Η ζωή μας εν αναμονή…

ελπίζουμε όλοι μας σε καλύτερες μέρες…

Ο Covid-19 ευθυγράμμισε τις ζωές μας.

Κανένας δεν είναι πια πιο τυχερός από τον άλλον. Κανένας δεν είναι πιο αδύναμος από τον άλλον.

Εκμηδένισε τα κριτήρια της σημαντικότητάς μας.

Δεν υπάρχουν πλούσιοι και φτωχοί, γραμματιζούμενοι και αγράμματοι, άντρες και γυναίκες, νέοι και μεγαλύτεροι.

Όλοι είμαστε ένα!

Μοιραζόμαστε την ίδια αγωνία και τον ίδιο φόβο.

Έχουμε όλοι αυτήν την ίδια στυφή αίσθηση πως χάνουμε τον έλεγχο της ζωής μας.

Θαρρείς και ένα αόρατο χέρι κουνάει τα νήματα της ύπαρξής μας και κάθε μας κίνηση εξαρτάται από τη δική του αμείλικτη ανάσα.

Η ανασφάλεια της επαφής παγώνει τα λόγια, πατάει παύση στον αυθορμητισμό.

Κλειδώθηκαν οι αγκαλιές και σιώπησαν τα φιλιά.

Μόνο τα βλέμματα! Μόνο αυτά παρέμειναν ζωντανά και ατίθασα.

Μόνο αυτά μπορούν ακόμα και αντιστέκονται.

Κι έχουν γίνει φλύαρα και πεινασμένα.

Ω, ναι! Πόσο λαίμαργα θέλουν να ρουφήξουν τα συναισθήματα, να γευτούν τα χαμόγελα, να υποσχεθούν, να βυθιστούν…

Αφήνοντας ταυτόχρονα μετέωρα πολλά αναπάντητα ερωτήματα που περίμεναν την ώρα τους για να ξεμυτίσουν…

Τι μας έχει μείνει άραγε στραβό για να ισιώσουμε;

Πόσα σωστά μας περιμένουν τη δικαίωσή τους; Πόσα λάθη μας περιμένουν την αναγνώρισή τους;

Πόσα άδικα λαχταρούν τη συγχώρεσή τους;

Αυτός ο τόσο ανθρώπινος κοινός φόβος και η λαχτάρα της ζωής θα μπορέσουν άραγε να ξεριζώσουν λίγο έστω από το σκοτάδι μας;

Τι να ‘ναι αυτό που θα έχει αλλάξει μετά από αυτήν την πανδημία;

Τι θα έχει μείνει ίδιο;

Εμείς; Θα είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι;

Στο όνομα της ζωής, στο όνομα της αγάπης και των ονείρων, ελπίζουμε όλοι μας σε καλύτερες μέρες…

Προς το παρόν, ας είμαστε ακριβοδίκαιοι με τα ευχαριστώ και τις συγγνώμες που οφείλουμε… Γιατί μέσα μας σιγοκαίνε οι πιο αβάσταχτες ίσως, αλλά και οι πιο φλύαρες αλήθειες…

Εν αναμονή, λοιπόν…

Γεωργία Ανδριώτου
ewoman


Related Posts