Γεννιέται ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο


Τι άλλο να θέλει ένας ερωτευμένος παραπάνω;

Ένα φιλί.
Μια απειροελάχιστη στιγμή που το ρολόι του σύμπαντος σταματά να γυρίζει.
Πάγωμα στο χρόνο. Θέρμη στην καρδιά.
Ένα φιλί.
Δυο άνθρωποι με έναν παλμό, δυο κορμιά που μπαίνουν σε ένα ρυθμό.
Όμορφο είναι τούτο το σμίξιμο των χειλιών.
Σε κάνει να μη θέλεις να τελειώσει. Και σαν τελειώσει, γιατί κάποτε πρέπει και η γη να συνεχίσει να γυρνά, εσύ θέλεις κι άλλο.
Εθισμός το φιλί των ερωτευμένων γεννά νέο κόσμο.
Γεννιέται ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο, τραγουδάει ο Σωκράτης και ξεχειλίζει αλήθεια τούτος ο στίχος.
Ένας κόσμο όμορφος, γεμάτος λιακάδες και μυρωδιές από αγιόκλημα και γιασεμί.
Άνοιξη μυρίζει και οι χτύποι της καρδιάς βαρούν στην πιο γλυκιά μελωδία. Έντονη και ρομαντική, μοναδική για τον καθένα.
Δεν υπάρχει τίποτα άσχημο να σου συμβεί τη στιγμή του φιλιού.
Όλα όμορφα, όλα αισιόδοξα, όλα για σένα.
Όλοι οι κόσμοι, αυτός που έφτιαξες κι αυτός που ήδη υπήρχε, να σου ανήκουν.
Να μη σου λείπει τίποτα.
Να κλέβεις ανάσα από την ανάσα του, θέρμη από τη σάρκα του. Να είσαι πλήρης και να απορείς πώς υπήρχες πριν από αυτό.
Μαγεία ο έρωτας και το φιλί μια από τις ομορφότερες στιγμές του. Φωνάζει τη χημεία των ανθρώπων, συλλαβίζει τις επιθυμίες, γράφει τα όνειρά τους.
Ποιος μπορεί να το αρνηθεί; Ποιος μπορεί να του αντισταθεί; Ποιος μπορεί να το αλλάξει με κάτι άλλο; Τίποτα δε συγκρίνεται, τίποτα δεν παραβγαίνει μαζί του.
Κρατά το θρόνο του σε κάθε ερωτοχτυπημένη καρδιά και μετρά κοφτές ανάσες, μεθυσμένες κι ανυπόμονες.
Να τα αγαπάς τα φιλιά και να μην τα τσιγκουνεύεσαι. Και να τα ζητάς με κάθε ευκαιρία.
Είναι δέσιμο το φιλί. Είναι η στιγμή σου. Είναι η στιγμή του.
Είστε και οι δυο μαζί. Πρώτοι κάτοικοι ενός νέου κόσμου που φέρει το όνομά σας και φτιάχτηκε από σας.
Τι άλλο να θέλει ένας ερωτευμένος παραπάνω;
Μια σπιθαμή τόπου να του “ανήκει”, χέρια ελεύθερα να αγκαλιάζει και χείλη για να φιλά.
Λίγα κι απλά.
Έρωτας.

Της Στεύης Τσούτση
diaforetiko

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...