Ο χρόνος είναι παρά μόνο στιγμές


μα συγχρόνως τόσο γεμάτος με ζωή και αγάπη.

Έτσι είναι ο χρόνος. Την μια καλός, ήρεμος και απλόχερος μπροστά μας, αλλά από την άλλη, αδυσώπητος και ανελέητος, χαρίζοντάς μας μονάχα ένα λεπτό από την αιωνιότητα μέσα στην οποία κινείται.

Τρέχει και σκάει σαν μια θάλασσα που ποτέ δεν κοιτάει ποιον παρασέρνει και κάθε φορά κάνει τις στιγμές μνήμη, το σήμερα, παρελθόν και το αύριο όνειρο. Και εμείς δεσμώτες, πότε μιας ακέραιης ζωής και πότε πρωταγωνιστές σε ένα παιχνίδι, όπου το φως με το σκοτάδι, η άγνοια με την γνώση και η ελπίδα με το τέλος συγκρούονται και μάχονται για το ποιος θα επικρατήσει.

Περίεργος ο χρόνος. Παίζει και κλέβει τις ζωές, είτε δίνοντάς τους μια ανάσα οξυγόνου, είτε ένα βάρος που θέλει γερά κότσια να σηκώσεις.

Με τους ανθρώπους όμως, γιατί φέρεται έτσι; Γιατί δεν λυτρώνει τις ψυχές τους;

Λένε πως τους επουλώνει τις πληγές, αλλά γιατί σε κάποια στιγμή τους φέρνει πάλι αντιμέτωπους με όλα εκείνα που με δυσκολία κατάφεραν να αφήσουν;

Άραγε, η μοίρα ή η τύχη φταίει σε αυτό; Ή μήπως, η επιθυμία είναι αυτή που ξυπνάει ξανά όλα εκείνα που η καρδία για λίγο είχε ξεχάσει;

Για μια στιγμή λοιπόν, κάποιους ανθρώπους τους κρατάει ενωμένους και τους δίνει ξανά ζωή. Τους προσφέρει την ελπίδα, ένα χαμόγελο που όταν το κοιτάς, συνεχίζεις να υπάρχεις. Τους χωρίζει όμως, τους ανθρώπους. Φέρνει έτσι τις συνθήκες που ένας από τους δύο παύει να προσπαθεί και να δίνει συνεχώς, χωρίς να παίρνει αυτό που του αξίζει.

Αφού γίνεται έτσι, ποιος ο λόγος που τους έφερε κοντά; Αν είναι να ζουν δυστυχισμένοι γιατί τους μαστίζει; Άδικος ο χρόνος. Αυτούς που τους θέλουμε, δεν μας αφήνει να τους χαρούμε. Μας δίνει μονάχα λίγη από την γεύση τους και την υπόλοιπη την δωρίζει σε άλλους και όσοι είναι τυχεροί μεθούν με αυτή στο έπακρο. Γρήγορος λοιπόν, ο χρόνος, μα συγχρόνως τόσο γεμάτος με ζωή και αγάπη.

Νικόλ Παπαδοπούλου
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...