Άσε τη ζωή σου μακριά από τα «πρέπει» του κόσμου!


Τα παιδικά μας όνειρα δεν είχαν πρέπει...

Έρχεται ένα πρωί, ξυπνάς τρομαγμένη κάτι σου λείπει και ο τόπος δε σε χωρά. Μεγάλωσες, άλλαξαν όλα σκέφτεσαι καθώς κρατάς μια κούπα ζεστό καφέ στα χέρια σου, αναζητώντας στην κάθε του γουλιά κάτι να σε ταρακουνήσει ,να σε βγάλει από τον λήθαργο που σε είχε βυθίσει η καθημερινότητά σου!

Όλα τακτοποιημένα στη δουλειά δίνεις πιο πολλά από όσα αντέχεις. Πολλές φορές πιστεύεις πως οι δυνάμεις σου τελείωσαν, χάθηκαν! Είσαι εκεί στρατιωτάκι, έμαθες τόσα χρόνια να τηρείς τους κανόνες! Δε μασάς, συνεχίζεις έχεις κι άλλα, μην πέφτεις. Γυρίζεις στο σπίτι και όλα εξελίσσονται όπως πρέπει, είσαι εκεί για όλους όσους έχουν πάρει θέση στη ζωή σου και έχουν διεκδικήσει κομμάτι στην ψυχή σου.

Σαν κάτι εκείνο το πρωινό να σε πνίγει. Θες να πάρεις αέρα, ανοίγεις το παράθυρο και όμως ο αέρας δε σου φτάνει. Δεν ξέρεις τι φταίει ίσως το ότι μεγαλώνεις. Ναι τα έχεις καταφέρει και μπράβο σου. Προσπαθείς να θυμηθείς το κοριτσάκι με τα όνειρα που καθώς μεγάλωνε η ζωή του γέμιζε "πρέπει "και όχι "θέλω "!

Ναι τώρα κατάλαβες τι έφταιγε αυτά τα πρέπει φταίνε, αυτά σου ξεθώριαζαν το χαμόγελο. Αυτά τα πρέπει σου σκίαζαν τα όνειρα. Σε κράταγαν μακριά από ότι λαχταρούσες. Μεγάλωσες με αυτά. Μάλλον μεγάλωσες μέσα σε αυτά! Σε έπνιγαν τα πρέπει. Τέρατα έγιναν και κατασπάραξαν τα θέλω σου.

Θέλεις απλά όλα να τα αλλάξεις, ο χρόνος περνάει και τα περιθώρια στενεύουν!

Τα θέλω σου πλέον δεν θα τα ακούς ούτε εσύ η ίδια. Δεν θα "πρέπει"να αλλάξεις. Θέλεις να βάλεις στην ζωή σου τους δικούς σου κανόνες χωρίς τα πρέπει. Τώρα που βρήκες τι σε έπνιγε, κάτι άλλαξε. Γαλήνεψε η ψυχή σου και το χαμόγελο σκάει δειλά, δειλά!

Άσε τη ζωή σου μακριά από τα "πρέπει" του κόσμου!

Κανείς δεν ειναι εκεί όταν σκοτεινιάζει η ψυχή σου! Αλλαξε, φτάνει, η ζωή μας είναι μικρή πέρασμα κάνουμε από εδώ. Τα παιδικά μας όνειρα δεν είχαν πρέπει, ούτε η ψυχή και η καρδιά χωρά πρέπει. Το χαμόγελο μας γίνεται πιο λαμπερό και δεν ξεθωριάζει το χρώμα των ματιών μας, όταν δεν υπάρχουν τα "πρέπει "και αυτά των άλλων, ίσως εκείνα που πονάνε πιο πολύ.
Όχι άλλα πρέπει σκέφτηκε πίνοντας την τελευταία γουλιά καφέ. Μόνο θέλω!

Ελένη Γκίκα
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...