Φαύλος κύκλος ή λαβύρινθος;


για να μην χάσουμε κι' άλλες πατρίδες.

Τελικά πού ζούμε; Σ' ένα φαύλο κύκλο ή σ' ένα λαβύρινθο;

Στη γη που όπως λένε γυρίζει, μας έχουν γυρίσει ανάποδα... Δεν βρίσκω λέξεις ή άλλο μεταφορικό χαρακτηρισμό για να περιγράψω έστω και λακωνικά το περιβάλλον και τις συνθήκες που ζούμε σήμερα.

Δεν βρίσκεις άκρη, δεν έχεις λύση σε πολλά προβλήματα και δεν υπάρχουν απαντήσεις σε πολλά ερωτήματα.
Βούλιαξε η οικονομία, γιατί κάποιοι το θέλησαν, βούλιαξαν όλα και μας πάνε στο βυθό και πιο κάτω.

Με χρυσά κουτάλια τρώνε οι πλούσιοι που έγιναν πλουσιότεροι και στο μεροδούλι και στη μιζέρια οι φτωχοί που έγιναν φτωχότεροι. Η μεσαία τάξη, καταργήθηκε.

Έπειτα είμαστε Ευρώπη, οι Έλληνες που ιστορικά και δικαιωματικά είναι Ευρωπαίοι, κατάντησαν ζητιάνοι της ιστορίας τους και του πολιτισμού τους, γιατί κάποιοι “δήθεν” με γραβάτες τρώνε τούτη τη γη με το κουτάλι και πιρουνιάζουν αχόρταγα τους ανθρώπους της.

Στο βωμό των συμφερόντων και στα παρασκηνιακά παιχνίδια, ξεπουλάνε πατρίδες, λες και είναι χαρτοπαίγνιο, δύο ζάρια, μια ρουλέτα...ενώ, εγώ, εσύ και οι περισσότεροι μας μείναμε στο άσσο, να μετράμε τα ψιλά μας για ψωμί και γάλα. Υπάρχουν όμως κι' αυτοί που πεινούν, που δεν έχουν καν ψιλά.

Άδειασαν τα ταμία, καταρρεύσαν οι τράπεζες, κούρεμα,μίζες για την άμυνα, την υγεία, τη παιδεία...κι' όλα νοσούν και μαζί τους κι' εμείς. Εμείς τα “ορεκτικά” των καλοφαγάδων. Αυτών που τους έδωσαν το βαρέλι με το μέλι να το φυλάνε, το γεύτηκαν, γλυκάθηκαν και φάγανε και το βαρέλι.

Εμείς οι Έλληνες του Σωκράτη,του Ιπποκράτη, του Σόλωνα, του Αριστοφάνη, του Παρθενώνα, του πολιτισμού, της Δημοκρατίας. Μας φόρτωσαν την καμπούρα μας, μας μαστίγωσαν και τρέχουμε να προλάβουμε ό,τι μας δώσουν και ό,τι πάρουμε.

Τώρα τι να γράψουμε; Ποιος ακούει που βγαίνουμε και φωνάζουμε; Ποιος ακούει που ο κόσμος δεν έχει πλέον τ' απαραίτητα; Ποιος ακούει τους αρρώστους που δεν έχουν για τα φάρμακά τους; Ποιος ακούει τους νέους, που πλέον κρεμάνε τα πτυχία τους στο υπνοδωμάτιο τους; Ποιος; Ποιος; Ποιος; Σίγουρα κανείς από τους κυρίους “πήγαινε-έλα” για το καλό της πατρίδας...

Την απάντηση δίνει ο κάθε απλός άνθρωπος, που ακόμα κι αν λύγισε και γονάτισε, δεν παραδόθηκε. Με την εργασία του, τους κόπους του, κρατά ζωντανό τούτο το τόπο. Φυλάει με την ψυχή του τις Θερμοπύλες του Λεωνίδα, γιατί οι προνομιούχοι με τους τίτλους, είναι ανίκανοι να το κάνουν. Με την συνείδηση του λαού εξακολουθεί να φωτίζεται ο Παρθενώνας του Περικλή, σύμβολο της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Με τη συνείδηση του λαού, το σκλαβωμένο βουνό του Πενταδάκτυλου, περιμένει τη λύτρωση του και το τέλος αυτής της τούρκικης σημαίας, που προκλητικά θυμίζει σε όλους μας, ότι πρέπει ν' αγωνιστούμε όχι μόνο για το ψωμί και το γάλα, αλλά και για να μην χάσουμε κι' άλλες πατρίδες.

Χαρούλα Τσαβαρτσίδη
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...