Πλύνε και κανένα πιάτο αγάπη μου!


Μάθε στο σύντροφό σου να σε βοηθάει.

Φτάνει κάποια στιγμή σε μια σχέση, που χρειάζεται να κάνεις το ένα βήμα παραπέρα. Παλιότερα αυτό σήμαινε χωρίζω ή παντρεύομαι. Πλέον υπάρχει και η εναλλακτική της συγκατοίκησης. Η απόφαση να εγκαταλείψεις την πατρική εστία ή το εργένικο διαμέρισμα για να ζήσεις μαζί με το σύντροφό σου, αυτόματα σε οδηγεί σ’ένα μεταβατικό και ιδιαίτερα κρίσιμο στάδιο της σχέσης.
Ο πρώτος καιρός είναι απολαυστικός. Η αναζήτηση χώρου, η αγορά επίπλων και τετζερεδικών, η φροντίδα της διακόσμησης και χίλιων δυο λεπτομερειών, φουντώνει τον έρωτα και σε φέρνει ακόμη πιο κοντά με τον άλλο. Αυτή η όμορφη αίσθηση, διαλύει μέσα σου και την παραμικρή αμφιβολία που ενδεχομένως να είχες στην αρχή. Ξεχνάς φιλοσοφίες περί προσωπικού χώρου και σχετικής ανεξαρτησίας κι ακάθεκτη ψωνίζεις τραπεζομάντηλα.

Κι η συγκατοίκηση ξεκινά.


Έχοντας ζήσει σαν το μετανάστη καιρό, σε ξενοδοχεία, καφετέριες και πατρικές εστίες με γονική συναίνεση ή μη, ο πρώτος μήνας περνά μέσα σε ροζ συννεφάκι. Λατρεύεις να τον περιποιείσαι, να μαγειρεύεις τα αγαπημένα του και να δημιουργείς ρομαντική ατμόσφαιρα περιμένοντάς τον να γυρίσει, με κεριά και δαντέλες.

Ο καιρός περνά και τα σατέν μπαίνουν στο συρτάρι για να αντικατασταθούν με ωραιότατες βαμβακερές φόρμες.
Πόσο πια να αντέξεις να κάνεις δουλειές του σπιτιού ως σεξοβόμβα έτοιμη για όλα;
Κι αυτά τα “όλα” όσο να πεις περιορίζονται μετά από μια δύσκολη μέρα στη δουλειά. Είναι ακριβώς η ίδια περίοδος που τα μαύρα σέξι μποξεράκια του γίνονται αεράτες πυτζαμούλες.

Αυτό όμως δεν το μεταφράζεις ως πρόβλημα αλλά άνεση ανάμεσα στο ζευγάρι.

Τα προβλήματα ξεκινούν όταν συνειδητοποιείς πως τα ρούχα δεν πλένονται ούτε σιδερώνονται μόνα τους, ο νεροχύτης δεν είναι αυτοκαθαριζόμενος και το σπίτι δε συγυρίζεται με τη σκέψη. Αν έμενες μόνη σου πριν, η κατάσταση παλεύεται γιατί καλώς ή κακώς έχεις μάθει να αυτοεξυπηρετείσαι. Αν όμως υπήρχε μια μανούλα που έτρεχε να σου φέρει κάτι πριν καν σκεφτείς ότι θα το χρειαστείς, έχεις θέμα. Αν πάλι, υπήρχε κι από την άλλη μεριά μια μανούλα που έκανε όλα τα χατήρια στον κανακάρη της, δεν έχεις απλά θέμα.
Έχεις πρόβλημα και μάλιστα μεγάλο!
Όταν ξεκινήσουν οι ατάκες του τύπου “η μανούλα φτιάχνει χειροποίητη ζύμη για πίτσα”, “πάρε την τηλέφωνο να σου δώσει τη συνταγή για τα γεμιστά και τη μάρκα του μαλακτικού των ρούχων” κι άλλα τέτοια ευφάνταστα, καλά θα κάνεις να λάβεις τα μέτρα σου. Το θέμα είναι ότι η χαρά της συγκατοίκησης είναι ακόμη μεγάλη κι όχι δικά σου μέτρα δε λαμβάνεις, αλλά προσαρμόζεσαι στα δικά του.

Κοινώς παίρνεις τη μανούλα του τηλέφωνο. Κι αυτόματα στην ερωτική φωλίτσα γίνεστε τρείς.

Τους επόμενους μήνες εκπαιδεύεσαι εν πλήρει συνειδήσει μεν, εθελοτυφλώντας καλυπτόμενη από ρομαντική διάθεση δε, να γίνεις “μανούλα” στη θέση της “μανούλας”. Το σπίτι λάμπει, το καλάθι των απλύτων με μαγικό τρόπο δεν αδειάζει ποτέ παρά τις φιλότιμες προσπάθειές σου κι εσύ νιώθεις τέτοια οικειότητα με το νεροχύτη, που τον βαπτίζεις για να μην περνάς τόσες ώρες μ’έναν άγνωστο. Μη ξεχνάμε, είσαι κορίτσι από σπίτι.

