Θέλει μαγκιά να λες μεγάλωσα και το γουστάρω. Δε σε φοβάμαι καθρέφτη…


Ε και; Τι πειράζει; Όμορφα είναι…

Λένε πως ο χρόνος είναι δάσκαλος.
Ένας δάσκαλος που αργά ή γρήγορα σκοτώνει τους μαθητές του. Το θέμα είναι, βέβαια, πόσα έχει προλάβει να τους διδάξει μέχρι τη στιγμή μηδέν.
Πόσα έχει καταφέρει να αποκομίσει από τη ζωή σε τούτο δω το Σύμπαν ένας άνθρωπος πριν το τέλος;
Όποτε κι αν είναι αυτό…
Πόσες γεμάτες στιγμές; Πόσες αναμνήσεις; Πόσα λάθη που έγιναν πληγές αλλά και μαθήματα ζωής;
Πόσοι άνθρωποι που ήρθαν κι έφυγαν κι άλλοι που δεν τόλμησαν να έρθουν ποτέ κι ας τους περίμενες κι άλλοι που δεν τους περίμενες κι έμειναν.

Κι εσύ ευχαριστείς την καλή σου νεράιδα για την ύπαρξη τους, που ποτέ δε φανταζόσουν…
Και έρχονται τα χρόνια και περνούν. Και μετράς κεριά να αυξάνονται στην τούρτα. Κι έτσι για την μαγκιά καταργείς και την τούρτα και σβήνεις κάθε χρόνο και κάτι άλλο. Μόνο και μόνο γιατί μπορείς.
Κι αδυνατείς να καταλάβεις γιατί πρέπει οι γυναίκες να κρύβουν την ηλικία τους.

Αφού έχει πλάκα να βλέπεις πως μεγαλώνεις.
Έχει πλάκα να μετράς τις ρυτίδες σου. Εκείνες τις μικρές, ανεπαίσθητες ή και όχι, γραμμούλες γύρω από το στόμα και τα μάτια. Φωτεινή απόδειξη μιας γελαστής ζωής. Είναι οι χαρούμενες ρυτίδες σου.
Είσαι εσύ…
Όπως εσύ είσαι και οι άσπρες τρίχες που βάφεις επιμελώς.

Κι όλες αυτές οι εμπειρίες που κουβαλάς.
Και τα γέλια και τα δάκρυα κι όλες οι αναμνήσεις. Οι μουσικές, τα χρώματα, τα αρώματα.
Όλα τα όμορφα μιας ζωής γεμάτης.
Θέλει μεγαλείο να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να πεις πως είσαι αυτό που βλέπεις και τίποτα που φαντάζεσαι.
Θέλει μεγαλείο να παραδεχτείς τις ατέλειες που σου προσθέτει ο χρόνος και να τις αγαπήσεις, γιατί είσαι εσύ..

Θέλει μαγκιά να λες μεγάλωσα και το γουστάρω, πως το λένε.
Και πρέπει, ακόμη κι αν δεν την έχεις, να την αποκτήσεις.
Γιατί μόνο έτσι είναι όμορφη η ζωή, καλό μου. Δίχως μουρμούρες και μιζέριες. Δίχως περίσσια άγχη κι ανασφάλειες και κόμπλεξ και κολλήματα…
Δίχως το φόβο του καθρέφτη.

32 λέει σήμερα ο δικός μου ο καθρέφτης. Μήτε χρόνο λιγότερο, μήτε μέρα παραπάνω.
32 χρόνια γεμάτα πολλά γέλια και κλάματα. Εξίσου δυνατά…
32 χρόνια γεμάτα ανθρώπους που έλαμψαν δια της απουσίας ή και της παρουσίας τους.
32 τούρτες που μπορεί να ήταν και σοκολατόπιτες, cheesecake ή απλά κι ένα κομμάτι μηλόπιτα.
Ή και ψωμοτύρι, ποιος νοιάστηκε γι’αυτό.

32 ευλογημένα κι αγαπημένα χρόνια. Και δεν τους αξίζει να κρύψω κανένα. Γιατί καθένα κάτι έδωσε. Κάτι έχτισε πάνω μου και με έφερε εδώ που είμαι σήμερα.

Με το χέρι στην καρδιά, λοιπόν, εσύ πόσο είσαι;
Πόσων χρόνων αναμνήσεις μετράς; Και πόσο χρόνο σου δείχνει ο καθρέφτης;
Θα μου πεις; Ή θα κρυφτείς πίσω από το δάχτυλο σου, αρνούμενος να παραδεχτείς το απόλυτο;
Μεγαλώνουμε, αδερφέ. Κι ωριμάζουμε κι αλλάζουμε.
Ε και; Τι πειράζει;Όμορφα είναι…
Δεν ξέρω για σένα, μα εμένα οι χρονιές μου ξεκινούν πάντα 15 Οκτώβρη. Μήτε Πρωτοχρονιές, μήτε τίποτα.

Εκείνη υπήρξε η ημέρα μηδέν μου κι αυτή μετρώ ως αρχή.
Το τέλος δεν ξέρω πότε θα είναι. Αλλά δε με απασχολεί κιόλας.
Γιατί μέχρι να έρθει, εγώ θα φροντίζω να ζω όπως πρέπει. Γεμάτα.
Δίχως τα άγχη του πόσο δείχνω και πόσο με κάνεις.
Δίχως περίσσια παστώματα και μπεμπεκίσματα για να δείξω κάτι που δεν είμαι.
Αυτά τα αφήνω για τους άλλους.
Άφησε τα κι εσύ. Και πάμε να μετρήσουμε κεριά…Όλα τα κεριά.

Κι αν δε σβήνονται με ένα φύσημα, μη σκας, πάντα υπάρχει εύκαιρος κι ένας πυροσβεστήρας.
Χιούμορ κι άνεση να έχουμε κι όλα λύνονται… και σβήνονται ενίοτε…

Της Στεύης Τσούτση

diaforetiko

Σας ενδιαφέρουν κι' αυτά...