Πρόσεξε να μην σκοντάψεις επάνω μου καθώς θα κατεβαίνεις τα σκαλιά


Έχω ήδη φύγει, αγάπη μου. Καιρό πριν.. από σενα , απο μας…

«Μη με ενοχλήσεις ξανά» είπες κ κατευθύνθηκες αργά προς την πόρτα  χωρίς πια πίσω να κοιτάς..«Πρόσεξε…» ψέλλισα..

Δεν είμαι εγώ αυτός που άφηνεις πίσω σου , αγάπη μου . Το κουφάρι μου είναι να στέκεται άδειο, χωρίς ψυχή . Βλέπεις, το έχει πριν απο σενα εγκαταλείψει.. Βρίσκομαι ήδη έξω απο την πόρτα, πολύ πριν καν σκεφτείς ν΄ακουμπήσεις το παγωμένο της πόμολο. Εδώ και καιρό..

Έπρεπε να το είχες καταλάβει..Απο το πρωί που ξυπνούσες κ δεν εβρισκες τον καφέ σου ζεστό μέχρι τη στιγμή που γυρνούσες κ έβλεπες το σπίτι σκοτεινό. Και τα βράδια μας, στο κινητό σου εσύ, χαμένος εγώ..
Σε ενοχλούσα, πώς; Ενοχλεί η απουσία; Ενοχλεί η σιωπή;

Μήνες  τώρα η καρδιά μου ζει έξω απο το δωμάτιο που μοιραστήκαμε.. περιπλανιέται στα σοκάκια της Αθήνας, στις πιο σκοτεινές της γωνιές.. κ εσύ μέχρι χθες νόμιζες  πως κοιμόμουν δίπλα σου!.. πόσο λάθος, έκανες αλήθεια…και σε ξαναρωτάω.. ενοχλεί η απουσία; Ενοχλεί;

Έπαψα να φοβάμαι το σκοτάδι, το ξέρεις? Γιατί συνήθισα τη συννεφιά στα μάτια σου… Συνήθισα ακόμα και να κρυώνω , γιατί ξέχασα πώς είναι να με ζεσταίνει η ανάσα σου..Και τώρα στέκεσαι στην πόρτα κ φεύγεις… και μου ζητάς να μην σε ενοχλήσω ξανά..
Αν με κοίταζες  στα μάτια θα διέκρινες καθαρά το «αντίο» στο βλέμμα μου μήνες πριν  …

Έχω ήδη φύγει, αγάπη μου. Καιρό πριν.. από σενα , απο μας…

Ας είναι, όμως.. Άλλωστε, τι σημασία έχει ποιος φεύγει πρώτος ή τελευταίος? Ποιος θα ξεχάσει πρώτος έχει σημασία, αν ξεχνάς ποτέ

«Δεν σε ενοχλώ λοιπόν, αφού περισσεύω. Μόνο πρόσεξε…» ψέλλισα ξανά, χωρίς να κουνήσω απο τη θέση μου.

« Πρόσεξε να μην σκοντάψεις επάνω μου καθώς θα κατεβαίνεις τα σκαλιά…»

Της Κατερίνας Ξυπάκη
anapnoes

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...