Μ’ένα τσιγάρο στριφτό...



Κουρελής και σκεφτικός, κάθεσαι στον καφενέ,
σ’ αυτόν με το γιασεμί το ευωδιαστό, να σκαρφαλώνει στον τοίχο.
Δεύτερο δέρμα σου το κάποτε άσπρο φανελάκι το κασκορσέ!
Μοναδική σου παρέα πάντοτε,
ένα στριφτό τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα τα κίτρινα.
Τον πόνο πληρώνετε, ρεφενέ.

Όσο φίλος πιστός σου στάθηκε αυτό,
δεν σου στάθηκε κανένας!
Από ανθρώπους, ζεστά λόγια πολλά, αλλά από έργα……παγωνιά!
Γιατρός, της κάθε μορφής πόνου σου.
Ήταν ο μοναδικός.

Συνοδοιπόρος κι αδερφός,
ο μόνος στις κακές στιγμές, που κάηκε για σένα.

Πάει καιρός, που κάτω από τη γέφυρα ζεις.
Μόνη σου περιουσία, μια κουβέρτα για στρώμα.
Δεν έχεις τίποτα απ’τη ζωή να καρτερείς.
Σου αρκεί, στο πέρασμα σου απ’αυτή,
να ΄χεις το φίλο σου το στριφτό, στο στόμα…

Γιώργος Χίτζιος
loveletters

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...