Να αφήνεις πίσω σου το παρελθόν


Γιατί σε αυτό «οφείλω» τον τωρινό, σοφό, εαυτό μου.

Πόσα πολλά πράγματα, πόσες αναμνήσεις, πόσα γεγονότα, πόσους ανθρώπους έχω αφήσει πίσω μου. Πόσο πολύ έχω αλλάξει, πόσο πόνεσα για να αλλάξω, πόσο έκλαψα…

Ούτε που θυμάμαι μερικές φορές. Και προσπαθώ να φέρω τις μνήμες και κάποιες από αυτές πεισματικά αρνούνται να έρθουν στο μυαλό μου. Αρνούνται και καλά κάνουν, ίσως γιατί ξέρουν ότι κάποιες πληγές δεν έχουν κλείσει ακόμα.

Είναι εκεί και με «τρώνε», με πονάνε στην αλλαγή του καιρού, αλλά εγώ πεισματικά αρνούμαι να τις «ξύσω», φοβούμενη μην ανοίξουν και μου θυμίσουν τις λεπτομέρειες. Εκείνες τις φοβερές λεπτομέρειες, που έκανα πολύ καιρό και με πολύ κόπο να ξεχάσω.

Υπάρχουν όμως κι εκείνες, που αβίαστα έρχονται από τη λήθη στη μνήμη και τις θυμάμαι με την παραμικρή λεπτομέρειά τους. Τα λόγια, τα βλέμματα, τις πράξεις. Και θέλω να τα πω, να τα αφηγηθώ, να τα μοιραστώ με κάποιον. Όχι για να με θαυμάσει, ούτε για να με λυπηθεί. Μόνο για να βγουν από μέσα μου. Να ξεχυθούν σα χείμαρρος οι λέξεις μου, να τρέξουν σαν ποτάμια τα δάκρυά μου, να κλάψω με αναφιλητά κάτι που έχω χρόνια να κάνω.

Να νιώσω λύτρωση προσπαθώ και μετά να υποσχεθώ ότι δε θα ξανά σκαλίσω το παρελθόν μου. Το αφήνω εκεί και το ευχαριστώ που με έκανε αυτή που είμαι σήμερα. Γιατί σε αυτό «οφείλω» τον τωρινό, περισσότερο τρωτό μεν αλλά σοφό δε, εαυτό μου.

Κατερίνα Τσαμπά
ewoman

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...