Εμένα το διαδίκτυο με έφερε κοντά με τους αγαπημένους μου. Εσένα;


Και για αυτό ευχαριστώ εκείνη την καταραμένη την τεχνολογία.

Διαολεμένη εποχή της επικοινωνίας.
Έφερες τις οθόνες στη ζωή μας κι έδιωξες τους ανθρώπους. Πάνε οι όμορφες συναντήσεις, το φλερτ, οι αληθινοί έρωτες.
Οι άνθρωποι κόλλησαν σε μια οθόνη κι έκτοτε ζουν μαζί της. Ζουν ψεύτικα κι όχι όπως θα έπρεπε…
Μπλα μπλα μπλα.
Όλοι οι καταστροφολάγνοι κάτι τέτοια θα ακούσεις να λένε. Κι ίσως και σε κάποια σημεία να έχουν δίκιο. Αλλά μήπως υπερβάλλουν λίγο;
Είχα την τύχη να μεγαλώσω χωρίς υπολογιστές και κινητά. Γνώρισα πως είναι να χτενίζεις μια κούκλα, να φτιάχνεις ένα παζλ.
Έζησα στην εφηβεία τις βραδιές με ταινία στο βίντεο και σπιτική πίτσα.
Κι αργότερα, φοιτήτρια γαρ, έζησα τα κινητά παντόφλες, με τη μια γραμμή για να διαβάσεις μήνυμα κι εκείνο το χαρακτηριστικό ήχο κλήσης για να συνδεθείς στο ίντερνετ. Ζω και τώρα με ίντερνετ γρήγορο, με κινητά υπερπαραγωγή, υπολογιστές σούπερ δυνατούς. Σαν κι εμένα θεωρώ ότι είστε και οι περισσότεροι. Κλειδώσατε τις όμορφες, ίσως και λίγο πρωτόγονες νεανικές σας μνήμες και συνηθίσατε την τεχνολογία. Για την ακρίβεια την αφήσατε -την αφήσαμε- να σας -μας- κακομάθει.
Facebook, Viber, Skype.
Ονόματα φωτιά για τους πολέμιους της τεχνολογίας. Ξέχασαν οι άνθρωποι να είναι άνθρωποι θα σου πουν.
Αλλά εγώ δε συμφωνώ. Δε λέω ότι είμαι υπέρ των υπερβολών αλλά αυτά τα εργαλεία είναι χρήσιμα.
Το Skype γεφύρωσε τις αποστάσεις για όλους τους ξενιτεμένους αγαπημένους. Εκμηδένισε τα χιλιόμετρα κι έσωσε ανθρώπους από τη μοναξιά, την κατάθλιψη, το χωρισμό.
Το Facebook πάλι έβαλε τους ανθρώπους τον έναν στη ζωή του άλλου. Όχι απαραίτητα με την έννοια του κουτσομπολιού. Όχι, μπορεί να το λένε κλειδαρότρυπα τις ιδιωτικής μας ζωής, αλλά είναι ότι θελήσουμε εμείς να γίνει. Το Facebook επανένωσε χαμένους φίλους, συστησε εραστές, έδωσε θάρρος σε δειλούς, κλειστούς ανθρώπους.
Όσο για το Viber, έσωσε τις επικοινωνίες με τη φθήνια του. Απαλλαγμένοι από τα κόστη των υπέρογκων λογαριασμών, οι άνθρωποι μιλούν πιο πολύ από ποτέ.
Γιατί λοιπόν βρίζουν το διαδίκτυο; Εγώ βλέπω πως έκανε τους ανθρώπους πιο κοινωνικούς από ποτέ. Τους έφερε κοντά με ένα δικό του τρόπο. Άνθρωποι γνωρίστηκαν, αποκαλύφθηκαν, ερωτεύτηκαν, έγιναν φίλοι.
Ζουν μαζί με αυτό κι όχι απαραίτητα μόνο με αυτό, όπως λένε.
Προσωπικά θεωρώ ότι αν δεν υπήρχε, θα είχα απομακρυνθεί με τους μισούς μου φίλους. Είτε γιατί θα ζοριζόμουν να παίρνω τηλέφωνα λόγω κόστους είτε γιατί λόγω έλλειψης χρόνου και μεγάλων αποστάσεων δε θα μπορούσα να τους δω συχνά.
Τώρα, έτσι όπως έχουμε γίνει, δε χάνονται οι άνθρωποι. Εκτός κι αν θέλουν βέβαια να χαθούν.
Τώρα ζει ο ένας μέσα στη ζωή του άλλου. Κι όταν βρίσκονται, γιατί ότι και να λένε, ακόμη βρίσκονται οι άνθρωποι, απλά συνεχίζουν μια κουβέντα που έμεινε στη μέση… στο ίντερνετ ή από κοντά, μηδαμινή η σημασία του.
Σημασία έχει ότι μιλάνε. Δεν είναι μόνοι, δεν είναι απομονωμένοι.
Αυτά λέω εγώ που βλέπω το βαφτιστήρι μου να μεγαλώνει μέσα από μια ξενιτεμένη κάμερα του skype.
Αυτά λέω εγώ που γνώρισα την καλύτερή μου φίλη από το Facebook.
Αυτά λέω εγώ που αγαπώ εκείνο το γνώριμο βουητό ενός νέου μηνύματος στο Viber ή το Messanger.
Μερικές φορές είναι σα να έχω φωνές μέσα στο κεφάλι μου. Μετά θυμάμαι πως είναι τα μηνύματα των φίλων. Φίλων που μπορεί να δω την ίδια μέρα ή και μετά από ένα χρόνο. Όπως τα φέρουν οι συνθήκες.
Σημασία όμως έχει ότι δεν τους χάνω. Και για αυτό ευχαριστώ εκείνη την καταραμένη την τεχνολογία.
Ή μήπως ευλογημένη;

Της Στεύης Τσούτση
diaforetiko

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...