Θα γυρίσει ο τροχός, αλλά μη σε βρει από κάτω...


Κουνήσου, δεν είσαι πέτρα, άνθρωπος είσαι, προλαβαίνεις.

...τόσο καιρό στο ίδιο σημείο, σώμα άκαμπτο, ακίνητο, δεν σαλεύεις. Τι περιμένεις;

Έχει γούστο.
Έχει γούστο να περιμένεις ακόμα τον τροχό να γυρίσει. Δεν το έχεις καταλάβει ακόμη. Στο τέλος μόνο η κακία μένει.
Αυτή και ένας ανικανοποίητος, ατέρμονος εγωισμός. Αυτός κάνει κουμάντο, αυτόν θέλεις να θρέψεις. Κι όσο τον ταίζεις, τόσο σε τρώει, εκείνος χορταίνει κι εσύ λιμοκτονείς.
Δεν έχεις αντιληφθεί πως όσο περιμένεις να γυρίσει η ρόδα, τόσο γυρίζουν οι λεπτοδείκτες της ζωής. Αυτοί που δεν συγχωρούν την καθυστέρηση κι ούτε μπαίνουν στην αναμονή.

Θα γυρίσει, επιμένεις, και δαγκώνοντας τα χείλη από αγωνία και προσμονή, πλέκεις στο νου σου το εγκώμιο της νίκης.
Κάποτε ανεβαίνεις στο πιο ψηλό βάθρο του ''εγώ'' σου και καθώς εκφωνείς το λογύδριό σου, κοιτάζεις με περιφρόνηση κάτι κεφάλια σκυφτά, κάτι κορμιά διπλωμένα στα δυο σαν σε προσκύνημα, να δηλώνουν μετάνοια, ζητώντας σου συγχώρεση.

Ωστόσο αλλάζει ο καιρός, η μέρα γίνεται νύχτα, η άνοιξη χειμώνας κι εσύ ακόμα περιμένεις.
Βαρέθηκες να λες το ποίημά σου ξανά και ξανά, αλλά σε κυριεύει η σιγουριά κι εκείνο το αχόρταγο θηρίο μέσα σου, που αναμένει να δικαιωθεί.

Ίσως να σου αξίζει πράγματι μια συγνώμη, η απονομή του ελάχιστου δικαίου, λίγη αναγνώριση εκ των υστέρων.
Πικράθηκες, απογοητεύτηκες. Έδειξες ενδιαφέρον, ανθρωπιά και εισέπραξες απόρριψη, αχαριστία. Έδωσες αγάπη και σε αντάλλαγμα κέρδισες μοναξιά. Εμπιστεύτηκες και προδώθηκες.

Και τώρα σκαλίζοντας συντρίμμια, κάθεσαι κάτω από τα γρανάζια ενός τροχού και προδίδεις, απορρίπτεις, απογοητεύεις κι εσύ με τη σειρά σου κάποιον. Τον εαυτό σου.
Χάνεις στιγμές, ευκαιρίες, ανθρώπους. Ο χρόνος σε προσπερνά. Δεν μπορείς να τον ακολουθήσεις γιατί εκείνος πηγαίνει μονάχα μπροστά, ενώ εσύ είσαι κολλημένος πίσω, στις μνήμες σου, να πνίγεσαι στο δίκιο σου, για έναν εγωισμό και κάτι επιλογές που δεν σου βγήκαν, να θυσιάζεις τo μέλλον σου με το στανιό.

Άντε και γύρισε. Τί θα κερδίσεις πέρα από λίγα λεπτά ευχαρίστησης και μια νοσηρή αναδρομή πού και πού στο παρελθόν; Ό,τι κι αν αλλάξει, θα είναι πρόσκαιρο. Το αίσθημα της ικανοποίησης κάποτε θα ξεφτίσει, τη θέση του θα πάρει η πίκρα ξανά, ένα κρίμα, ενδεχομένως να επιστρέψουν κι εκείνα τα ''γιατί'', τα ''αν ήταν αλλιώς'' που σκοτείνιαζαν την ψυχή σου και στερούσαν το γέλιο σου.

Είναι πάντα αργά. Δεν αλλάζουν τα δεδομένα με μια γύρα, δεν διορθώνονται τα λάθη, δεν επιστρέφουν οι ευκαιρίες που χάθηκαν. Οι σχέσεις σκορπίζουν, το πλήγμα ανυπολόγιστο, η εμπιστοσύνη κλονίζεται και οι δρόμοι κλείνουν.
Είναι αργά γιατί δεν προσμένεις την αλλαγή για να δώσεις ακόμα μια ευκαιρία, να κάνεις μια νέα αρχή, να χτίσεις εκ νέου πάνω σε ό,τι απέμεινε, αλλά για να σπάσεις τα δεσμά σου, να απεγκλωβιστείς από τα ερείπια, ώστε να μπορέσεις επιτέλους να προχωρήσεις.

Κι όμως, δεν σε κρατάει κανείς. Μόνος σου πέρασες τα σκοινιά και έσφιξες τους κόμπους, μόνος σου δέθηκες. Επιλογή σου η αιχμαλωσία, στο χέρι σου η απελευθέρωση.
Κουνήσου, δεν είσαι πέτρα, άνθρωπος είσαι, προλαβαίνεις.
Τράβα, πήγαινε στο καλό σου. Να επιτρέψεις στη ζωή να γυρίσει προς όφελός σου και όχι να περιμένεις να γυρίσει ο τροχός στη ζωή όσων δεν σε μέτρησαν σωστά.

Γιατί αυτό που δεν σου πέρασε από το μυαλό όση ώρα στέκεσαι κάτω από τον τροχό, είναι πως μοιραία, το πρώτο πράγμα που θα βρει μπροστά του μόλις αρχίσει να τσουλά από την ανάποδη, θα είσαι εσύ.

Έχει γούστο. Έχει γούστο να συνεχίσεις να περιμένεις.

Σοφία Ισμήνη

eyedoll

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...