Για κάθε μάνα που ζορίζεται, μια γιαγιά εκεί έξω γελάει


My babyday

Με λένε Στεύη και είμαι μαμά. Κι αυτό είναι το ημερολόγιό μου. Είναι οι ιστορίες της καθημερινής μου τρέλας με το μωρό στο σπίτι. Γιατί ναι, δε σας το είπα, είμαι μωρομάνα. Βοήθειά μας.

Να σας πω ένα μυστικό; Τις μισώ τις δουλειές του σπιτιού. Εγώ είμαι καλλιτέχνης μανίτσα μου. Δώσε μου βιβλίο να στο επιμεληθώ, παράσταση να στη σκηνοθετήσω, ιστορία να σου γράψω. Βάλε με αν θες και να ζωγραφίσω, να τραγουδήσω, να χορέψω. Όχι δε θα πω. Μονάχα μη με στρώνεις για δουλειές, έχω θέμα.

Μάλλον είχα θέμα... Βλέπεις, όταν κάνεις σχέδια, γελάει ο Θεός. Όταν βγάζεις γούστα, γελάει η μάνα σου γιατί ξέρει πως όσα έχει τραβήξει από σένα πριν νοικοκυρευτείς και φύγεις από το σπίτι, θα τα πλερώσεις.
Η καλύτερη εκδίκηση είναι η αναμονή, δε λένε; Ε λοιπόν το σύμπαν με εκδικείται για κάθε πεταμένη κάλτσα, για κάθε ρούχο που βγήκε δοκιμαστικά από την ντουλάπα και δεν ξαναμπήκε ποτέ, για κάθε κρεβάτι που έμεινε άστρωτο και πιάτο άπλυτο στα 32 χρόνια που έκανα να απογαλακτιστώ. Κοινώς όσες δουλειές τις απέφευγα συστηματικά ως εργένισσα, ως μαμά τις λούζομαι και δεν τελειώνουν.

Δεν ήθελες να βάλεις ένα πλυντήριο τη βδομάδα καλή μου; Βάζε τώρα ένα την ημέρα και σκάσε.
Δεν ήθελες να σιδερώνεις τα μπλουζάκια σου, καλή μου; Φάε τώρα στη μάπα μια ντάνα σίδερο με πετσετάκια, σελτεδάκια, καλτσάκια, φορμάκια, φανελάκια, παντελονάκια - γιατί μεγάλωσε κι έγινε και παντελονάτο το αγόρι- και πιες το ζουμάκι.
Δεν ήθελες να το πλύνεις το πιατάκι του μουσακά σου; Πλύνε τώρα σωρό τα μπουκάλια κι όλα τα τζάτζαλα και για μουσακά ούτε λόγος, ούτε χρόνος. Κανά τοστ στο όρθιο κι αν σου κάνει τη χάρη ο μάγκας και σε αφήσει να φας. Αλλιώς ρούφα μέντες.

Το σπίτι γεμάτο προκηρύξεις κι εγώ στη μέση του χάους να μην ξέρω τι να πιάσω και τι να αφήσω. Στο τραπέζι της κουζίνας κάνουν πάρτυ οι πάνες και οι κρέμες για το πωπουδάκι του, καθώς η αλλαξιέρα δεν ήταν του γούστου του και βολεύεται μες το κέντρο της κουζίνας καλύτερα.
Στις καρέκλες τριγύρω χάσκουν φορμάκια, φανελάκια, πετσετάκια, για παν ενδεχόμενο. Ελαχιστοποιώντας τις αποστάσεις, ελαχιστοποιείται και το κλάμα. Κι έτσι γαργάρα κι αυτό.
Στο τραπέζι του σαλονιού πηγαινοέρχεται το ρηλάξ. Νέας τεχνολογίας, τον κουνάει μόνο του. Μόνο που ο μάγκας από ώρα έχει βολευτεί στον σβέρκο μου και το ρηλάξ φέρνει γύρα μόνο του. Έχει πάνω τον Μπάνη τον λαγό. Μόνο αυτός δε μου σβερκώθηκε ακόμη. Ευτυχώς...

Κι όλα αυτά πρέπει να μαζευτούν. Όχι μια φορά τη μέρα. Δεν είναι εφάπαξ το θεματάκι μας εδώ. Εδώ είναι κάθε φορά ξανά. Γιατί ποτέ δεν είναι μαζεμένος ο νεροχύτης. Γιατί το σαλόνι δε θα είναι ποτέ ξανά αυτό που ήταν. Γιατί δίπλα στο μαξιλάρι μου βαρούν κουδουνίστρες και τις προάλλες με τσίμπησε στο μπούτι ένα καπάκι από μπιμπερό.

Ένα ατελείωτο loop η ζωή της μάνας. Δουλειές που δεν τελειώνουν ποτέ και που αντίθετα ανοίγουν ολοένα και καινούργιες. Η πλάτη πονάει, η σκούπα γίνεται η προέκταση του ενός χεριού και το άβα για τα πιάτα η προέκταση του άλλου. Και συ διαπιστώνεις πως δεν τρίβουν μόνο στη Βιλαρίμπα. Τρίβουν και στην Πετρούπολη. Κι όχι μόνο δε φτουράει μανικιούρ αλλά το πετσί τραβάει τόση ταλαιπώρια που κοντεύεις να χάσεις οριστικά τα αποτυπώματά σου.
Και κάπου στο βάθος, ένα σαρδόνιο γέλιο πάει και δένει με το κλάμα του μωρού και τον ήχο από τα τζιτζίκια του ρηλάξ.
Μην το ψάχνεις, η μάνα σου είναι που γελάει.
Θεία Δίκη το λένε, μην το ψάχνεις.
Περαστικά σου...

Στεύη Τσούτση
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...