Μπορεί να μην είναι όπως την ονειρεύτηκες, αλλά έφτιαξες μια υπέροχη ζωή


Αλλά ακόμα δεν το ξέρεις.

Νύχτα Παρασκευής, και μόλις γύρισες απ' την οικογενειακή ταβέρνα που σας πάει ο μπαμπάς κάθε τέτοια μέρα.
Γύρω στα δεκαπέντε, και όλη η αναρχία μαζεμένη στα σωθικά σου.

Είναι τα γενέθλια σου, και ενώ εσύ επιθυμούσες να ξεφύγεις απ' την οικογενειακή αγκαλιά, σε έπνιξαν με την αγάπη.
Τα φώτα έξω σε καλούν αλλά πρέπει να μείνεις κλεισμένη μέσα,
γιατί ο κόσμος δεν ανέχεται τα χρόνια σου, και το φύλλο σου, να τρέχουν στους δρόμους χωρίς ανδρική επιτήρηση.
Σου κάνω λοιπόν τη χάρη, και απ' το μέλλον γυρίζω στο παρελθόν, μόνο και μόνο για σένα.
Να βάλω σε αυτό το μυαλουδάκι όσα περισσότερα μπορώ, για αυτά που θα συναντήσει στο μέλλον.
Βέβαια μπορεί να τα θυμάσαι σαν όνειρο η ίσως σαν εφιάλτη,
αλλά κάποια απ' αυτά, μπορεί να σε συντροφεύουν τουλάχιστον μέχρι να γίνουν πραγματικότητα.

Σου μιλά λοιπόν το εγώ σου, έχοντας στη πλάτη πάνω απο σαράντα χρόνια ζωής, προσθέτοντας και τα δικά σου μαζί.
Τόσα πολλά θα ζήσεις μικρούλα μου, και μόλις φτάσεις εδω, που είμαι, θα ξέρεις πως είναι ακόμα πολύ λίγα.
Λυπάμαι αλλά είσαι ήδη ορφανή, και αυτό είναι κάτι που όσο χρονών και να είσαι πονά αφόρητα.
Επίσης κανένα σου όνειρο, τουλάχιστον όσα είχες στο μυαλό σου εκείνη τη νύχτα των 15 χρόνων δεν έγινε πραγματικότητα.
Όχι, δεν ταξίδεψες,όχι όσο όσο ονειρεύτηκες, και ούτε έκανες κάτι το συνταρακτικό, για να αλλάξεις το κόσμο.
Δεν έγινε το όνομα σου διάσημο σε καμιά επιγραφή, ούτε στις σελίδες των αγαπημένων σου βιβλίων.
Αλλά θέλω να ξέρεις πως τίποτα δεν τελείωσε. Το παλεύεις γερά.

Σε πληροφορώ πως δεν χάρηκες τα νιάτα σου, με τον τρόπο της Ματούλας της γειτόνισσας.
Δεν κατάφερες να γυρίζεις τις νύχτες, ούτε καν σαν φοιτήτρια. Γιατί δεν φοίτησες πουθενά.
Παρά τον διακαή πόθο σου, τα ξενύχτια που έκανες δεν ήταν πάνω σε πίστες των ντίσκο, η τουλάχιστον στα βιβλία.
Βλέπεις αυτός που περίμενες να έρθει μετά τα εικοσιπέντε σου, αφού εσύ θα γινόσουν μεγάλη και τρανή επιστήμων, ήρθε νωρίτερα.
Την μεγάλη αγάπη την γνώρισες πολύ νωρίς.
Δηλαδή για να λέμε την αλήθεια, άρχισες να καταλαβαίνεις πολύ αργότερα την σημασία της.

Την δερμάτινη σάκα σου την έβαλες βαθιά στην ντουλάπα του πατρικού σου, και δεν την θυμήθηκες ποτέ ξανά.
Ο χρόνος άλλαξε, και μαζί του μεγάλωνες εσύ και τα μωρά σου. Ναι ναι.. έκανες μωρά ποια εσύ που δεν τα ήθελες στη ζωή σου. Τουλάχιστον νωρίς.
Μπορώ να σου εγγυηθώ πως γέλασες απίστευτα, πως αγάπησες παράφορα, πως έκλαψες και τρόμαξες με ένταση τρομακτική.
Πως έζησες τόσο διαφορετικά απ' τον τρόπο που ονειρευόσουν, και όμως κάποιες φορές, έφτασες στο σημείο να ξεχνάς τα πρώτα σου όνειρα.
Αυτά τα παιδικά και μετέπειτα εφηβικά. Ξεχάστηκαν σε προσωπάκια βελούδινα, και κορμάκια που σφίγγονταν επάνω σου.

Και ο έρωτας σου έδωσε το βέλος του σαν αντίβαρο των ονείρων που χάθηκαν.
Πως τώρα πια παρόλο που η μητέρα σου είναι μεγαλύτερη απ' την έκδοση του εγω σου, που σου παρουσιάζεται, σε όνειρο,
η αναρχία θα υπάρχει ακόμα μέσα σου. Σε γοητεύουν πάντα οι μεγάλοι δρόμοι, και αυτή τη φορά τους περπατάς άφοβα.
και χωρίς επιτήρηση. Οι καιροί θα αλλάξουν εφηβάκι μου, και κάποια πράγματα θα ξεχαστούν.
Αλλά θα αλλάζεις και εσύ μαζί τους. Το αίμα σου βράζει τσουρουφλίζει το είναι σου, μπορώ να νιώσω την ενέργεια που βγάζεις.

Κλείσε τα μάτια σου, ξεκουράσου, αυτά που δεν περιμένεις είναι πολύ κοντά σου, αυτά που ονειρεύεσαι απομακρύνονται. Και ξέρεις κάτι που δεν στο είπα ακόμα...
Όλα αυτά θα τα αποφασίσεις εσύ, μόνη σου. Αλλά ακόμα δεν το ξέρεις.
Ούτε πως θα ζήσεις μια γεμάτη ζωή,.
Όχι αυτήν που ονειρεύτηκες, αλλά αυτή που έφτιαξες.
Και μπορώ να σου πω με σιγουριά, πως έφτιαξες μια υπέροχη Ζωή.

Θεοδώρα Ατζεμιάν
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...