Ο σχολικός εκφοβισμός δεν έχει μόνο θύματα, έχει και θεατές


Εμείς μεγαλώνουμε τους θύτες, εμείς τα θύματα, εμείς και τους θεατές.

Ο σχολικός εκφοβισμός (Bullying) είναι μία επιθετική συμπεριφορά που εμφανίζεται με πολλές μορφές, όπως η σωματική, λεκτική, ψυχολογική και η οποία εκδηλώνεται σκόπιμα, απρόκλητα και συστηματικά από μαθητές σε μαθητές εντός και εκτός σχολείου. Τα τελευταία χρόνια και με την ευρεία χρήση του διαδικτύου κυρίως από τους έφηβους, παρουσιάζει μεγάλη αύξηση μια νέα μορφή του, ο ηλεκτρονικός ή διαδικτυακός εκφοβισμός (Cyberbullying).

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η Πανελλήνια ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού, μια μέρα που στα σχολεία όλων των βαθμίδων της χώρας γίνονται δράσεις και συζητήσεις σχετικές με το θέμα, με το στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των μαθητών, αλλά και την καταστολή του φαινομένου.

Ο σχολικός εκφοβισμός, όμως, είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που δεν αφορά μόνο τη σχολική κοινότητα. Είναι ευθύνη όλων μας να προστατέψουμε το παιδί, είτε έχει τον ρόλο του θύματος είτε τον ρόλο του θύτη. Η ευθύνη μας, όμως, είναι εξίσου μεγάλη και όσον αφορά τον ρόλο των θεατών, τον οποίο πολύ συχνά τον προσπερνάμε ως τον λιγότερο σημαντικό.

Είναι γεγονός πως κανένας από μας δε θα ήθελε να στοχοποιηθεί το παιδί του από μια ομάδα συνομήλικων ή μεγαλύτερων μαθητών του σχολείου του και να είναι το Θύμα, που θα κακοποιείται σωματικά, ψυχολογικά ή συναισθηματικά εσκεμμένα και συστηματικά. Και ο καθένας από μας θα αναγνώριζε ως δικαίωμά του να μάθει εγκαίρως για τον πόνο που προκαλούν στο παιδί του άλλα παιδιά.

Από την άλλη, δύσκολα παραδέχεται ένας γονιός ότι το παιδί του μπορεί να είναι ο Θύτης. Το παιδί εκείνο που αντλεί ευχαρίστηση και νιώθει ένα αίσθημα υπεροχής ασκώντας την όποιας μορφής εκφοβισμό σε ένα άλλο παιδί. Σε ένα παιδί που είναι αδύναμο να προστατέψει μόνο του τον εαυτό του με τρόπο ουσιαστικό. Και η άρνηση του γονιού να αποδεχτεί τη σκληρή αλήθεια, δε βοηθάει το δικό του το παιδί. Γιατί και το παιδί-θύτης κραυγάζει με τον δικό του τρόπο αυτά που το παιδεύουν μέσα του και δεν μπορεί να τα διαχειριστεί.

Κι ακολουθούν οι Θεατές. Η μεγαλύτερη αριθμητικά ομάδα, η ομάδα που μπορεί να κάνει τη διαφορά στη ζωή του θύματος και που έχει 80% πιθανότητες, σύμφωνα με τους ειδικούς, να σταματήσει τον εκφοβισμό. Η ομάδα που τη δύναμή της υποτιμούμε. Η ομάδα που οφείλει να μιλήσει. Οι θεατές είναι τα παιδιά εκείνα που σιωπούν και αποδέχονται μέσα από τη σιωπή τους την κακοποίηση ενός άλλου παιδιού, ανεξάρτητα από τα αισθήματα συμπάθειας ή συμπόνιας που μπορεί να νιώθουν.

Κι εδώ τον καθοριστικό ρόλο ερχόμαστε να τον παίξουμε εμείς οι γονείς.

Ας μάθουμε στα παιδιά μας ότι οι θεατές έχουν τη δύναμη να κάνουν τον κόσμο καλύτερο.

Ας τα συμβουλεύουμε να αντιστέκονται στο άδικο όταν το αναγνωρίζουν. Να παίρνουν θέση και στάση ενάντια στον εκφοβισμό.

Οι συμβουλές του τύπου «εσύ να κοιτάς τη δουλειά σου» κι «εσύ να μην ανακατεύεσαι» τα μαθαίνει να ανέχονται την αδικία.

Κι εμείς θέλουμε να μεγαλώσουν τα παιδιά μας σε έναν κόσμο που θα τους φερθεί με δικαιοσύνη. Ας τα μάθουμε, λοιπόν, να την προασπίζονται.

Εμείς μεγαλώνουμε τους θύτες, εμείς τα θύματα, εμείς και τους θεατές.

Ας κάνουμε κάτι γι’ αυτό.

Γεωργία Ανδριώτου
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...