Εκείνοι οι άντρες που νομίζουν ότι τα «έχουν όλα»


Χαμένος στο ζύγι, χαμένος και στη ζωή.

Είναι κάποιοι άνδρες, σερνικά σωστά, που έχουν όσα μπορεί να ζητήσει μια γυναίκα. Έχουν ειλικρίνεια, ευαισθησία, τιμιότητα. Μπορείς να ακουμπήσεις πάνω τους και να νιώσεις την ασφάλεια της σταθερότητάς τους.

Υπάρχουν κι άλλοι που δεν έχουν τίποτα. Ουρλιάζει η κενότητά τους να φύγεις μακριά.

Υπάρχουν τέλος κι εκείνοι, που νομίζουν ότι τα «έχουν όλα».

Είναι αυτοί που έβαλαν κάποτε σε ένα βάθρο τον εαυτό τους και τον ονομάτισαν άνδρα σωστό, μπεσαλή, κύριο. Αν τους ακούσεις να μιλούν, θα διαπιστώσεις ότι κουβαλούν ένα μόνιμο κατηγορώ για τους άλλους του φύλου τους. Όλοι μαζί, όλοι σκάρτοι κι εκείνοι μόνοι τους, οι διαφορετικοί, οι καλοί.
Αυτοί που νομίζουν ότι τα έχουν όλα, φορούν το κοστούμι του κυρίου τέλειου για να κρύψουν τον ναρκισσισμό τους. Λένε πως έχουν κατανόηση αλλά το μόνο που ακούν είναι η φωνή τους. Γιατί αυτή αγαπούν πάνω και πέρα από όλα. Το εγώ τους κυριαρχεί και το όποιο δόσιμο γίνεται για να έχουν μετά να λένε καμαρώνοντας: «εγώ έδωσα, εγώ έκανα, εγώ… εγώ».

Μόνο που δε βρέθηκε κανείς να τους διδάξει πως οι γυναίκες, αυτές οι γυναίκες που αξίζουν το δόσιμο κι όχι οι άλλες που δεν τους πρέπει δεύτερη ματιά, ζουν για εκείνο το μαζί. Δεν τον ζητούν τον εγωισμό εκείνες οι γυναίκες, τον έζησαν στο πετσί τους, τον σιχάθηκαν. Θέλουν εκείνο το μαζί που δεν έχει ίχνος υπερβολής, ίχνος επίδειξης, ίχνος δηθενιάς. Θέλουν κάποιον που θα τις ακούει και δε θα περιμένει απλά τη σειρά του για να ξανακούσει την αγαπημένη του φωνή...
Θέλουν κάποιον που να είναι σωστός από ένστικτο κι επιθυμία κι όχι επειδή το υπαγορεύει κάποιος οδηγός για σωστούς άνδρες...

Ο έρωτας, μάγκα μου, δε θέλει εγχειρίδια ορθής χρήσης. Θέλει ένστικτο και συναίσθημα, θέλει τιμιότητα και ειλικρίνεια. Και το κυριότερο, δε θέλει εγωισμό. Θέλει να βγάζεις την ψυχή σου, αφτιασίδωτη, και να την ακουμπάς στα χέρια του άλλου. Να του λες αυτή είναι, θέλεις κράτα τη, θέλεις πέτα τη.

Αν την κρατήσεις θα σου χαρίσω όσα έχω και μπορώ κι όσα δεν μπορώ θα τα παλέψω να στα χαρίσω κι αυτά. Γιατί θέλω να στα δώσω, όχι για να έχω να μετρώ μετά τι σου έδωσα εγώ σε αντίθεση με άλλους.

Αν, πάλι, την πετάξεις, θα τη μαζέψω, θα τη συναρμολογήσω όπως όπως και πάλι θα τη χαρίσω εκεί που θα κρίνω ότι αξίζει. Με την ελπίδα ότι δε θα χρειαστεί να την μαζέψω πάλι από τα πόδια μου.

Έτσι θα πει ο άντρας ο σωστός κι έτσι θα πράξει. Ο «τα έχω όλα», πάλι, θα έχει να μετρά πόσα έκανε, πόσα έδωσε και πόσα δεν πήρε πίσω. Χαμένος στο ζύγι, χαμένος και στη ζωή.

Και το έχουμε ξαναπεί:
Ο έρωτας δεν είναι μαθηματικά για να μετράς. Ήταν και παραμένει χημεία. Ή που θα καείς ή που θα εκτιναχθείς. Νόμος...

Στεύη Τσούτση
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...