Το κέρατό μου είναι η δύναμή μου


Και κάπως έτσι το κεφάλαιο αυτό κλείνει.

Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Ίδια σε λέει κι όμως κάνει λάθος.
Δεν είσαι.
Να τα μάτια, οι ρυτίδες έκφρασης, τα χέρια, η πλάτη σου.
Όλα στη θέση τους. Η καρδιά σου όμως;
Κι εκείνη εκεί. Μα όχι ίδια. Όχι πια. Άλλαξες. Για την ακρίβεια σε άλλαξε.
Η προδοσία του έπεσε πάνω σου και σε διέλυσε με το βάρος της. Δεν το περίμενες, δε θα πεις ψέματα ότι είχες διαβάσει τα σημάδια.
Κανένα γαμημένο σημάδι δε φανερώθηκε για να σου ανοίξει τα μάτια, να σου ουρλιάξει ότι κάτι πήγαινε στραβά.
Μια μοναδική στιγμή χρειάστηκε για να τραβηχτεί η κουρτίνα της πλάνης σου και να δεις την προδοσία σε όλο της το μεγαλείο.
Απατημένη. Από εκείνον που ορκιζόταν στην αγάπη σας, που δήλωνε πως το για πάντα για σας θα ήταν λίγο.
Ψεύτης και δειλός.
Μπαλόνι νιώθεις με μια μικρή τρυπίτσα στην άκρη του. Βγαίνει ο αέρας σφυριχτά κι εκείν0 χορεύει στον αέρα μέχρι να αδειάσει τελείως.
Ας άδειαζες κι εσύ, ναρθεις να πεταχτείς σε μια γωνιά να γλύψεις τις πληγές σου. Εκείνες τις πληγές που ο καθρέφτης δεν τις δείχνει αλλά υπάρχουν. Δεν αιμορραγούν, δεν αποκαλύπτονται, αλλά τις ξέρεις ακριβώς πού είναι. Τις κουβαλάς, τις χαρτογραφείς.
Μόνο να κλαις θέλεις αλλά δε σου πάει. Πεισμώνεις, σε πιάνει το γινάτι, το γαμώτο, το “δε θα σου περάσει να με δεις χώμα ρε κερατά”.
Κι εκεί γελάς γιατί συνειδητοποιείς ότι εσύ είσαι ο κερατάς.
Μια στιγμή το φιλοσοφείς, μια στιγμή θρηνείς αυτό που νόμιζες ότι είχες, και την επόμενη συνέρχεσαι.
Έτσι ήσουν από μικρή. Πονάει κεφάλι, κόβεις κεφάλι. “Φεύγει” ο άντρας, στο καλό να πάει ο άντρας.
Κι ας μην έχει φύγει κανονικά. Ας μιλάει για λάθη της στιγμής, για αιώνιες αγάπες και για αισθήματα στο απυρόβλητο.
Άδειασες. Σε άδειασε. Κι αφού μια φορά ήταν έτσι, φοβάσαι ότι πάντα θα είναι.
Και κάπως έτσι το κεφάλαιο αυτό κλείνει. Για να ανοίξει ένα άλλο.
Με τον ίδιο; Με άλλον; Μη ρωτάς, κανείς πέρα από σένα δεν ξέρει για να πει.
Θα δεις. Προχωράς και βλέπεις. Όσο για τις πληγές, εκεί είναι, παραμένουν κι ας κρύβονται από τον καθρέφτη.
Σε κοιτάς και ξέρεις.Δε θάσαι ποτέ πια η ίδια. Θάσαι πιο δυνατή.
“Το κερατό μου είναι η δύναμή μου” λες κι απομακρύνεσαι.
Πας για παρακάτω. Κι ό,τι γίνει…

Της Ερμιόνης…

Της Στεύης Τσούτση
anapnoes

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...