Έρχεται μια στιγμή που σε τρομάζει ο άνθρωπος


Ο εγκλωβισμένος, φυλακισμένος εαυτός του.

Έρχεται κάποια στιγμή, που δεν σε τρομάζει ο πόνος ο σωματικός. Δεν σε τρομάζει τόσο η αρρώστια, η στεναχώρια. Σε τρομάζει ο άνθρωπος.

Ο άνθρωπος που στα δύσκολα σε αποφεύγει, σε κάνει πέρα, σε απομονώνει. Ο άνθρωπος ο αδύναμος. Που συζητά, για εμφάνιση, μαλλιά, γκομενικά, σεξ, διακοπές, κουτσομπολιά, αλλά για αρρώστιες, θάνατο, μοναξιά, για όλα τα δύσκολα της ζωής, τα ουσιαστικά, δεν συζητά. Φοβάται μην χαλάσει η διάθεσή του, η ψυχολογία του και έτσι αδιαφορεί. Βολικότερο απ’ το να είναι τρυφερός. Να νοιαστεί.

Ποιος ξέρει; Ίσως, αν μιλήσει για αυτά, αν έρθει στην θέση σου, αν μπει στα παπούτσια σου, τότε να δει και τα δικά του προβλήματα. Ίσως ανακαλύψει ότι τον στενεύουν και τα δικά του παπούτσια. Ίσως πονέσει και δει ότι η αλήθεια του, που τόσο καιρό την είχε ωραιοποιημένη και καλοχτενισμένη, στην πραγματικότητα είναι άσχημη, αφρόντιστη, παρατημένη και μόνη. Ίσως τότε ξεβολευτεί από την θέση του. Ίσως καταλάβει ότι δεν χρειάζεσαι εσύ να σωθείς, αλλά ο ίδιος. Ο εγκλωβισμένος, φυλακισμένος εαυτός του.

Ίσως, τότε, για πρώτη φόρα, μάθει να αγαπά και τους άλλους. Ίσως, αυτός είναι ο τρόπος να γίνει αληθινός και δοτικός.

Ίσως η δύσκολη, ωμή και βίαιη αλήθεια του είναι ο τρόπος να ξαναγίνει παιδί.

Ίσως, να κερδίσει ακόμη μια ευκαιρία για να γίνει καλύτερος, και να ζήσει αληθινά.

Ίσως...

Χρύσα Κατσιτοπούλου
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...