Εκείνοι οι ιδιαίτεροι που γελούν πολύ, που ονειρεύονται πολύ


Αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον με τα μάτια. Είναι αερικά!

Κάποιοι λένε ότι γελούν πολύ. Κάποιοι θα πουν ότι ονειρεύονται πολύ.

Κάποιοι θεωρούν ότι ζουν στον κόσμο τους.
Κάποιοι τους λατρεύουν γιατί παθιάζονται πολύ.
Σίγουρο είναι πως τους αρέσει το πολύ, το απόλυτο, το κοκκινο το πορφυρό, το μαύρο του θανάτου, το λευκό της γαλήνης, το μπλε των ονείρων.

Πάντοτε όμως τα χρώματα που αγαπούν είναι καθαρά. Ρέουν χωρίς μέτρο μέσα τους. Ποσότητες κ εκφράσεις που γοητεύουν και φοβίζουν.
Πολλές φορές τους θεωρούν χαζούς γιατί δεν κρίνουν απ τις πράξεις, δικαιολογούν γιατί μπαίνουν μέσα απ τα μάτια σου στον κόσμο σου.

Είναι απίστευτα ιδιότροποι.Μπορεί να παραβλέπουν το προφανές και να κολλούν σε λεπτομέρειες.
Μην τους πάρεις σα δεδομένους. Σεβάσου ότι μέσα στην αδυναμία τους, έχουν τη δύναμη να αφήνονται ολοκληρωτικά. Δεν τους αγγίζουν πολλά αλλά σ’ αυτά που τους αγγίζουν είναι ευάλωτοι σε παράλογο βαθμό. Κρύβονται μέσα σε λέξεις βιβλίων. Γίνονται ένα με ταινίες. Πάλλονται με μουσικές.

Εκείνοι, ίσως ακόμα ελπίζουν. Μπορεί να τους χαρακτηρίσεις εύκολα εγωιστές. Βλέπουν τα πάντα με τον ενθουσιασμό μικρού παιδιού. Τα τοπία, τις διαδρομές, τον ήλιο, το φεγγάρι, τους ανθρώπους. Μπορεί να τους θεωρήσεις σνομπ , απρόσιτους, υπερβολικούς, εκρηκτικούς. Ίσως θα πρεπε να μάθουν να ζυγίζουν, το “δίνω” και το “παίρνω”. Μα τότε θα ταν δυστυχισμένοι.

Μην τους θεωρείτε δεδομένους, θα κλείσουν τα μάτια της ψυχης τους ξαφνικά, χωρίς να το θέλουν. Είναι μωρα μέσα τους. Μετράς πόσο θα ταίσεις κ πόσο θα αγκαλιάσεις ένα μωρο; Ίσως θα έπρεπε να μεγαλώσουν. Ίσως όμως δεν θέλουν πιά. Χαιδεψτε τους με ένα λουλούδι, όταν πονούν. Χωρις να ζητησετε τιποτα. Είναι βαθιά μόνοι.

Εκείνοι…..ίσως τελικά να παίρνουν πολύ σοβαρά τον εαυτό τους. Όχι δεν είναι τελικά εγωιστές, είναι εγωκεντρικοί. Φοβούνται , γι αυτό.

Δεν ξέρω αν είναι σημαντικοί ή όχι. Ξέρω πώς είναι απλά αληθινοί. Φευγουν εύκολα. Όχι από σένα και από μένα. Από μέσα τους. Αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον με τα μάτια.
Είναι αερικά!

(όταν κοιτάζω τα μάτια σου, είναι θολά. Ίσως γι αυτό σε συμπονώ, σίγουρα κάποτε ήσουν αλλιώς.)

Γράφει η Χαρά Μαζίδη
thessalonikiartsandculture

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...