Μαμά πονάω πια, έλα πάρε με αγκαλιά


Κουράστηκα πια μαμά.

Μαμά πονάω πια. Κουράστηκα μαμά. Θέλω να γυρίσω πίσω. Στα χρόνια που δεν με ένοιαζε τίποτα. Στα χρόνια που μια αγκαλιά σου με γιάτρευε. Σε εκείνες τις εποχές που έτρεχα ξένοιαστη στην γειτονιά με τα παιδιά. Εκεί δεν υπήρχαν πληγές, παρά μόνο στα γόνατα και τα χέρια από το παιχνίδι. Όλη μέρα στο ίδιο μέρος και παρόλα αυτά γύριζα χαρούμενη σπίτι.

Τώρα με τίποτα δεν είμαστε ευχαριστημένοι. Εκεί υπήρχε αγάπη. Τώρα μαμά δεν υπάρχει. Ο καθένας για τον εαυτό του και κανένας για κανέναν. Λένε πως αγαπάνε μαμά, ακούς; Και στην πρώτη δυσκολία φεύγουν. Τότε το μόνο που είχαμε να χωρίσουμε είναι τα πιόνια από τα παιχνίδια και τώρα έχουμε γίνει εμείς οι ίδιοι πιόνια. Παίζουν μαζί μας, μαμά. Παίζουν και εμείς τους αφήνουμε σαν άβουλα όντα.

Κουράστηκα πια μαμά. Τέτοιο μέλλον ήθελα εγώ να έχω; Είχα όνειρα μαμά, το θυμάσαι; Ήθελα να μεγαλώσω και να ζήσω. Τελικά μεγάλωσα, αλλά δεν ζω. Επιβιώνω κάθε μέρα σε έναν κόσμο χωρίς αύριο. Μόνο ο εγωισμός μαμά υπάρχει. Και έλεγες εμένα εγωίστρια που δεν ήθελα να μοιράζομαι τις καραμέλες μου ε; Τώρα μαμά δεν υπάρχει η λέξη "μοιράζομαι". Δεν υπάρχει τίποτα καλό. Έλα πάρε με αγκαλιά και γύρνα με πίσω. Σ αγαπάω μαμά.

Lila Markoutsi
enfo

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...