Το έτερόν σου ήμισυ απολαμβάνει τα καλοσιδερωμένα πουκάμισα, το καθαρό κι άνετο σπίτι κι έχει πάρει καμιά δεκαριά κιλά καθώς μαγειρεύεις δύο φορές τη μέρα, επτά μέρες τη βδομάδα -ξαναζεσταμένο φαγητό ο πασάς ποτέ-. Οι βόλτες σας έχουν μειωθεί στο ελάχιστο με δικαιολογίες όπως : “Γιατί να πάμε σινεμά, αφού μπορούμε άνετα να αράξουμε με ταινία στον καναπέ μας”, “Δε χρειάζεται να βγούμε με φίλους, θα τους καλέσω να έρθουν να φάμε σπίτι. Τι καλό θα φτιάξεις;” και “Τι να το κάνουμε το ταξιδάκι, τώρα έχουμε το σπιτάκι μας, αχρείαστα τα ξενοδοχεία” .

Σιγά σιγά ο άντρας που έχεις πλάι σου μεταλάσσεται σε κάποιον άλλο. Κάποιον που δεν αναγνωρίζεις. Ξαφνικά, η ιδέα της συγκατοίκησης φαίνεται όχι απλά κακή μα δυσβάσταχτη.

Και ξεκινούν οι καυγάδες.

Καυγάδες που κι αυτούς τους μετανιώνεις. Βλέπεις όταν μένατε χώρια, ο τσακωμός ήταν ένα τηλεφώνημα ή μια έξοδος που έληγε νωρίς. Μετά ο καθένας σπιτάκι του να ηρεμήσει ως την επόμενη συνάντηση, που όλα θα είχαν ξεχαστεί.

Τώρα όμως, ο καυγάς μεταφράζεται σε ατέλειωτα μούτρα και συνεχείς αφορμές για επόμενους γύρους αφού τον άλλο τον έχεις διαρκώς στα πόδια σου.
Συσσωρευμένα παράπονα εσύ, γκρίνια αυτός.
Βαροματρικό χαμηλό, βροχές κι αστραπόβροντα στο ροζ βασίλειο.


Το τελειωτικό χτύπημα έρχεται όταν στην επέτειό σας, που προσπαθείς να είναι όλα στην εντέλεια, για να πάψει το σπίτι σας να μοιάζει με εμπόλεμη ζώνη, εσύ του κάνεις δώρο την αγαπημένη του κολώνια κι αυτός σου χαρίζει ένα καρότσι της λαϊκής.
Τρίτος Παγκόσμιος.

Φιλενάδα θα σε στενοχωρήσω αλλά έχεις άδικο. Το φταίξιμο είναι αποκλειστικά και μόνο δικό σου. Εσύ τον κακόμαθες. Δεν ήταν τυχαίο που στην αρχή δεν έβρισκες κανένα του εσώρουχο στα άπλυτα. Τα τακτοποιούσε μόνος του. Εσύ μετατράπηκες αυτοβούλως σε Μαίρη Παναγιωταρά κι αυτός επαναπαύτηκε. Ένα μποξεράκι την πρώτη φορά, στοίβα τα άπλυτα την επόμενη. Ο άντρας στο σπίτι είναι όπως τον μάθεις. Δεν είπε κανείς να τον βάλεις να μαγειρέψει. Αλλά το τραπέζι μπορεί να σε βοηθήσει να το μαζέψεις, να πλύνει το φλυτζάνι του ή να πετάξει τα σκουπίδια.

Η συγκατοίκηση δε θέλει κόπο μα τρόπο. Μοιράζεσαι τη ζωή σου και το χώρο σου. Μοιράσου και κάποιες από τις ανάγκες του σπιτιού. Μάθε στο σύντροφό σου να σε βοηθάει. Δείξε του πως δεν είσαι ούτε οικιακή βοηθός μα ούτε κι η μαμά του. Είσαι η κοπέλα του, συζείτε κι ωφείλετε να κάνετε αυτό το δικό σας μικρόκοσμο βιώσιμο, με προγραμματισμό, δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Είναι κρίμα να αφήνεις μια σφουγγαρίστρα να σου ξεπλένει τον έρωτα και τη χαρά της συμβίωσης.
Αν λοιπόν πρόκειται να συγκατοικήσεις, κανόνισε την πορεία σου καθώς οι καλοί λογαριασμοί, κάνουν τους καλούς συγκατοίκους. Αν ήδη συζείς και νιώθεις λίγο δούλα και κυρά, αντί για κυρά κι αρχόντισσα, φρόντισε να αλλάξεις τα πράγματα με το καλό.
Και που ξέρεις, ίσως στην επόμενη επέτειο πάρεις δώρο σκουλαρίκια.

Της Στεύης Τσούτση
diaforetiko

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...