Σχολικές αναμνήσεις και όχι μόνο !



Η μπλε φόρμα της γυμναστικής.


Απαραίτητη για την ώρα της γυμναστικής ήταν και η μπλέ φόρμα. Τόσο απαραίτητη που χωρίς αυτή δεν μπορούσαμε να κάνουμε μάθημα μια και οι καθηγητές μας έβαζαν … απουσία. Συγκεκριμένα και τα μαγαζιά όπου προμηθευόμασταν τα αθλητικά μας είδη όπως το «Κατράνζος σπορ» αλλά και οι φόρμες μας που σίγουρα θα θυμάστε ότι ήταν … «Πειραϊκής-Πατραϊκής», μια και αυτή ήταν η μεγαλύτερη κλωστοϋφαντουργική βιομηχανία, βάμβακος και ετοίμων ενδυμάτων της Ελλάδας για αρκετά χρόνια. (ιδρύθηκε το 1919 και λειτούργησε ως το 1996.)


Eλάτε τώρα μην κάνετε πως δεν θυμάστε , αυτός είναι «ο ίππος» που σπάγαμε τα μούτρα μας στην ώρα της γυμναστικής!


Η χακί στρατιωτική «τσάντα».

Δεν ξέρω από που ξεκίνησε η μόδα αυτής της αγαπημένης σχολικής τσάντας μια και στη δεκαετία του ’80, δεν υπήρχε μαθητής – μαθήτρια που να μην την είχε κρεμάσει στον ώμο του. Ξέρω όμως (από τη δική μου, που την έχω φυλαγμένη ακόμα) πως … όσο πιο ζωγραφισμένη και «βασανισμένη» τόσο περισσότερο «πολύτιμη» !


Οι τάξεις μας !

Noμίζω πως ήταν κάπως έτσι!
Βέβαια τα θρανία ήταν πολύ περισσότερα μια και απ’ ότι θυμάμαι ο αριθμός των μαθητών πλησίαζε τον «αστρονομικό» αριθμό των 40 – 45 μαθητών τουλάχιστον.Και όμως γινόταν μάθημα!


Αλφαβητάριο Α΄ Δημοτικού 1971
Των Ι. Γιαννέλη, Γ. Σακκά.


Το μακροβιότερο βιβλίο του Δημοτικού. Αγαπήθηκε ίσως όσο κανένα βιβλίο του σχολείου. Δύο δεκαετίες λαμπρύνονται από την παρουσία ενός όμορφου, απλού και αισθητικά άψογου βιβλίου.
Η ζωντανή γλώσσα που μιλάνε τα παιδιά στο σπίτι τους, στη γειτονιά τους, στα παιχνίδια τους είναι παρούσα, μπαίνει μέσα στο σχολείο.

Οι ήρωες του βιβλίου απλοί, φιλικοί. Κρυφοκουβεντιάζαμε μαζί τους και καμιά φορά, αν “κομπιάζαμε”, κοιτούσαμε την εικόνα να μας βοηθήσει, να θυμηθούμε απέξω τη λέξη. “Τι πειράζει;”, λέγαμε από μέσα μας…


Η ποδιές

Οσο υπήρχαν οι ποδιές στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς συνέρρεαν όλοι οι μαθητές αγόρια και κορίστια συνοδεία γονέων ή κηδεμόνων σε βιοτεχνίες αλλά και μεγάλα καταστήματα, όπως ήταν το ΜΙΝΙΟΝ, ή Αφοι ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΙ προκειμένου να αγοράσουν σχολική ποδιά. Το 1975 οι ποδιές έφτασαν τις 3.500 και 4.000 δραχμές όταν ήταν ακριβής μάρκας,.

Φυσικά δεν μιλάμε καν για τις περίφημες σχολικές ποδιές «Tseklenis», που κόστιζαν τα διπλά χρήματα και έφταναν περίπου στο 1/3 ενός βασικού μισθού αν και ομολογουμένως ήταν άριστης ποιότητας κι αισθητικής.

Οσο υπήρχαν οι ποδιές στην αρχή κάθε σχολικής χρονιάς συνέρρεαν όλοι οι μαθητές αγόρια και κορίστια συνοδεία γονέων ή κηδεμόνων σε βιοτεχνίες αλλά και μεγάλα καταστήματα, όπως ήταν το ΜΙΝΙΟΝ, ή Αφοι ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΙ προκειμένου να αγοράσουν σχολική ποδιά.

Το 1975 οι ποδιές έφτασαν τις 3.500 και 4.000 δραχμές όταν ήταν ακριβής μάρκας,. Φυσικά δεν μιλάμε καν για τις περίφημες σχολικές ποδιές «Tseklenis», που κόστιζαν τα διπλά χρήματα και έφταναν περίπου στο 1/3 ενός βασικού μισθού αν και ομολογουμένως ήταν άριστης ποιότητας κι αισθητικής.


Πάλι μαζί στο σχολείο γυρνάμε /η νιότη γελά τραγουδά η χαρά /πάλι μαζί συντροφιά θα φοράμε /την πιο ωραία γαλάζια ποδιά/ Λάουρα ποδιά για όλα τα παιδιά/ για όλα τα παιδιά /Λάουρα ποδιά!


80stakalapaidia

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...