Τα τέσσερα κεριά…


ανάβει ξανά με την Ελπίδα , η Πίστη , η Ειρήνη και η Αγάπη…

Τα τέσσερα κεριά , έλιωναν , αργά αργά ...

Ο χώρος ήταν τόσο ήσυχος , που μπορούσε να ακουστεί η συζήτησή τους … .

Το πρώτο έλεγε : «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ» Μα οι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να με διατηρήσουν : πιστεύω ότι δεν μου μένει άλλο από το να συνεχίσω να σβήνω !” … κι έτσι αφέθηκε σιγά σιγά να σβήσει ολοκληρωτικά …

Το δεύτερο είπε : «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΠΙΣΤΗ» Δυστυχώς δεν χρειάζομαι πουθενά . Οι άνθρωποι δεν θέλουν να ξέρουν για μένα , κι έτσι δεν έχει νόημα να παραμένω αναμμένο .” … μόλις ολοκλήρωσε τα λόγια του , ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε πάνω του και το έσβησε … .

Πολύ λυπημένο το τρίτο κερί , με τη σειρά του είπε : «ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Η ΑΓΑΠΗ» Δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω να παραμένω αναμμένο . Οι άνθρωποι δεν μου δίνουν σημασία και δεν αντιλαμβάνονται το πόσο σημαντικό είμαι . Αυτοί μισούν ακόμα και αυτούς που τους αγαπούν περισσότερο… ..και χωρίς να περιμένει άλλο , το κερί αφέθηκε να σβήσει …

Ξαφνικά ... ένα μωρό μπήκε στο δωμάτιο και είδε τα τρία κεριά σβηστά . Φοβισμένο από το μισοσκόταδο , είπε : «ΜΑ ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΤΕ ΑΝΑΜΜΕΝΑ , ΕΓΩ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ! » … και ξέσπασε σε δάκρυα …

Τότε το τέταρτο κερί είπε με συμπόνια : “ ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΛΟ ΜΟΥ , ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ : ΟΣΟ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ ΑΝΑΜΜΕΝΟ , ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΞΑΝΑΝΑΨΟΥΜΕ ΤΑ ΑΛΛΑ ΤΡΙΑ ΚΕΡΙΑ… Εγώ είμαι Η ΕΛΠΙΔΑ»

… με μάτια λαμπερά και γεμάτα δάκρυα , το μωρό πήρε το κερί της ελπίδας , και ξανάναψε όλα τα άλλα …

… ΑΣ ΜΗΝ ΣΒΗΣΕΙ ΠΟΤΕ Η ΕΛΠΙΔΑ ΜΕΣ’ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ ...

... και καθένας από μας ας θυμάται (σαν εκείνο το μωρό) , να ανάβει ξανά με την Ελπίδα , την Πίστη , την Ειρήνη και την Αγάπη…


Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...