Μη χάνετε ούτε στιγμή από τη ζωή των παιδιών σας


Ο χρόνος περνάει γρήγορα και δεν ξαναείναι ποτέ μικρά!

Αχ! και να γύριζαν πίσω εκείνα τα Σαββατοκύριακα!
Εκείνα τα Σαββατοκύριακα που η γκρίνια τους για θάλασσα ξεκινούσε με το που άνοιγαν τα μάτια τους.
Δε τα ενδιέφερε αν μπορούσαμε να πάμε, αν είχαμε δουλειές, αν είχαμε διάθεση.
Ήταν παιδάκια και το μόνο που ήθελαν ήταν να βρεθούν εκεί που σκάει το κύμα και να χτίσουν πολιτείες ολόκληρες στην άμμο…
Σχεδόν πάντα κάναμε το χατήρι τους!
Θυμάμαι -όμως- πόσο δυσανασχετούσα με όλο εκείνο το “σιργκί” που κουβαλούσαμε!
Ένα αυτοκίνητο καλαμπαλίκια!
Καθόλου εύκολη υπόθεση η θάλασσα με 3 μικρά παιδιά!
Κουβάλα κουβαδάκια! φτυαράκια! φορτηγά!
Θέλαν και το καρότσι… και τον μύλο! Και τη μπάλα μήπως και βαρεθούν να χτίζουν, να ‘χουν κάτι, να παίξουν!…
Θέλαν και τη βάρκα με τα κουπιά της και τον φουσκωτό κροκόδειλο για βουτιές!…
Βάνε με το νου σου και μπρατσάκια, σωσίβια, ομπρέλες και κανά ψυγειάκι με τα απαραίτητα αφού η θάλασσα τους άνοιγε πάντα την όρεξη.
Ήταν να μας λυπάσαι αν μας έβλεπες πως φορτωνόμασταν σαν γαϊδούρια κι ανηφορίζαμε τους λόφους από άμμο με την αγωνία μη μας πέσει τίποτα ή μας ξεφύγει κανένα τους!
Κι επιτέλους φτάναμε στο κύμα κι αυτά δεν είχαν υπομονή να σταθούν ούτε λεπτό!
Χωρίς δεύτερη ανάσα άρχιζε το φούσκωμα!
Έπρεπε σε δευτερόλεπτα να είναι έτοιμα, μπρατσάκια και τα συναφή για να βουτήξουν πιο φουσκωμένα κι απ’ τα μπρατσάκια, από καμάρι, φωνάζοντας “Μαμά! κοίταααα!!! “….
Όσο κουρασμένη κι αν ένιωθα πάντα σε κείνο το “Μαμά κοίτα!” γελούσα!…
Σε κάθε κατόρθωμά τους “κοίτα μαμά!” άκουγα!
“Κοίτα μαμά κοχύλι! Κοίτα μαμά! βουτιά που κάνω!! Κοίτα μαμά! έπιασα …μπουμπούνα!..”
Κι ύστερα ” κοίτα μαμά! τον πύργο! κοίτα τον μύλο! κοίτα τις πατημασιές!”…
Δεν ηρεμούσε το μυαλό στιγμή…
Φτιάχναμε κάστρα κι έβαζαν σημαία τη παιδική αθωότητα με την αφέλεια πως δε θα τα γκρεμίσει κανένα κύμα!…
Και το κύμα που τα γκρέμιζε, πάντα ερχόταν!
Κλάματα, απογοήτευση και μετά το πείσμα τους να τα ξαναχτίσουμε πιο γερά!…
Φτου κι απ’ την αρχή, λοιπόν, όπως άλλωστε γίνεται και στη ζωή!…
Ό,τι χάλαγε, το φτιάχναμε!
Κι όταν έπρεπε να φύγουμε…
Άιντε πλύντα και ντύστα ένα ένα!
Άιντε να ξεφουσκώσουμε τα φουσκωτά!
Άιντε να πλύνουμε όλο το σιργκί μη γεμίσουμε άμμο το αυτοκίνητο!…
Στο δρόμο, γκρίνια πάλι. Ποιoς πιάνει πιο πολύ χώρο στο αμάξι, συμφωνίες για το ποιος θα κάνει πρώτος μπάνιο,
παζάρια για να μην κουβαλήσουμε όλο το “σιργκί” και στις διακοπές!
Κι έλεγα…”Ουφ! Θεέ μου πότε θα μεγαλώσουν!…”
Και χρόνο το χρόνο μεγάλωναν!
Και μεγαλώνοντας αρχίσαμε ν’ αλαφρώνουμε απ’ τα καλαμπαλίκια!
Πρώτα αφήσαμε τα κουβαδάκια και τα φτυαράκια…
Σιγά σιγά αφήσαμε τον κροκόδειλο, αφήσαμε και τη βάρκα!
Χρειαζόμασταν μόνο πετσέτες, βατραχοπέδιλα και μάσκες στην πορεία!
Αλλά το αυτοκίνητο ακόμη, ήταν γεμάτο παιδιά!
Και να που μεγάλωσαν! Και τώρα αλαφρώσαμε τελείως, αλλά άδειασε και τ’ αυτοκίνητο….
Κι ας αντικαταστάθηκε το “στενάχωρο” kadett-άκι από άλλο πιο άνετο, πιο ευρύχωρο και πιο ταξιδιάρικο αμάξι! …
Μεγάλωσαν τόσο που στη θάλασσα δεν πάνε για να χτίσουν πύργους!…
Οι ρόλοι άλλαξαν!
Τώρα, γκρινιάζουμε εμείς για θάλασσα κι αυτά δε μπορούν ή δε θέλουν ή προτιμούν -φυσικά!- να πάνε με τις παρέες τους!
Τώρα ως και το στερνοπούλι για να μας ακολουθήσει θέλει δέλεαρ και ταξίματα!
Είναι ωραία που μεγάλωσαν -δε λέω- αλλά μου φάνηκε πως έγινε πολύ γρήγορα!
Τόσο γρήγορα που ούτε το κατάλαβα πως από μικρά αγόρια έγιναν κοτζάμ μαντράχαλοι!( σ’ ένα καλοκαίρι θαρρώ!)
Μπορεί να με πείτε τρελή!
Αλλά και τι δε θα ‘δινα να γέμιζε πάλι το αυτοκίνητο με φωνές και κουβαδάκια.
Έστω και για μια μόνο φορά ακόμη! Δε θα δυσανασχετούσα ΚΑΘΟΛΟΥ!

Υ.Γ.
Συμβουλή προς τους νεότερους γονείς με μικρά παιδιάQ
Χτίστε όσο πιο πολλά κάστρα στην άμμο μαζί τους, παίξτε όσο αντέχετε μαζί τους!
Μη δυσανασχετείτε για αυτήν την “κούραση”..
Ο χρόνος περνάει γρήγορα και δεν ξαναείναι ποτέ μικρά!

Της Χριστίνας Ζαμπούνη
anapnoes

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...