Πήγε για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισε


Άδικα βασανίζεις το μυαλό σου.

Ερωτευτήκατε μια δροσερή νύχτα στα πρωτοβρόχια και περάσατε μαζί στιγμές πάθους και λατρείας. Δεθήκατε σαν φίλοι, βγήκατε, διασκεδάσατε, περάσατε μαζί την καθημερινότητά σας. Τα βράδια κυλιόσασταν μανιασμένα στα σεντόνια και τις μέρες πίνατε καφέ στην πλατεία στο διάλειμμα της δουλειάς. Τον γνώρισες στους φίλους σου, ίσως και στους γονείς σου και τα Σ/Κ κανονίζατε εκδρομές. Μέχρι που μια μέρα σου είπε πως πάει για τσιγάρα και... δεν ξαναγύρισε!

Αυτή η μάστιγα. Το έχεις ακούσει, έχεις διαβάσει γι’ αυτό, μα δεν το είχες πιστέψει, τουλάχιστον όχι μέχρι να το ζήσεις, σωστά; Σωστά. Μπορείς κάλλιστα να πεις πως δεν γίνονται αυτά, μέχρι να το δεις με σάρκα και οστά να περιφέρεται γύρω σου με όνομα : ΑΠΟΥΣΙΑ.

Πότε ήρθε, πότε έφυγε, ούτε που κατάλαβες. Μα κυρίως γιατί; Γιατί εξαφανίστηκε και σταμάτησε να σηκώνει τηλέφωνα; Γιατί έβαλε τους φίλους του να μην σου αποκαλύπτουν που βρίσκεται; Γιατί δε θέλησε ποτέ να δει τι κάνεις; Μα γιατί έφυγε εξ αρχής χωρίς να έχετε διαφωνήσει για τίποτα;

Ίσως όλα να κυλούσαν ρόδινα, να μην υπήρξε κανένας καβγάς, καμία προστριβή. Ίσως απλά μια μέρα να πήρε τα κουβαδάκια του και να πήγε σε άλλη παραλία. Αφήνοντάς σε ανήμπορη να καταλάβεις και να δεχτείς, να δώσεις ένα τέλος και έναν αξιοπρεπή αποχαιρετισμό για τον χωρισμό σας.

Μπορεί να σου πουν ότι απλά του πέρασε, μπορεί να σου πουν ότι το έκανε για εσένα και για να μην πονέσεις με το μεγάλο αντίο. Μπορεί πολλά να σου πουν.

Μα η αλήθεια είναι μια. Δείλιασε.

Δεν άντεξε να σε κοιτάξει στα μάτια και να σου πει ότι πέρναγε απλά τον χρόνο του μαζί σου, χωρίς να θέλει ποτέ να μπλεχτεί σε σχέσεις και ιστορίες. Όταν το πράγμα παρά-σοβάρεψε και ένιωσε να πνίγεται, πήρε το καπελάκι του και πήγε για τσιγάρα. Αυτά τα άτιμα τα τσιγάρα, καλύτερα να του τα αγόραζες εσύ, θα εύχεσαι από μέσα σου.

Τα ατελείωτα βράδια που γυρνάς στο άδειο μαξιλάρι του, τρως τη ψυχή σου (από κοινού με τα νύχια σου) να βρεις το λάθος.

Τι έφταιξε; Τον πίεσες πολύ; Βρήκε κάτι καλύτερο; Δεν του έδινες αρκετή σημασία; Ή μήπως του παραέδινες και σε είχε δεδομένη; Μήπως δεν ήσουν εκεί όταν σε χρειάστηκε;

Άδικα βασανίζεις το μυαλό σου. Έκανες ότι σου βγήκε και έδωσες ότι είχες.

Η προδοσία ενός ατόμου δεν είναι πάντοτε ανάλογη με την δοτικότητά μας, αντίθετα συχνά μπορεί να είναι και αντιστρόφως ανάλογη με το μερίδιο ευθύνης μας.

Για το άτομο που έζησε στιγμές κοντά σου και μετά εξαφανίστηκε χωρίς την αξιοπρέπεια να πάρει ένα τηλέφωνο, τίποτα δεν είναι λογικά αποδεκτό στο μερίδιο ευθύνης σου. Εάν νόμιζες πως κοντά του έχεις βρει τον απόλυτο έρωτα, ετοιμάσου να αντιμετωπίσεις ένα τραύμα χρόνιο και βαθύ, ενώ εάν απλά περνούσες τον καιρό σου τότε αποδέξου ένα πλήγμα στον γυναικείο εγωισμό σου. Όπως και να έχει ένα σημαδάκι θα στο αφήσει η εν λόγω ιστορία, μα προσπάθησε να το δεις με άμυνα το χιούμορ.

Όποιος βγήκε τόσο εύκολα από τη ζωή σου, δεν ήθελε να βρίσκεται εκεί εξ αρχής και ότι άλλο αν πούμε είναι περιττό. Εφοδιάσου λοιπόν με βαριές κλειδαριές και χωρίς πολλά αντικλείδια (για τον επόμενο) και καλύτερα να του φέρνεις εσύ τσιγάρα γυρνώντας το μεσημέρι από την δουλειά. Ή ακόμα καλύτερα, βρες αντικαπνιστή. Μα πέρα από την πλάκα, μην αναλώσεις ποτέ κομμάτι του πολύτιμου χρόνου και του ακόμα πιο πολύτιμου εαυτού σου στο να στεναχωρηθείς για κάποιον που πήγε για τσιγάρα και δεν ξαναγύρισε!

Λίνα Δημακοπούλου
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...