Που στα κομμάτια είναι εκείνος ο έρωτας που περιμένω;


αν δεν ήταν γραμμένος για σένα, χίλιες φορές να προσπεράσει….

Αναζητάς.
Από καταβολής κόσμου ψάχνεις αυτό που θα ονοματίσεις άλλο σου μισό.
Εκείνο τον άνθρωπο που θα έρθει να ταιριάξει στη μοναξιά που αποστρέφεσαι όσο τίποτα.
Φλερτάρεις.
Με κάθε τρόπο που ξέρεις και μπορείς. Με κάθε μέθοδο που από καιρούς διάβασες ως πετυχημένη.
Όλα στο βωμό εκείνου του έρωτα που άργησε να έρθει.
Όλα για να επιταχύνεις, όπως μπορείς, εκείνους τους χελωνίσιους του ρυθμούς.
Πότε θα έρθει; Είναι στο δρόμο; Ξεκίνησε; Γιατί αργεί;
Που στα κομμάτια είναι εκείνος ο έρωτας που σου τάξανε;
Εκείνος που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά σου; Θα σε αλλάξει;
Θα σε υποτάξει κι ελευθερώσει μαζί;
Σιωπή…
Πουθενά.
Κι όσο δεν έρχεται, τόσο εσύ βαφτίζεις, πιθανές μα κυρίως απίθανες περιπτώσεις, έρωτα.
Τον διεκδικείς, τον ζεις, δεν επαληθεύεται τίποτα και ξανά από την αρχή.
Φλερτάρεις.
Αναγνωρίζεις αόρατα σημάδια στον άλλο ή απλά έτσι νομίζεις και ξανά από την αρχή.
Φλερτάρεις.
Φλερτάρεις.
Φλερτάρεις.
Μοναχά που κουράστηκες λίγο.
Κουράστηκες χαμένος σε εκείνο το φαύλο κύκλο των κανόνων του έρωτα. Των πρέπει, των απαγορεύεται και κυρίως των πρώτων εντυπώσεων.
Γιατί αυτό κάνεις.
Προσπαθείς μέσα σε δυο στιγμές να δώσεις έναν εαυτό που έχτιζες χρόνια. Και το κάνεις με όλη σου την καρδιά, θέλοντας να περάσεις περισσότερα βήματα σε ένα. Να κερδίσεις το χαμένο χρόνο.
Πως μπορεί μου λες να περιγραφεί ένας άνθρωπος;
Πως μπορείς να δώσεις στο σκοτεινό ή και φωτεινό αντικείμενο του θαυμασμού απέναντι το ποιος είσαι μέσα σε λίγες στιγμές;
Δεν μπορείς.
Το μόνο που καταφέρνεις είναι να τρομάζεις τον άλλο και να το βάζει στα πόδια.
Πολλές πληροφορίες μαζί δεν τις αντέχει το μυαλό ενός υποψήφιου ερωτευμένου.
Τις αποβάλλει ως κάτι παρασιτικό.
Τις πολεμά ως κάτι που έρχεται να του τσακίσει άμυνες χτισμένες από καιρό.
Γιατί το φλερτ, ο έρωτας, η προσέγγιση ενός ανθρώπου -όπως θέλεις πες το-, θέλουν κατά μέτωπο επίθεση αλλά όχι με όλες σου τις δυνάμεις.
Κράτα και κάτι για μετά.
Κράτα και κάτι να πλανάται στον αέρα.
Τούτες οι υποψίες πως κάτι υπάρχει που δεν το ξέρει, που δεν το περιμένει, δεν το φαντάζεται καν, μπορούν να κερδίσουν έναν έρωτα.
Να τον κάνουν ανυπόμονο για σένα. Να τον κάνουν δικό σου αληθινά.
Και κυρίως μην απογοητεύεσαι.
Χρονοβόρο άθλημα ο έρωτας, καρδιά μου. Μην ακούς τι λένε για κεραυνούς κι αστραπές.
Μια στιγμή χτυπάει κι εκατό παλεύεις να τον κατακτήσεις.
Μια στιγμή ακουμπάς το μπράτσο του κι εκατό σου ξεφεύγει κι εσύ τρέχεις με το χέρι απλωμένο μπροστά να τον πιάσεις.
Αν τα καταφέρεις, τον γεύεσαι.
Αν όχι, μένει να σε βασανίζει η μυρωδιά που άφησε στα δάχτυλα σου η σύντομη επαφή του.
Μη ρωτάς πως θα τα καταφέρεις. Μη ρωτάς πότε.
Μη ρωτάς που είναι ο έρωτας που περιμένεις.
Δεν ξέρω να σου πω.
Δεν ξέρω καν πως θα τον γνωρίσεις.
Πως βλέποντάς τον, θα πεις με απαρασάλευτη βεβαιότητα ότι είναι αυτός. Ο Ένας.
Μάλλον ο κάθε άνθρωπος ξέρει να κρίνει διαφορετικά. Σε καθέναν λειτουργεί αλλιώς.
Εγώ το μόνο που ξέρω να σου πω, είναι πως δε βγάζει πουθενά να αγχώνεσαι και να κυνηγάς στα τυφλά.
Δεν είπα να περιμένεις απλά να έρθει, κυνήγα τον και λίγο. Αλλά συνετά.
Κι αν είναι να έρθει, που λέει ο λαός, θα’ρθει. Αν όχι, απλά θα προσπεράσει.
Και μεταξύ μας κιόλας, αν δεν ήταν γραμμένος για σένα, χίλιες φορές να προσπεράσει….

Της Στεύης Τσούτση
diaforetiko

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...