Μύρισε γιασεμί...


Άλλωστε, εκείνο το άρωμα, είναι βαθιά μέσα σου...

Βόλτα στη γειτονιά. Σε προάστιο, μακριά από το φασαριόζικο Κέντρο, με τη βαβούρα και το μεταδιδόμενο άγχος.
Περπατάς στους περιποιημένους δρόμους, απόγευμα, χαλαρά και το μόνο που ίσως
διαταράξει την ηρεμία είναι κάποιος αλαφιασμένος σκύλος, που εκτελεί με φανατισμό και ακραίο επαγγελματισμό το καθήκον του φύλακα..
Το βλέμμα σου περιφέρεται στα καλοφτιαγμένα και περιποιημένα σπίτια, πολλά από αυτά σχετικά νεόκτιστα, σου θυμίζουν την «ευμάρεια», περασμένων ετών.
Όπως περπατάς, μία μυρωδιά σε χτυπάει και σε αιφνιδιάζει! Γιασεμί!..
Μύρισε γιασεμί! Η αίσθηση της οσμής προλαμβάνει αυτή της οράσεως. Πρώτα σου έρχεται η μυρωδιά και μετά αναζητάς την πηγή αυτής..
Τη βλέπεις. Την… πηγή.
Μία ολόκληρη μάνδρα καλυμμένη από γιασεμί!
Το άρωμα σε χτυπάει ευχάριστα, όχι μόνο στη μύτη, αλλά και κάπου αλλού. Κάπου ίσως, σημαντικότερα.
Σε χτυπάει στη μνήμη!..
Ξαφνικά, βρίσκεσαι περισσότερα από σαράντα χρόνια πίσω στο χρόνο. Είσαι εκείνος ο μικρός που πηγαίνει για πρώτη φορά, πρώτη μέρα στο σχολείο.
Βγαίνεις από το σπίτι της γιαγιάς σου, αυτό με τον μεγάλο κήπο. Αυτό με τη βεράντα..
..τη βεράντα που είναι σχεδόν σκεπασμένη από το γιασεμί!..
Αυτό το γιασεμί, η μυρωδιά του οποίου απλώνεται σε ολόκληρη τη γειτονιά.
Στο σήμερα, κοντεύεις να κλείσεις μισό αιώνα ύπαρξης.
Μόνο που η μυρωδιά σε έχει ξανακάνει παιδί. Παιδάκι!
Σε έχει ταξιδέψει εκείνη τη μαγική εποχή, που όλα ήταν ιδανικά! Τότε που πρακτικά ακόμα, σχεδόν δεν είχες έννοιες! Ο βασικότερος προβληματισμός σου, ήταν το πόση ώρα θα βγεις στη γειτονιά, να παίξεις με τα άλλα παιδιά..
Μετά, σε φώναζαν να γυρίσεις σπίτι. Εσύ γύρναγες. Άνοιγες την καγκελόπορτα του κήπου, διέσχιζες τον κήπο, έφθανες στην κύρια είσοδο του σπιτιού, που ήταν δίπλα από τη βεράντα… δίπλα από το γιασεμί!
Η μυρωδιά αυτή, ήταν από τα τελευταία ερεθίσματα που κατέγραφαν οι αισθήσεις σου, πριν οδηγηθείς για ύπνο στο κρεβάτι. Νωρίς, γιατί αύριο είχες σχολείο!
Εσύ, ξάπλωνες, αλλά άκουγες από το σαλόνι, που η γιαγιά σου έβλεπε «Μεθοριακό
Σταθμό» και άλλα σήριαλ της τότε Ελληνικής τηλεόρασης..
Θυμάσαι που τα καλοκαιρινά βράδια, η βεράντα με το γιασεμί, ήταν το hot spot της
γειτονιάς. Αργά τα καλοκαιρινά βράδια, εκείνης της εποχής, όπου το «11 βράδυ», ήταν πράγματι πολύ αργά για όλους, άκουγες τα βήματα των αργοπορημένων γειτόνων, που πήγαιναν στα σπίτια τους..
Το άρωμα από το γιασεμί της βεράντας, παντού διάχυτο!..
Εκείνη την εποχή! Την εποχή που πήγαινες στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού και εσύ
έκανες όνειρα! Από εκείνα τα «αληθινά» όνειρα, που μόνο τα παιδιά μπορούν να κάνουν!
Μόνο αυτά έχουν ακόμα τη δύναμη και την ικανότητα να ονειρεύονται έτσι..
..έτσι, πριν τα «μάθουν», να βάζουν όρια..
Σε εκείνη τη μάνδρα, στο περιποιημένο και καλοβαλμένο προάστιο, θυμάσαι και νιώθεις!
Θυμάσαι τον πόνο που ένιωσες, την ημέρα που ήρθαν τα συνεργεία, που κατεδάφισαν το σπίτι και ξερίζωσαν απ’άκρου, σ’άκρο τον κήπο..
Νιώθεις ακόμα εκείνο το σφίξιμο στο εννιάχρονο, τότε, στομάχι σου, όταν είδες τη
μπουλντόζα να τσακίζει τη βεράντα και μαζί το γιασεμί!
Λίγους μήνες μετά, είχε υψωθεί μία άχαρη και άσχημη πολυκατοικία..
Ήξερες τότε, πως δε θα ξαναμυρίσεις το γιασεμί των παιδικών σου χρόνων. Μαζί με εκείνο το γιασεμί, χάθηκε ένα κομμάτι της παιδικής σου ηλικίας.
Οι χαρές, οι λύπες, τα γέλια και τα κλάματα, οι συζητήσεις, οι εξομολογήσεις, τα
κουτσομπολιά, που έγιναν γύρω από το γιασεμί. Όλα αυτά που έκαναν οι μεγάλοι και εσύ παρακολουθούσες με τη δίψα του παιδιού!
Κάθε φορά που περνάς από κάπου που μυρίζει γιασεμί, ταξιδεύεις πίσω σε εκείνα τα χρόνια.
Κανένα δε μυρίζει, όμως σαν εκείνο.
Κανένα δε θα μυρίσει ποτέ σαν εκείνο..
Άλλωστε, εκείνο το άρωμα, είναι βαθιά μέσα σου.
Μέσα, στον καλύτερο εαυτό που είχες ποτέ σου!…

Γράφει ο Γιώργος Παρασκευόπουλος
eternalradio

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...