Ωραία η κωμωδία. Καλά γελάσαμε. Πάμε τώρα να ζήσουμε!


Γιατί εγώ επέτρεψα να ανέβει αυτό το έργο.

Από μικρή μου άρεσαν οι φούσκες. Τσιχλόφουσκες, σαπουνόφουσκες...

Αυτή η αίσθηση ότι θα σκάσουν και εσύ δεν ξέρεις το πότε, με προκαλούσε.

Μέχρι που μεγάλωσα και έπαψαν να μου αρέσουν. Όχι επειδή έκρυψα το παιδί μέσα μου, αλλά επειδή κατάλαβα ότι όσο ωραίες και να είναι τη στιγμή που φτιάχνονται, όταν χάνονται σου αφήνουν ένα αίσθημα κενού.

Γνώρισα τι πάει να πει συναίσθημα-φούσκα. Γνώρισα τι πάει να πει να φεύγει κάποιος και να μένεις κενή.

Και τα συναισθήματα που είναι σαν φούσκες δεν μου αρέσουν. Δεν τα θέλω ρε παιδί μου.

Στο είχα πει, όλο αυτό που ένιωσες ήταν μια φούσκα και εσύ προσβλήθηκες τότε.

Έλεγες πως ξέρεις τι νιώθεις.

Θέατρο παίζαμε φυσικά. Εσύ ότι νιώθεις και εγώ ότι σε πιστεύω. Είχα την περιέργεια να δω πού θα καταλήξει αυτό το έργο.

Να μου πεις αφού ήξερα το τέλος. Προμελετημένο και προκαθορισμένο.

Απλά για το παιχνίδι ήμασταν εδώ.

Παίξαμε με τους εαυτούς μας γιατί δεν ήμασταν ειλικρινείς.

Φούσκα ήταν που χάθηκε λοιπόν.

Δεν με νοιάζει που μου λένε ότι υπάρχουν χιλιάδες άλλες φούσκες.

Εμένα με νοιάζει η συγκεκριμένη φούσκα.

Όχι δεν θα ήθελα να μείνει για πάντα. Θα ήθελα να μην είχε δημιουργηθεί ποτέ.

Δεν συνηθίζω να μετανιώνω στη ζωή μου. Για αυτό το θέατρο όμως μετανιώνω.

Αν γύριζα τον χρόνο πίσω θα φώναξα ένα μεγάλο όχι και ένα πιο μεγάλο φύγε.

Θα έλεγα ότι σιχαίνομαι το θέατρο και θα αποχωρούσα.

Δεν πειράζει όμως. Έχω να λέω πως έπαιξα και γω σε ένα θέατρο στη ζωή μου.

Ηθοποιός φίλε!

Και μάλιστα σπουδαία.

Αλλά πιο σπουδαία σκηνοθέτης και παραγωγός τώρα που το σκέφτομαι.

Γιατί εγώ επέτρεψα να ανέβει αυτό το έργο.

Εγώ το αναγνώρισα πρώτη από όλους.

Εγώ το χειροκρότησα στο τέλος, λέγοντας στον εαυτό μου:

Ωραία η κωμωδία. Καλά γελάσαμε.

Πάμε τώρα να ζήσουμε!

Ματίνα Σταθάκη
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...