Άνθισε η άνοιξη...

Τι όμορφο χρώμα!

Βράδυ, κάτω από τον έναστρο ουρανό, με συντροφιά τον σαγηνευτικό ήχο του παφλασμού των κυμάτων. Ερημική ακρογιαλιά συνάμα τόσο ακίνδυνη, το μικρό μου κρησφύγετο.

Συχνά επισκέπτομαι αυτή την μικρή αγκαλιά, θέλω να μένω μόνος μου τα βράδια, να σκέφτομαι και να οραματίζομαι το δικό μου μέλλον, τις δικές μου πράξεις. Ξεκινάω από τους στόχους για την επόμενη μέρα και πολλές φορές καταλήγω να επαναλαμβάνω τους ήδη κατοχυρωμένους στόχους της χρονιάς. Γιατί συμβαίνει αυτή η αναπαραγωγή, ειλικρινά δεν το γνωρίζω. Ίσως είναι απλά μία επιβεβαίωση, ποιος ξέρει...

Άλλες φορές βέβαια, όταν με κυριεύει απελπισία, πάλι εδώ έρχομαι, αυτή είναι η παρηγοριά μου. Σήμερα είναι μία ακόμη μέρα απελπισίας, μάλλον. Όλα πηγαίνουν στραβά, αλλά ταυτόχρονα τίποτα δεν φταίει. «Εφηβικές εμπειρίες, όλοι τα περάσαμε» μου λένε, μα αυτό δεν δίνει λύση. Τόσο μικροί, κι είμαστε αναγκασμένοι να ταλαιπωρούμαστε ψυχικά για να εισέλθουμε δυνατοί στον κόσμο των ενηλίκων. «Τι θα απογίνω, τι επάγγελμα θα κάνω, θα βρω κάποια να με αγαπήσει, δεν μου αρέσει η αλλαγή που συμβαίνει στο σώμα μου»…

Ένας αλλόκοτος ήχος με απομάκρυνε από τις σκέψεις μου. «Μα κανείς δεν έρχεται εδώ ποτέ, τι συνέβη;» αναρωτήθηκα. Γυρνώντας τριγύρω απορημένος και συνάμα φοβισμένος -ψάχνοντας κάτι ή κάποιον που εισέβαλε στο "μυστικό" μου- έντρομος παρατήρησα ότι ο ήχος προερχόταν από έναν υάκινθο. Το μπουμπούκι του μόλις είχε ανθίσει, και το ξεχωριστό του άρωμα πλημμύρισε στον αέρα. Τι όμορφο χρώμα!

Η ώρα ήταν περασμένες έντεκα το βράδυ, και το μπουμπούκι άνθισε… «Ήταν γραφτό να συμβεί τώρα ή θέλεις να μου πεις κάτι;», αναρωτήθηκα φωναχτά. «Δεν χρειάζεται να είσαι σκυθρωπός και να προβληματίζεσαι. Η φωτεινή ελπίδα του ήλιου σηματοδοτεί νέα ξεκινήματα. Ήρθε η Άνοιξη!» γυρνούσα το κεφάλι μου μανιωδώς για να δω από που προερχόταν η φωνή. Κανένας.

Μα, είμαι σίγουρος πως κάποιος μου μίλησε... Ένα συναίσθημα μέσα μου με έκανε αυθόρμητα να χαμογελάσω. «Είναι Άνοιξη» επανέλαβα.

Ευαγγελία Χριστοδούλου
enfo
Ετικέτα:
To Top