Μήπως είναι η ώρα ν’αλλάξουμε εμείς, για να αλλάξουμε τον κόσμο μας;


Ζητάω ν’ αλλάξει αυτός ο κόσμος...

Όλοι ζητούν διψασμένα ο κόσμος μας ν’αλλάξει και να γίνει πιο όμορφος, πιο καλός, πιο καθαρός κυριολεκτικά και μεταφορικά. Άλλοι φωνάζουν και διαμαρτύρονται, άλλοι σωπαίνουν και δέχονται τον όλεθρο, θεωρώντας πως είναι ανίκανοι ν’αλλάξουν κάτι τόσο έξω από τον εαυτό τους…

Άραγε, πόσοι να’ναι αυτοί που δεν κάθονται με σταυρωμένα τα χέρια περιμένοντας την μεγάλη αλλαγή, αλλά κάνουν μικρά πράγματα, που είναι τα σκαλιά που πρέπει ν’ανέβουμε, για να φτάσουμε σε κάτι μεγάλο; Μια πυραμίδα η αλλαγή που ζητάμε…

Πώς μπορώ ν’ απαιτώ έναν πλανήτη πιο καθαρό, όταν εγώ δεν μαζεύω τα σκουπίδια μου, αλλά και όσα σκουπίδια βρίσκονται γύρω μου κι ας μην είναι δικά μου; Πώς τολμώ, να ζητώ κάτι τέτοιο, όταν δεν μαζεύω τις ακαθαρσίες του σκύλου μου; Πώς μπορώ να σιωπώ, για να μην ξεβολευτώ και δεν αισθάνομαι συνένοχη για τις καταστροφές που προκαλούν τα σκουπίδια μου;

Πώς μπορώ να μη φέρω ευθύνη κι εγώ, για τις συνέπειες; Τι έκανα εγώ για ν’ αξίζω ένα πιο καθαρό περιβάλλον και προστασία από την καταστροφή και το θάνατο;

Πώς ζητώ να πάρω αγάπη, όταν δεν δείχνω στους δικούς μου ανθρώπους ότι τους αγαπώ; Πώς μπορώ να πηγαίνω στην εκκλησία, ν’ ανάβω το κερί μου και να προσεύχομαι στο Θεό, αλλά μόλις φτάνω στην εξώπορτα, να μην κάνω προσπάθεια καμιά;

Λες και η παρουσία μου στον ναό, ισούται με την απόλυτη κάθαρση της ψυχής μου, λες και μου δίνουν ένα συγχωροχάρτι και μια άδεια που μου επιτρέπει από εδώ και πέρα να κάνω ό ,τι χειρότερο μπορώ.

Δεν έχω μάθει να συγχωρώ κι εγώ, να δίνω αγάπη, να μην πληγώνω, να μη σκεπάζω τους ζωντανούς με χώμα. Πώς απαιτώ να με φροντίσουν, όταν δεν βοηθάω μια γιαγιά να περάσει απέναντι, έναν παππού που δυσκολεύεται να κουβαλήσει τα ψώνια του;

Πώς τολμώ να κρίνω τους άλλους τόσο αβίαστα κι επιπόλαια, όταν δεν έχω κάνει ποτέ μια αυτοκριτική; Πώς περιμένω υπευθυνότητα, όταν ρίχνω ευθύνες στους άλλους, αλλά δεν αναλαμβάνω τις δικές μου;

Κατακρίνω την εγκληματικότητα, αλλά σιωπώ μπροστά στ’ άδικο, από φόβο μην μπλεχτώ και τρέχω κι εγώ στα καλά καθούμενα. Αφήνω άρρωστους ανθρώπους να κυκλοφορούν και να σκορπίζουν το κακό γύρω μας, για να μην χρειαστεί να τρέξω, για μια υπόθεση που δεν με αφορά άμεσα. Με αφορά, αλλά εθελοτυφλώ όσο η μπόρα δεν πέφτει πάνω από το κεφάλι μου…

Απαιτώ καλύτερη μόρφωση, αλλά δεν μαθαίνω στα παιδιά μου τη διαφορετικότητα, το σεβασμό, τη δύναμη της αλήθειας, την ταπεινότητα.

Διαγωνίζονται τα μικρά, ποιο έχει τα περισσότερα παιχνίδια και ποιο είναι το πιο όμορφο εμφανισιακά. Δεν μαθαίνουμε στα παιδιά μας, να έχουν ενσυναίσθηση, να αγαπούν και να νοιάζονται τα ζώα και τον άνθρωπο. Δεν τα μαθαίνουμε να μην κοροϊδεύουν, να μην προσβάλλουν, να μη λένε ψέματα, να μην πληγώνουν, να μη χτυπάνε. . Ή ακόμα χειρότερα, προσπαθούμε να τους μιλήσουμε για όλα αυτά, αλλά, λίγο αργότερα, μας κρυφοκοιτάζουν απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα, που βγάζουμε όλη μας τη σαπίλα ο ένας στον άλλο.

Ζητάμε καλύτερη μόρφωση, αλλά κι αυτήν που έχουμε δεν τη χρησιμοποιούμε. Τι έκανα εγώ για να ζητάω καλύτερη παιδεία;

Επικροτούμε την παγκοσμιοποίηση, αλλά αρνούμαστε τη διαφορετικότητα, και μαλώνουμε μεταξύ μας για κόμματα , γι’ ανθρώπους που ψηφίσαμε τόσο απερίσκεπτα, είτε τώρα είτε πριν. Καταπίνουμε αμάσητη ό,τι τροφή μας ταΐσουν, κάποιοι καναπεδίσιοι φωνάζουν και άλλοι τρέχουν πίσω από πρόσωπα , έχοντας αποδεχτεί ότι θα τους σέρνουν, αρκεί να μην τολμήσουν ν ’αντισταθούν και η δύναμη των πολλών τους κουνήσει και τους πάει λιγάκι πιο κει.

Ζητάω ν’ αλλάξει αυτός ο κόσμος, δεν τον αντέχω, δεν τον μπορώ, παντού επικρατεί χάος, αλλά το χάος μέσα μου, δεν το βάζω σε τάξη. Εγώ δεν αλλάζω τίποτα, μόνο απαιτώ ν’ αλλάξουν οι άλλοι.

Μήπως, λέω μήπως, ήρθε η ώρα ν’ αλλάξουμε τους εαυτούς μας, για να μπορέσουμε να δούμε μια κάποια αλλαγή; Κι αν τα καταφέρουμε, θ’ αρχίσει να ξεθολώνει το τοπίο, και ίσως, πού ξέρεις, αντικρίσουμε κάτι που να μοιάζει με αυτό που επιθυμήσαμε…

Κωνσταντίνα Σταμπουλή
loveletters

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...