Πού είναι η αγάπη που ζητώ; Γιατί αργεί;


Αυτό το "μαζί" ζητώ.

Φοβάμαι να κλείσω τα μάτια.
Φοβάμαι το σκοτάδι.
Φοβάμαι να κοιμηθώ μην τυχόν και δεν ξυπνήσω.


Φοβάμαι τα αεροπλάνα.
Φοβάμαι τις μεγάλες λεωφόρους.
Φοβάμαι και τα πλοία όταν κουνάνε πολύ.

Πολλά αυτά που φοβάμαι.
Μου σφίγγουν τον λαιμό, μου κόβουν την ανάσα.

Φταίει, λένε, η μοναξιά μου.
Μα δε διάλεξα εγώ να είμαι μόνη.
Ξέρεις πόσο καιρό έψαχνα; Πόσο καιρό ψάχνω την αγάπη;
Ξέρεις πόσα έχω να δώσω που από την αδράνεια σαπίζουν μέσα μου;

Οι γύρω μου ζουν, κάνουν σχέσεις, οικογένειες. Κι εγώ, στη μέση, με τσιμεντωμένα θαρρείς τα πόδια μου, μένω ακίνητη. Πεισματικά ίδια, απελπιστικά μόνη.
Φοβάμαι τον καθρέφτη. Περνώ δίπλα του και σκύβω τα μάτια, δε θέλω να τον κοιτώ. Κι όταν, άθελά μου, καθρεφτίζομαι σε κανένα τζάμι, βλέπω αυτό που είμαι.
Άσχημη.
Έτσι νιώθω, αυτό βλέπω.
Κι όσο δε βρίσκεται κανείς να με βγάλει από τη μοναξιά μου, όσο δε βρίσκω τον έρωτα που ζητώ, το μοίρασμα που τόσο έχω ανάγκη, τόσο πιο άσχημη θα νιώθω.

Ρυτίδιασε η καρδιά μου να περιμένει ένα συναίσθημα.
Ζάρωσε το κορμί μου αναμένοντας ένα χάδι.
Κι ήρθε ο φόβος και φώλιασε μέσα μου.
Φόβος για τα πάντα. Ακόμη και για τα πιο μικρά.

Δε θέλω να φοβάμαι.
Δε θέλω να είμαι μόνη.
Θέλω έναν άνθρωπο.
Άνθρωπο ζητώ.
Να μου πιάσει το χέρι να μη φοβάμαι. Να μου πει: εδώ είμαι, στηρίξου και πάμε.
Να προχωρήσουμε μαζί στα σκοτάδια. Να τα κάνουμε φως.
Αυτό το "μαζί" ζητώ. Μήτε φαρδιές πλάτες, μήτε ωραία ζυγωματικά.
Αγάπη. Μόνο αγάπη.
Πού είναι; Γιατί αργεί;

Στεύη Τσούτση
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...