Ο Χρόνος γυρισμό δεν έχει


Ζούμε ίδιες, βαρετές και μονότονες μέρες.

Έδυσε πάλι σήμερα, όπως και χθές, ο ήλιος.
Κοντεύει μία, και δύο… αν ήταν, δεν θα άλλαζε κάτι όμως.
Είμαι τρομακτικά βέβαιη για αυτό.

Η ζωή προχωράει, ο χρόνος όμως τρέχει.
Η ζωή σε όλους και γιά όλους κυλάει το ίδιο.
Ο χρόνος όμως, έχει τη δική του ιστορία.

Μιά Ιστορία άχρονη.
Γιατί δεν την έγραψαν παιδιά, στο τοίχο, με μπογιά.
Ο καθένας μοναχός του, τη γράφει, κάθε μέρα.

Η ζωή προχωράει, πίσω δε κοιτά.
Ο άνθρωπος -για ευχή ή κατάρα- έχει μάτια και στην πλάτη.
Όταν όμως το παρελθόν κοιτά, ξεχνά τη ζωή, που κυλάει μπροστά.

Έτσι όπως κυλάει η ζωή, αφήνει σημάδια ανεξίτηλα στον χρόνο. Ό,τι γράφει η ιστορία, δεν ξεγράφει με μια τελεία. Όσα «τέλος», όσα «ως εδώ» και αν πει ο άνθρωπος. Όσες φορές και αν κλείσει το κεφάλαιο που κάποτε άνοιξε. Πάντα θα δημιουργείται ένα νέο με ίδιους χαρακτήρες, ίδια σκηνικά και παρόμοιο τέλος.

Το ζητούμενο δεν είναι να κλείνει η λογική τα κεφάλαια, οργανώνοντας ένα βολικό κάθε φορά τέλος. Η καρδιά ορίζει το τέλος. Η καρδιά αφήνει πίσω την «προϊστορία», για να γράψει μία νέα ιστορία.

Ούτε η μοίρα είναι αρμόδια να ορίζει τα πράγματα. Ο άνθρωπος εκ φύσεως και κυρίως εκ πεποιθήσεως είναι δυναμικό πλάσμα. Μπορεί να δρά και να αντιδρά κάθε φορά ώστε να φέρνει και να πλάθει τη ζωή στα μέτρα του.

Όταν η ζωή, αδίκως, κλέβει μέσα απο τα χέρια μας ό,τι ο καθένας όρισε για τον εαυτό του ως ευτυχία, και παρ’ όλα αυτά, περιμένουμε να τα γυρίσει πίσω η μοίρα και η καλή μας τύχη. Τότε ματαιοπονούμε και γινόμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Για πολλά πράγματα στη ζωή δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι, αυτό είναι γεγονός. Δύο είναι τα δεδομένα: ότι ζούμε μόνο μία φορά και όχι για πάντα. Πώς γίνεται με αυτά τα δεδομένα να σπαταλάμε το χρόνο που είχαμε τη τίμη να μας χαρίσουν;

Είμαστε περίεργοι οι άνθρωποι. Ψάχνουμε λύσεις και δικαίωση στο παρεθλόν. Αμφισβητούμε τα πάντα τόσο συχνά, ώστε μέχρι το τέλος οι απόγονοί μας όντως θα βγάλουν μάτια στη πλάτη.

Δεν ζούμε τη κάθε στιγμή σαν μοναδική. Ζούμε ίδιες, βαρετές και μονότονες μέρες, ενώ γνωρίζουμε ότι δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου. Δεν φτάνει όμως να γνωρίζει κανείς κάτι, πρέπει να έχει και τη θέληση σύμμαχό του.

Νέλλη Μωραΐτη
enallaktikidrasi

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...