Δεν καταλαβαίνεις... Κανείς δεν καταλαβαίνει...


νίκησα και πανηγύρισα για τη ζωή που θέλησα εγώ...

Μέσα στο δάκρυ πνίγω το πόνο και την κραυγή που σπάραξε τα σωθικά μου. Δεν την ακούς... Κανείς δεν ακούει.

Το δάκρυ θάλασσα για να πνίξει κάθε αναστεναγμό. Πού να σεργιανίσω το θυμό; Σε ποια μονοπάτια να τον πλανέψω; Μα δεν καταλαβαίνεις....κανείς δεν καταλαβαίνει.....
Κι' εσύ και ο δίπλα και ο παραδίπλα, πλανόδιοι παλιάτσοι αυτής της κατάντιας του σήμερα.
Απογοήτευση και το μελάνι γράφει...

Με χαστούκισαν χθες, προχθές, θα με χαστουκίσουν κι' αύριο και μεθαύριο....
Δεν είδα χέρι να μ' αρπάξει, ούτε καρδιά να ταιριάξει στην αύρα των δικών μου θέλω.
Άγριος ο λόγος και οι λέξεις κομματιάζουν και σκορπούν όσα ονειρεύτηκα. Όσα εσύ δεν κατάλαβες....κανείς δεν καταλαβαίνει....

Μεγάλος ο θυμός, ξεχειλίζει η ψυχή. Πού ν' ανέβω; πού να σκαρφαλώσω, να δραπετεύσω? Πώς να ρημάξω ό,τι υπάρχει γύρο μου και με οδηγεί σ' ένα σενάριο που δεν το έγραψα εγώ για μένα, αλλά, εσύ για να βολέψεις το σκοτεινό σου μυαλό.

Χαμένος χρόνος, σ' ένα ασφυκτικό περιθώριο, να πνίγομαι σιγά-σιγά ακούγοντας παράλογα παραμύθια για δράκους που κατασπάραξαν την μία και μοναδική μου ζωή. Δεν καταλαβαίνεις....κανείς δεν καταλαβαίνει.
Λύγισα μα δεν γονάτισα...μέσα μου είμαι εγώ και λάμπει ο ήλιος, υπάρχει φως...το φως που οδηγεί και με βγάζει από το αδιέξοδο αυτής της άτιμης καταραμένης κατάρας. Αυτής της μοίρας που έμελλε να την παλεύω, να την πεθαίνω και να την αναγεννάω. Την πήρα στα χέρια μου σταυρό...νίκησα και πανηγύρισα για τη ζωή που θέλησα εγώ κι΄εσύ και όλοι οι άλλοι να ζήσω.

Δεν καταλαβαίνεις...κανείς δεν καταλαβαίνει....

Χαρούλα Τσαβαρτσίδη
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...