντίνου Μάνεση
anapnoes

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...